Παρασκευή, 3 Μαΐου 2013

Το αιώνιο λουλούδι των βουνοκορφών

*Edelweiss*

Το αιώνιο λουλούδι των βουνοκορφών, Edelweiss, προστατευμένο λουλούδι, το οποίο ονομάζεται και Βασίλισσα των Πάγων ή Αιώνιο Λουλούδι των Άλπεων. Το Edelweiss προέρχεται από τις γερμανικές λέξεις Edel (Ευγενής) και Weiss (Λευκό). Έχει γίνει σύμβολο των βουνοκορφών και της προστασίας τής φύσης. 

Στη γλώσσα των φυτών, συμβολίζει τη δύναμη. Σύμφωνα με το θρύλο, το αστέρι αφού οδήγησε τους Μάγους στον Ιησού, διαλύθηκε σε άπειρα μικρά πεφταστέρια που σκορπίστηκαν στις Άλπεις, όπου φυτρώνουν τώρα τα “Αστέρια των Πάγων”. 

Σύμφωνα με λαϊκές παραδόσεις τής περιοχής λέγεται ότι "μόνο οι εκλεκτοί μπορούν να πιάσουν το Edelweiss".

Λόγια που είχα βρει πριν 1-2 χρόνια, τυχαία, σ' ένα blog.  Ταυτίστηκα μαζί τους, με γοήτευσαν, καθώς βλέπω την αντανάκλασή μου μέσα τους. Κι απ' την πρώτη μέρα, έβαλα το 'edelweiss' σαν εναλλακτικό όνομα στο μουτροβιβλίο (aka facebook).


Βασίλισσα των Πάγων ή Αιώνιο Λουλούδι των Άλπεων: Κάποιος που θα με πετύχει έξω, πιθανώς, να με περάσει για Βασίλισσα των Πάγων. Παρότι είμαι σαν ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί, απ' την δύναμη και το πάθος πληθώρας συναισθημάτων, δεν το δείχνω. Ούσα κλειστή και ντροπαλή (καίτοι έχεις σημειώσει μια κάποια πρόοδο, οφείλω να σου το αναγνωρίσω εαυτέ μου) δεν μπορώ να αφεθώ πλήρως, και κρατώ μια πιο σοβαρή και μετρημένη στάση. Όχι ότι είμαι αγενής ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Πάντα είμαι ευγενική, με το χαμόγελο στα χείλη και πρόθυμη να προσφέρω τη βοήθειά μου σε ό,τι μου ζητηθεί (εφόσον μπορώ), αλλά διατηρώ ένα τείχος επιφυλακτικότητας, έως ότου ολοκληρώσω το στάδιο ανίχνευσης και δω με ποιον έχω να κάνω. Δεν ήμουν και δεν είμαι (και δεν ξέρω αν θα είμαι) ο άνθρωπος που όπου βρεθεί κι όπου σταθεί, θα πιάσει την πάρλα στον διπλανό του. Στις πλείστες περιπτώσεις, θα πρέπει να μου πετάξει ο άλλος το μπαλάκι, για να του το πετάξω πίσω.   


Edel (Ευγενής): Απ' τα μικράτα μου έχω αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση με την ευγένεια, τους καλούς τρόπους και τους τύπους. Η οικογένεια σαφώς και είναι ο ακρογωνιαίος λίθος, για την καλλιέργεια της ανάλογης συμπεριφοράς, και τους το χρωστώ αυτό, αλλά πιστεύω πως πρέπει να έχεις λίγο και την στόφα. Κι αυτό το κομμάτι του εαυτού μου είναι που με κάνει πολύ περήφανη. Από μικρή μεγάλωσα βλέποντας άσχημες συμπεριφορές στον περίγυρό μου. Κουτσομπολιά, πισώπλατες μαχαιριές... αγενέστατες συμπεριφορές. Πράγματα και καταστάσεις που με αηδιάζουν όσο δεν πάει, και μου ενισχύουν την αίσθηση του σωστού, σε όλες τις παραμέτρους του. Και σαφώς με κάνει να αποδώσω την δέουσα αξία κι εκτίμηση στις ωραίες συμπεριφορές των άλλων -όαση σε άνυδρους καιρούς- και να προβώ στην πρέπουσα ανταπόδοση με όλη μου το είναι. 

