Σκόρπιες κουβέντες

Στεκόμουν μπροστά απ' τις ζάχαρες και σκεφτόμουν "να μπω στον δρόμο της υγιεινής και να πάρω στέβια, ή να κάνω βουτιά στον βούρκο της ακολασίας και να πάρω την κλασική ζάχαρη;". Κι απ' τις σκέψεις μου με διέκοψες εσύ, ρωτώντας με πού βρίσκονται τα καρύδια. Χάθηκα λίγο με την ξαφνική σου ερώτηση και σου απάντησα "δεν ξέρω!". Μ' ευχαρίστησες ευγενικά κι έκανες να φύγεις. Ξεμάκρυνες λίγα βήματα. Ψιλοέτρεξα να σε προλάβω, για να σου πω πως βρίσκονται μαζί με τα ποτά. Με ξαναευχαρίστησες, κοιτώντας με με μάτια που σπινθηροβολούσαν και χαμογελούσαν. Μου είπες πως τα ήθελες για να φτιάξεις γλυκό. Μου έδειξες την λίστα με τα ψώνια σου και με ρώτησες για 2-3 ακόμα που δεν ήξερες πού βρίσκονταν. Αφού σου απάντησα με ρώτησες το όνομά μου και τι σπουδάζω, κι εσύ μου είπες το δικό σου. Και μετά μου έλεγες για τις σπουδές σου, πού βρίσκεσαι εργασιακά, για την κατάσταση της μαμάς σου και πόσο σοβαρά ήταν. Μέχρι και για γλώσσες μιλήσαμε. Δεν έλειψαν κι οι φιλοσοφο-κοινωνικές κουβέντες. Ούτε η -επί τροχάδην- εξιστόρηση κάποιων δικών σου κομματιών. Κι έφυγες όσο γλυκά άρχισες να μιλάς -ακουμπώντας με και μιλώντας μου σα να με ήξερες. Δίνοντάς μου συμβουλές, προτροπές, να προσέχω κλπ. Και ζήτησες συγνώμη που με καθυστέρησες. Ανταπάντησα ομοίως! Και χαμογέλασα με τον αυθορμητισμό, την ευγένεια και την γλυκύτητά σου. Σ' ευχαριστώ που μ' εμπιστεύτηκες. 

Ίσως ξαναβρεθούμε στον διάδρομο με τις ζάχαρες. 

Κι ελπίζω τα νέα σου να είναι ευχάριστα!

 

Είναι κάποιοι άνθρωποι που μπορούν με τόσα λίγα κι απλά 

να σε κάνουν να πετάξεις σα μπαλόνι.

Τα μεγάλα μπάρκα

Η ίδια ώρα βρήκε τον κυρ-Χρήστο στο γνωστό μέρος, να διαβάζει εφημερίδα στο αγαπημένο του παγκάκι. Βλέπεις, είχε βαρεθεί το καφενείο. Οι ίδιες μαύρες συζητήσεις, οι ίδιοι φανατισμοί. Δεν μπορούσε άλλο, είχε κουραστεί.

Τώρα που είχε φτιάξει ο καιρός, προτιμούσε να πηγαίνει στο πάρκο. Να απολαμβάνει την ηρεμία τού πράσινου και να κλέβει λίγη χαρά κι αθωότητα απ' τα παιδιά που έπαιζαν ανέμελα τριγύρω, θαρρείς και μπορούσαν να παγώσουν τον χρόνο και να απομονωθούν στον δικό τους πλασμένο μικρόκοσμο, όπου δεν είχαν χώρο οι μεγάλοι.

Απ' το διάβασμα τον διέκοψε ένα αγοράκι, ίσαμε 7 χρονώ, που κρατούσε κάτι κρυμμένο στις χούφτες του.

