(1)
«Φτου! Και βγαίνω...»
φώναξε η Αλήθεια στο σαλόνι τού Ψεύδους.
❈❈❈❈
(2)
(2)
Βαθύ, πυκνό σκοτάδι παντού!
Μα τα πουλιά κάποτε ξυπνούν,
ανοίγουν τα μάτια τους
και τινάσσουν και πάλι τα φτερά τους.
❈❈❈❈
(3)
❈❈❈❈
(3)
Η αυγή ήρθε γλυκά-γλυκά και πάλι.
Όμως, η αιχμάλωτη καρδιά μου ξεσκίστηκε από τα άγρια σύρματα της αιχμαλωσίας.
Μάτωσε σιωπηλά και δάκρυσε πικραμένη προσμένοντας... 
Η Μαρία, απ' το Κείμενο,
έδωσε το σύνθημα κι εμείς ανταποκριθήκαμε με τις ολιγόλεκτες αποκρίσεις μας.
Προσωπικά, το να κοιτάω μια φωτογραφία και να προσπαθώ να προσδιορίσω αυτό που μου βγάζει είναι για μένα ένα είδους φετίχ, οπότε, αναπόδραστα, αυτό το παιχνίδι-δρώμενο το 'χω λατρέψει. Ακονίζεις το μυαλό σου για το πώς θα χωρέσεις τη σκέψη και τα συναισθήματά σου σε μόνο λίγες λέξεις, και συνάμα βλέπεις πως μία μόνο φωτογραφία, κοινή για όλους, μπορεί να γίνει τελικά τόσο διαφορετική και πολύσημη.
Η (1) ήταν η συμμετοχή που έστειλα στη Μαρία, ενώ η (2) αυτή που γράφτηκε πρώτη, αλλά δεν έμελλε να ταξιδέψει ποτέ και να βρεθεί με τις υπόλοιπες εμπνεύσεις. Η (3) ανήκει σε μία φίλη, την οποία προέτρεψα να πάρει μέρος και το έκανε με μεγάλη χαρά. Ελλείψει δικού της χώρου, η συμμετοχή της φιλοξενείται από μένα.
*Συγχαρητήρια στη Κατερίνα, που έλαμψε ανάμεσά μας.