Πάντοτε πίστευα πως η λεπτομέρεια κάνει την διαφορά. Το πιο μικρό καλό σου, μπορεί να κάνει θαύματα, και να δημιουργήσει ένα μικρό γαϊτανάκι. Έστω και προσωρινά, δεν παύει να είναι μεγίστης σημασίας επίτευγμα. Άλλωστε, δίνοντας -τόσο σε υλικό, όσο και ψυχικό επίπεδο- γεμίζεις το μέσα σου. 
Ίσως κι η μεγαλύτερη χαρά μου το να προσφέρω, που δίνει νόημα στη ζήση μου και με κάνει να νιώθω χρήσιμη.



Weiss (Λευκό): Άσπρο ή λευκό, με προτίμηση στην δεύτερη λέξη, γιατί βγάζει μια αρμονία. Ένα χρώμα πλήρως συνυφασμένο με έννοιες, όπως η απλότητα, η αγνότητα κι η αθωότητα. Ένα αγαπημένο μου χρώμα, το οποίο μ' αρέσει να το αντιστοιχίζω σε πρόσωπα, που νομίζω ότι τους ταιριάζει κι ότι το βγάζουν. 


Στη γλώσσα των φυτών, συμβολίζει τη δύναμη: Στοιχείο που θαρρώ πως έχω, τουλάχιστον σε ορισμένες πτυχές της καθημερινότητας. Μπορεί να με διακατέχει το δέσιμο κι η ευαισθησία, αλλά μπορώ να δώσω μια σε οτιδήποτε και να το εγκαταλείψω, όταν υπάρξει σημαντικός λόγος, με όποιο ψυχολογικό κόστος. Θα κλάψω, θα σουρθώ στα πατώματα, αλλά θα μου περάσει και θα ξανασταθώ στα πόδια μου. Προέχει το Εγώ μου κι η αξιοπρέπειά μου. Όποιος δεν είναι ικανός, άξιος και δεν εκτιμά αυτά που δίνω, φεύγει, τον φεύγω δηλαδή, απ' την παράγκα μου, και γυρισμός δεν υπάρχει, παρά σε εξαιρετικές περιπτώσεις (γιατί πιστεύω πως αν σου κάνει την λαδιά κάποιος, είναι πολύ ευκολότερο να σ' την ξανακάνει, μιας κι έχει πάρει το βάπτισμα του πυρός). 


Σύμφωνα με λαϊκές παραδόσεις της περιοχής λέγεται ότι "μόνο οι εκλεκτοί μπορούν να πιάσουν το Edelweiss": Είμαι άνθρωπος που μπορεί πανεύκολα να συμπαθήσει κάποιον, και να κάνει πολλά πράγματα γι' αυτόν. Αρκεί να μου δείξει το τόσο από μεριάς του. Αλλά, είναι λιγοστοί αυτοί που θα χωθούν για τα καλά στην καρδιά μου. Αυτοί που θα μου κάνουν το κλικ, ανταποκρινόμενοι θετικά στις ανάγκες μου, θα περάσουν επιτυχώς τεστ κι αξιολογήσεις, γιατί πολύ απλά θα υπάρξει το ταίριασμα κι η χημεία. Άρα, θα μπορούν να έχουν το 100% μου. Και σ' αυτούς είμαι διατεθειμένη να κάνω και να δώσω τα π ά ν τ α, δίχως όρια.  


 Αγριοπερίστερα ρώτησαν τον Ζέφυρο: για πού πάει προς την αθανασία; 
Κι αυτός χαμογελώντας δείχνει τα edelweiss στις απόκρημνες πλαγιές της ψυχής μας.