-"Γεια σου!!" χαιρέτησε ντροπαλά τον κυρ-Χρήστο.
Ο κυρ-Χρήστος σήκωσε τα μάτια του και κοίταξε χαμογελώντας τον πιτσιρικά.
-"Τι κρατάς κρυμμένο εκεί;" τον ρώτησε. 
Ο μικρός τον πλησίασε περισσότερο, κι άφησε τον "κρυμμένο θησαυρό" στα πόδια του κυρ-Αντώνη.
Ο κυρ-Αντώνης το πήρε στα χέρια του. Ήταν μια γυάλινη σφαίρα, απ' αυτές με τις "νιφάδες". Στο κέντρο του ήταν ένα καράβι. Ευθύς αμέσως την κούνησε, κι αφέθηκε να κοιτάζει το σύντομο & ξέγνοιαστο χορευτικό ταξίδι των λαμπερών και πολύχρωμων νιφάδων γύρω απ' το καράβι, ώσπου έφταναν στον πάτο της σφαίρας και περίμεναν καρτερικά να την ξανακουνήσει και να βγουν και πάλι στο ταξίδι.

Και μέσα απ' το δικό τους ταξίδι, ταξίδεψε κι αυτός. Σε δικά του μέρη, σε μέρη που είχε περπατήσει και τρυγήσει.

Η σκέψη του έμεινε περισσότερο στις φορές που έπαιρνε την βάρκα του, με την κόρη του, κι έβγαινε στ' ανοιχτά για ψάρεμα. Αχ, αυτή η βάρκα! Λειτουργούσε σα σωτήρια λέμβος, σα κλειδί που ξεκλείδωνε το κλουβί της ρουτίνας και του ξεδίπλωνε μια άλλη πραγματικότητα. Μια απέραντη ομορφιά, που τον μεθούσε. Τον ανατροφοδοτούσε και του έδινε ζωή και τόλμη, να συνεχίσει. Τον έκανε να αισθάνεται παντοδύναμος, αγγίζοντας την αθανασία αυτού του μεγαλείου. Μια ιεροτελεστία, που δεν την διέκοπτε η ιερόσυλη λέξη. Τότε μιλούσαν μόνο τα μάτια, και τα χείλη με το χαμόγελό τους.

Τις σκέψεις του διέκοψε ο πιτσιρικάς, που τον επανέφερε στην πραγματικότητα, λέγοντάς του πως αν ήθελε μπορούσε να την κρατήσει.

-"Μεγάλο το δώρο σου, σ' ευχαριστώ." του απάντησε συγκινημένος. "Στη ζωή σου να είσαι πάντοτε άξιος καπετάνιος, και να θυμάσαι πως μέσα μας ζουν τα μπάρκα τα μεγάλα."

 Αφιερωμένο στην Φίλη μου, μαζί μ' αυτό

Η πρώτη μου συμμετοχή στο παιχνίδι της Φλώρας μας "Παίζοντας με τις λέξεις" (2ο παιχνίδι του 2ου κύκλου), κι όπως προείπα η συμμετοχή μου είναι αφιερωμένη σε μια καλή μου Φίλη, η οποία έχει μοιραστεί διάφορα κομμάτια της μαζί μου, τα οποία γέννησαν ψηφίδες, που βρήκαν μόνες τους την θέση τους. 

Φλώρα μου, σου δίνω κι από εδώ τα συγχαρητήρια και τα ευχαριστώ μου, για την διοργάνωση και την διεκπεραίωση του παιχνιδιού. Να είσαι καλά!

Να και το κυπελλάκι της συμμετοχής! :)

Ήττα, ή μήπως κατίσχυση;

24 Days Challenge: 'Η'

Η ώρα δώδεκα τα μεσάνυχτα. Τα φώτα τού διαμερίσματος στον τρίτο όροφο αναμμένα, με τις φιγούρες πίσω απ' την κουρτίνα να είναι αντικριστά, και να χειρονομούν με βίαιο κι απότομο τρόπο. Οι φωνές, που πατούσαν σταθερά στα υψηλά ντεσιμπέλ, διευκόλυναν την Μυρσίνη, απ' το διπλανό διαμέρισμα, η οποία ούτε που κουνούσε απ' τη θέση της, μην τυχόν κι οι κεραίες της δεν πιάσουν όλα τα σήματα. 

