Το κουρδιστό στρατιωτάκι

 24 Days Challenge: 'Σ'

 

 Το κουρδιστό στρατιωτάκι
 

 

Το δωμάτιο μοσχοβολάει ακόμη αθωότητα. Τα πάντα σιωπούν γύρω απ' την κούνια, για να μην ταράξουν τη γαλήνη της Ανθρωπότητας που έπεσε στον βαθύ, πρώτο της ύπνο. Λένε πως τα μωρά χαμογελούν στον ύπνο τους. Δεν ισχύει, όμως, το ίδιο και για εκείνη. Το πρώτο της όνειρο δεν λάμπει από αστέρια και ήλιους. Είναι σκοτεινό· θαρρείς μια προφητεία και καταδίκη μαζί.

Η αναπνοή της γίνεται ρηχή, κοφτή, απόλυτα εναρμονισμένη με το ονειρικό της περιβάλλον. 

 

Ο καπνός κι η σκόνη δεν κατακάθονται πουθενά. Βλέπει πως δεν έχει πια ανθρώπινη σάρκα. Το κορμί της, ψυχρό και μεταλλικό, στέκεται αγέρωχο μες στην κάπνα και τη σκουριά. Στην πλάτη της, καρφωμένο ένα κλειδί κουρδίσματος. Γύρω της μόνο άψυχα κορμιά, ουρλιαχτά απελπισίας και πόνου. Κι ένας βουβός φόβος σε παιδικά μάτια, που την κοιτούν κρυμμένα μέσα στα χαλάσματα. 

 

Εκείνη, όμως, δεν αντιδράει σε όσα βλέπει. Συνεχίζει να κινεί τα πόδια της μ' έναν εκκωφαντικό, μεταλλικό γδούπο. Ένας οδοστρωτήρας που ισοπεδώνει κάθε χαρά, ανίκανος ν' ακούσει τις κραυγές και να νιώσει τον πόνο. Ένα "ζόμπι" καταδικασμένο να επαναλαμβάνει τον ίδιο αφανισμό, ξανά και ξανά. 

 

Κι όσο εμείς απορούμε για μια Ανθρωπότητα που ραγίζει και καταρρέει, ξεχνάμε πως τα δικά μας δάχτυλα είναι αυτά που, κάθε πρωί, στρίβουν με μανία το κλειδί του κουρδίσματος.

 

 

 Αφορμή γι' αυτό το κείμενο στάθηκε το τραγούδι των Cranberries. 

Κι είπα να το στριμώξω στο 24 Days Challenge, 

που δεν λέω να τ' ολοκληρώσω, το καημένο.  

 

 

 

 

 

--------

 

 

 

To 24 Days Challenge είναι μια ιδέα-πρόκληση του mystickland. Πρωταγωνιστούν 24 γράμματα, 24 λέξεις σε 24 ημέρες. Μόνο που εγώ το υλοποιώ κάπως άναρχα στη σειρά των γραμμάτων και στις ημέρες πραγματοποίησής τους.  

  

Το δώρο που κανείς δεν ήθελε

 

 

 

 

Ημερομηνία: 22 Απριλίου 2039
Καθεστώς: Υπό επιτήρηση

Η δόνηση της οθόνης με ξύπνησε πριν από το πρώτο φως του ηλίου. Τα δάχτυλά μου σύρθηκαν στο γυαλί κι έκλεισαν την ειδοποίηση. Με βήμα ράθυμο ξεκίνησα την ιεροτελεστία της ημέρας: πλύσιμο, ντύσιμο, καφές, τσιγάρο. Μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη· ίσιωσα το barcode στον λαιμό μου σαν να έστρωνα γραβάτα. Το κλειδί γυρίζει και μ’ αναγκάζει ν’ αφήσω τον –επίπλαστα- δικό μου ασφαλή χώρο.

Βγαίνοντας στον δρόμο, βλέπω βιαστικές φιγούρες να κινούνται προς πάσα κατεύθυνση. Γκρίζες, αγέλαστες, με μάτια καρφωμένα χαμηλά. Γίνομαι άλλη μια σκιά ανάμεσά τους. Το μόνο φωτεινό μας γνώρισμα είναι το barcode που κρέμεται στον λαιμό μας.

Στριμωχνόμαστε στον συρμό του μετρό. Τσάντες και ώμοι με σκουντούν. Πόδια με πατούν. Βλέμματα κολλημένα στο πάτωμα και χείλη σφραγισμένα, δίχως ν’ αφήνουν να περάσει ούτε μια συγγνώμη. Μόνη έγνοια, ποιος θα προλάβει να σκανάρει πρώτος τον λαιμό του για να περάσει από το στενό άνοιγμα της πόρτας.

Βγάζω απ’ την τσέπη το κομμάτι χαρτί που ετοίμασα χθες αποβραδίς: «Χαρίζονται: Δέκα λεπτά αληθινού χρόνου» και με ψιλότερα γράμματα από κάτω «Δώρο σε όποιον αντέχει να με κοιτάξει στα μάτια».

Το ανέκφραστο στα πρόσωπα των διπλανών μου έδωσε ακαριαία τη θέση του στον φόβο.

 

 

 

 

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο δρώμενο «σε 200 λέξεις», 

που διοργανώνει η Μαρία Νικολάου στο blog της «Το Κείμενο».

Με υποχρεωτικές λέξεις: δώρο, άνοιγμα, φως. 

 

Όλες οι συμμετοχές, εδώ. 

 

Τ' αποτελέσματα της ψηφοφορίας, εδώ.  

 

Συγχαρητήρια στον φίλο μας Giannis Pit. 

για την κατάκτηση της πρώτης θέσης.