8 σχόλια:

  1. Μοιάζουμε τόσο πολύ αγαπημένο μου κοριτσάκι ! Κάπως έτσι είμαι κι εγώ, γι'αυτό και σε νιώθω και σε καταλαβαίνω. Είναι ηλίου φαεινότερον το πόσο καλούς τρόπους έχεις και πώς ξεχωρίζεις. Συνέχισε να είσαι ο εαυτός σου! Αξίζεις πολλά και να ξέρεις πως αυτό εκτιμάται από τους γύρω σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μακάρι να είναι έτσι όπως τα λες. Σ' ευχαριστώ θερμά, Αγγελάκι μου γλυκό. :)

      Διαγραφή
  2. Ταύτιση και πάλι... :)
    Πολύ όμορφα αυτά που έμαθα σήμερα τόσο για το λουλούδι όσο και για σένα...
    Σε προειδοποιώ όμως: θα υπάρξουν κάποιοι που θα μείνουν στην επιφάνεια λέγοντας ότι θεωρείς τον εαυτό σου λουλούδι ή ότι είσαι πολύ ρομαντική...
    Ελάχιστοι θα ψάξουν παραπέρα... στην σημειολογία και στον αποσυμβολισμό.
    Πριν πολλά πολλά χρόνια ήμουν η Lady of Avalon... κλεισμένη στο κάστρο μου στο μυθικό νησί...
    Κάποιες κακές γλώσσες δεν κατάλαβαν τι σήμαινε αυτή η επιλογή...
    Ετσι όταν αρχισαν να έρχονται φίλοι και να γράφουν για πλάκα "πιστός υπηκόος σου" άρχισαν να λένε ότι καβάλησα εγώ το καλάμι... ότι πουλάω μούρη κι άλλα χαζά... Αυτά οι επιφανειακοί κακεντρεχείς τύποι.
    Η αλήθεια είναι ότι τα τείχη τα "υψωσα" γιατί ήθελα να προστατέψω την Κυρά της λίμνης από τους άλλους... το μυθικό νησί του Αβαλον που ήταν η έδρα της Κυράς της λίμνης είχε έναν αποσυμβολισμό: ήταν το μέρος που όλες οι πληγές έκλειναν που όλοι γίνονταν καλά...
    Ελάχιστοι το κατάλαβαν κι ακόμη πιο ελάχιστοι το έψαξαν...
    Ολοι μείνανε στην "εύκολη εικόνα" στα εύκολα συμπεράσματα...
    Το ίδιο κάνουν τώρα και με την φωτογραφία με το στρινγκ...
    Αυτοί οι αναγνώστες καλώς να μπαίνουν και καλώς να φεύγουν.
    Δε με ενδιαφέρουν!
    Να είσαι προετοιμασμένη να στην πούνε...
    Εύχομαι να είσαι πάντα έτσι γλυκιά και να περάσεις ένα υπέροχο Πάσχα!
    Φιλάκια πολλά και Καλή Ανάσταση! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να πω ότι έχεις άδικο, Λιακαδάκι μου; Αφού δεν έχεις. Αλλά έχω συνηθίσει σε τέτοιες συμπεριφορές (και σε μένα ενίοτε, αλλά παρατηρώντας και τους άλλους), που δεν θα μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα στενοχωρηθώ. Βεβαίως και θα στενοχωρηθώ, αλλά θα βάλω τη λογική πάνω απ' όλα, η οποία επιτάσσει να νιώθεις ανακούφιση, για το βγάλσιμο των μασκών. Καλύτερα να δείχνονται όσοι δεν μας πάνε και δεν μας ταιριάζουν, για να γλιτώνουμε πολύτιμο χρόνο και να μην επενδύουμε αδίκως συναισθηματικά.

      Η αλήθεια είναι πως με πιάνεις αδιάβαστη με το Lady of Avalon.
      Θα το κοιτάξω, όμως.

      Σ' ευχαριστώ για το πάντα όμορφο πέρασμα!
      Τα φιλιά μου!!

      Διαγραφή
  3. Mάλιστα λοιπόν. Πολύ ενδιαφέρουσα η χαρακτηρολογία σου και η παρομοίωση με το λουλούδι των Άλπεων!