Βλέπεις, στους δύο προηγούμενους καυγάδες, η περιέργειά της έμεινε μισοχορτασμένη, μιας και δεν μπόρεσε να τ' ακούσει όλα. Τα στοιχεία που είχε περισυλλέξει μέχρι τώρα την οδηγούσαν στο συμπέρασμα πως το άδικο βάραινε εκείνον. Αλλά ήταν πράγματι έτσι, ή μήπως λάθευε; Και μόνο αυτή η υπόνοια αρκούσε, για να κάτσει εκεί με αμείωτο ενδιαφέρον και να συνεχίσει την έρευνά της, σαν άλλος ντετέκτιβ. Το ανιχνευτικό της δαιμόνιο ούρλιαζε για κάτι τέτοια, και την έκανε να ξεχνάει τις ταχυκαρδίες και τις λοιπές ανημπόριες, απ' τις οποίες τάχα μου υπέφερε.

Αυτή έκανε να γυρίσει και ν' ακουμπήσει προς τον τοίχο, καθώς δεν υπήρχε κανένα κοινό σημείο συνάντησης, ακόμη μια φορά, κι ήξερε πως απλώς θα συνεχιζόταν ο καυγάς. Αυτός την πλησίασε και γλίστρησε τα χέρια του μέσα απ' το μπλουζάκι της, καθώς την φιλούσε στον λαιμό με γαλήνια τρυφερότητα. Έγειρε το κεφάλι της προς τα πίσω, δαγκώνοντας παθιασμένα τα χείλη της, και το χέρι της αντανακλαστικά κατευθύνθηκε χαμηλά κι άρχισε να τον τρίβει.

Άρχισαν να γδύνονται με γρήγορες κινήσεις και κόλλησαν τα κορμιά τους, αναστενάζοντας, στον τοίχο (αυτόν που είχαν κοινό με την Μυρσίνη, για κακή τους τύχη, η οποία τώρα είχε κολλήσει εντελώς τη μουσούδα της στον τοίχο!) κι αφέθηκαν στο ταξίδι της ηδονής, πότε με μανιασμένο ρυθμό και πότε με απαλό, σαν ακροβασία. Η βουτιά στο κενό της ολοκλήρωσης δόθηκε στο κρεβάτι, αφήνοντάς τους ξέπνοους.

Τον ξύπνησαν οι αχτίδες του ήλιου. Η μεριά της άδεια, είχε κρυώσει. Μόνο ένα cd player ήταν αφημένο, το οποίο έπαιζε το Just in time της Nina Simone, κι ένα τασάκι μ' ένα τσιγάρο που μόλις έσβηνε.

Ήττα, ή μήπως κατίσχυση;

--------


To 24 Days Challenge είναι μια ιδέα-πρόκληση του mystickland. Πρωταγωνιστούν 24 γράμματα, 24 λέξεις σε 24 ημέρες. Μόνο που εγώ το υλοποιώ κάπως άναρχα στη σειρά των γραμμάτων και στις ημέρες πραγματοποίησής τους.  



 

Το σκάκι της... ζωής!

24 Days Challenge: 'Ζ'

Το σκάκι της... ζωής!

Ξύπνησε ιδρωμένη, με ένα ουρλιαχτό, από έναν εφιάλτη. Κάθε βράδυ την τυραννούσε ο ίδιος εφιάλτης. Μόνο που δεν ήταν εφιάλτης, αλλά η ίδια η πραγματικότητα, που την στοίχειωνε ακόμη και στον ύπνο της. 

Το λευκό παντού, περίκλεινε όλη τη μαυρίλα, μη μπορώντας να το εξαλείψει. Στο διπλανό κρεβάτι διασωληνωμένος ο γιος της, που βρισκόταν σε κώμα εδώ και μήνες, έπειτα από τροχαίο. Οι γιατροί δεν έδιναν ελπίδες. Κάθε τους λέξη και κάθε συγκαταβατικό νεύμα, ξερίζωναν βίαια κάθε της κομμάτι. Προσπαθούσαν να την παρηγορήσουν, ματαίως όμως. Η κάθε μέρα που περνούσε λειτουργούσε σαν σπρώξιμο γι' αυτήν, που την βούλιαζε ακόμη περισσότερο στον βούρκο της απόγνωσης. Από πού θα μπορούσε να κρατηθεί, όταν δεν της δινόταν η παραμικρή ελπίδα;

Ήπιε λίγο νερό. Κοίταξε τον γιο της και ξάπλωσε πάλι. Ο ύπνος δεν άργησε να την πάρει, μιας κι ήταν κουρέλι απ' τις λιγοστές ώρες που είχε καταφέρει να κοιμηθεί. 

