Ράμματα

 

Οι βραδινές ώρες είναι πάντα ώρα αναμέτρησης. Είναι η στιγμή που κάθεσαι γυμνή στην πολυθρόνα, με τον καθρέφτη αντίκρυ σου, σε ένα σκοτάδι που σε μεγεθύνει όσο συρρικνώνεσαι. Είναι η ώρα που οι γρατσουνιές κι οι ανοιχτές πληγές σου βγαίνουν στο φως. Έχει μια γοητεία και μια διδαχή το να παρατηρείς το πρόσωπό σου και το κορμί σου· πώς συσπάται στην αρχή, πώς αρχίζει και λύνεται και πώς τελικά αρχίζει να ηρεμεί, όταν έχεις περάσει απ' όλη τη διαδικασία. 

Είναι μια χειρουργική επέμβαση που διενεργείς ο ίδιος στον εαυτό σου, εν ψυχρώ. 

Ξεκινάς με τρεμάμενα δάχτυλα να περνάς την κλωστή στη σακοράφα και καταλήγεις σε μιαν αμείλικτη ακρίβεια όσο την κάνεις να διαπερνά το δέρμα. Η σάρκα νιώθει το κρύο μέταλλο, το σκληρό νήμα. Κάθε βελονιά και μια επούλωση, μια νέα οριοθέτηση εαυτού, μια ωμή τακτοποίηση του εσωτερικού σου κόσμου. Κάθε τράβηγμα της κλωστής είναι μια παραδοχή για το τι αξίζει τελικά να υπάρχει.

Αυτή η νέα δύναμη βασίζεται στη διαπίστωση πως, αν μπορείς να ξαναφτιάξεις τον εαυτό σου απ' την αρχή, τότε μπορείς να ορίσεις τα πάντα.

Οι πληγές που έραψες δεν είναι τραύματα· είναι η πύλη της κλίμακας στην οποία πλέον βαδίζεις.  

 

 

Ένας χρόνος από τότε. Ο Ιούλιος που έβαλε το μαχαίρι στο κόκαλο και με ανάγκασε να γεννηθώ ξανά. Κάποια γενέθλια δεν αναγράφονται σε πιστοποιητικά· είναι οι ημερομηνίες που αποφάσισες να μην είσαι πια αυτός που ήσουν.