    Μου αρέσει που στάθηκες στον τομέα της ευγένειας. Είναι κάτι που πραγματικά μας λείπει, η πλειοψηφία σήμερα πράττει με τρόπο τέτοιο που δεν δίνει δεκάρα για τον άλλον και η αγένεια έχει φτάσει για ορισμένους να ισοδυναμεί σχεδόν με την "μαγκιά", το "είμαι χύμα, γουστάρω και σε όποιον αρέσει" και άλλες τέτοιες γελοιότητες. Το να είσαι χύμα, ο εαυτός σου ΚΑΙ ευγενικός μαζί είναι μεγαλύτερο επίτευγμα βέβαια, αλλά που να καταλάβουν οι πίθηκοι.

    Μου άρεσε επίσης που τόνισες το εύλογο (μα τόσο παραμελημένο για κάποιους): προέχει το Εγώ και η αξιοπρέπεια μας. Δεν θα γίνουμε χαλί για κανέναν, θα δώσουμε, αλλά ως ένα σημείο... Οι σχέσεις μεταξύ ανθρώπων έχουν ανάγκη το πάρε-δώσε, και αυτό πρέπει να είναι υγιές (πόση υγεία υπάρχει βέβαια στην πλειοψηφία των σχέσεων/επαφών στις μέρες μας είναι άλλο θέμα).

    Τέλος, να επισημάνω πως το λευκό χρώμα σε ορισμένους πολιτισμούς (πχ στην Κίνα), είναι το χρώμα της θλίψης και του πένθους, και όχι το μαύρο! Έτσι, μια δόση σχετικότητας για το φινάλε. ;)

    Χαιρετώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πράγματι, Κούνελε. Έχουμε ξεχάσει τόσο τ' αυτονόητα, που μόλις τα αντικρίσουμε κάνουμε λες και βλέπουμε κανένα θαύμα. Πόσο λυπηρό. Τουλάχιστον, συναντούμε και κανέναν που αξίζει, και αναφωνούμε "υπάρχει ακόμα ελπίδα".

      Στο δόσιμο, προσωπικώς, δεν έχω όρια. Βέβαια, πάντα η ποσότητα είναι ανάλογη με το ποιον έχω απέναντί μου, το πόσο το αξίζει, πόσο το εκτιμάει κοκ.
      Αυτό που δεν ανέχομαι είναι οι άσχημες συμπεριφορές, ενώ δεν το αξίζω. Κι εκεί υπεισέρχεται οι έννοιες του Εγώ και της Αξιοπρέπειας. Δεν υπάρχει περίπτωση να δείξω ανοχή σε τέτοιους ανθρώπους. Μαριονετούλα δεν αξίζει να γίνεται κανείς για κανέναν. Η καλύτερη λύση είναι η απομάκρυνση, για την ψυχική μας γαλήνη.

      Δεν το ήξερα αυτό για το λευκό.
      Σ' ευχαριστώ για την πληροφόρηση & το σχόλιο.
      Καλή Ανάσταση & καλό Πάσχα. Να περάσεις υπέροχα!!

      Διαγραφή
  4. Χριστός Ανέστη χαρά μου!!! Χρόνια πολλά!!! Να χαίρεσαι και εσύ το όνομά σου και να είσαι πάντα χαρούμενη και ευτυχισμένη, μα πάνω από όλα χαμογελαστή!!! Κάθε σου όνειρο είναι ευχή μου!!! Να περάσεις πανέμορφα σήμερα με όσους αγαπάς!!! Φιλάκια πολλά-πολλά!!! :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αληθώς ο Κύριος, καλή μου.
      Ευχαριστώ εκ βαθέων για τις ευχές, το τσουνάμι θετικότητας, την γλύκα σου, και που με θυμήθηκες. Κι εσύ να 'σαι καλά, κι όλοι οι άνθρωποι που αγαπάς. Φιλιά πολλά!!!

      Διαγραφή