Επέστρεψε στο ίδιο όνειρο. Στο γνώριμο κενό δωμάτιο, μ' αυτή να είναι καθισμένη σε μια καρέκλα στο κέντρο του και να κλαίει μ' αναφιλητά, βγάζοντας άναρθες κραυγές. Ανάμεσά τους διέκρινες ξεκάθαρα το πονεμένο "θα έκανα τα πάντα", που το έλεγε ξανά και ξανά.

Τότε το δωμάτιο άρχισε να στενεύει και να γίνεται μακρουλό, σαν ένας ατελείωτος διάδρομος. Έκλεισε σφιχτά τα μάτια της και κρατήθηκε γερά απ' την καρέκλα, η οποία "έτρεχε" με φοβερή ταχύτητα προς την άκρη του διαδρόμου, ώσπου κατέληξε σε ένα πελώριο σκοτεινό δωμάτιο, όπου βρισκόταν μια μεγάλη σκακιέρα και στην άκρη των λευκών ήταν όρθια μια μαύρη φιγούρα. 

-"Θα έκανες τα πάντα, λοιπόν;" της απηύθυνε τον λόγο. 

-"Ποιος είσαι που τολμάς να ρωτάς;" ανταπάντησε σκληρά. 

-"Αυτός που θα σου δώσει την ευκαιρία να κάνεις τα πάντα. Την ευκαιρία να τον σώσεις. Μόνο που θέλω σαν αντάλλαγμα μία ψυχή. Αν χάσεις θα πάρω τον γιο σου, ενώ αν κερδίσεις θα πάρω εσένα" ακούστηκε η απόκοσμη φωνή. 

Ευθύς αμέσως κατάλαβε ότι απέναντί της είχε τον Χάρο. Δεν φοβήθηκε διόλου, διότι ήταν αποφασιμένη να έκανε, όντως, τα πάντα. Οπότε έγνευσε καταφατικά σε όσα της είπε και κατευθύνθηκε στην αντικρινή άκρη της σκακιέρας, η οποία έλαμψε με εκτυφλωτικό τρόπο.

Πρώτη κίνηση των λευκών, άρα δική του. Η απόκοσμη φωνή ακούστηκε για τρίτη φορά, δίνοντας εντολή στον τέταρτο, απ' τ' αριστερά, στρατιώτη να κινηθεί δύο νταμάκια μπροστά. Σειρά της τώρα, η οποία έδωσε κι αυτή εντολή σε στρατιώτη να κάνει την ίδια κίνηση. 
Οι κινήσεις διαδέχονταν η μία την άλλη, κι αυτή, συγχρόνως, προσπαθούσε να δει έστω και την παραμικρή πτυχή τής εμφάνισής του -κατάλοιπο της ανθρώπινης περιέργειας για το ανεξήγητο του θανάτου. Μα δεν κατάφερνε να δει τίποτα, παρά μόνο αυτή την σκοτεινιά που έκρυβε τα πάντα. Το μόνο που μπορούσε να δει ήταν τα χέρια του, που ήταν γκριζωπά και κατέληγαν σε μαύρα μακριά και μυτερά νύχια. 

 Περάσανε τρεις ώρες απ' την στιγμή που ξεκίνησαν. Απώλειες στα πιόνια υπήρχαν -σαφώς- και στις δύο πλευρές. 

Σειρά της πάλι... Ένας δυνατός συνεχόμενος ήχος ακούστηκε. Νοσοκόμες να τρέχουν στους διαδρόμους και να μπαίνουν στο δωμάτιο, ακολουθούμενες από γιατρούς. Οι πόρτες να κλείνουν κι οι γιατροί να δίνουν την δική τους μάχη να την επαναφέρουν. Δεν άντεξε!

Δεν άντεξε, αλλά κατάφερε να κάνει τα πάντα! Είχε κερδίσει την ζωή του γιου της!

--------

To 24 Days Challenge είναι μια ιδέα-πρόκληση του mystickland. Πρωταγωνιστούν 24 γράμματα, 24 λέξεις σε 24 ημέρες. Μόνο που εγώ το υλοποιώ κάπως άναρχα στη σειρά των γραμμάτων και στις ημέρες πραγματοποίησής τους.