Πάθια γονυκλινή

Θα 'θελα ν' άνοιγα για μια ημέρα
του Παραδείσου τη πόρτα πέρα ως πέρα.
Τη σκοτεινιά να έλουζε το θεϊκό φως
- σε όλα τα μήκη και τα πλάτη σαφώς.

Τα Σεραφείμ
ν' αφουγκραστούν τον φόβο, τις τύψεις, τους λυγμούς και τις κραυγές
και τα Χερουβείμ
να δουν τ' απομεινάρια αρρώστων που σκαλίστηκαν με νυχιές.

Παιδιά άρρωστα και πονεμένα
να νιώσουν έστω για μια στιγμή λατρεμένα.
Ρυτιδιασμένα πρόσωπα από γηρατειά
να μη βλέπουν τη φρίκη στης αφοσίωσης τη ματιά.

Κάτι τσαλακωμένοι κι αποκαΐδια
να μεταλάβουν φως από άστρα πατημένα
και να πετάξουν το καρτελάκι θανάτου στα σκουπίδια
που 'χει επιγραφή «ακρωτηριασθείς - αποθέματα ψυχής διαμελισμένα».

Η συμμετοχή μου στο 19ο Συμπόσιο Ποίησης

Read More »

Στον ιστό

 Άνθρωποι
με μαύρο λάδι
στη ψυχή·
παγιδευμένοι
στη σφαλαγγουδιά.
Δεν θα γνωρίσουν ποτέ
τη θέωση. 

Η συμμετοχή μου στο 19ο Συμπόσιο Ποίησης

Read More »

Χέρια υψωμένα

Χέρια ροζιασμένα, σκληρά ρίχνουν σωρεία ξύλου στο τζάκι

κι η κάπνα μαύρη, φκιάνει ανυπόμονα σύγνεφα.

Χοντρές στάλες, πύρινες

κυλούν απ’ τους κρουνούς τ’ ουρανού.

Καταλήγουν με δύναμη σ’ ανθρώπινα καλύβια,

ξεδιψώντας τής ζωής τον μετανάστη·

ανακουφίζοντάς τον σε μια θάλασσα λυτρωτική.  

 

Σ’ αυτό το σενάριο δίνεις ή παίρνεις,

φτιάχνεις ή χαλάς. 

 

Η συμμετοχή μου στο 12ο Παίζοντας με τις λέξεις

Read More »

Παυσίλυπες σκιές

Έφυγες·
κι απέμεινα να κοινωνώ
απ' τη γύμνια
ψεύτικων ειδώλων.

Η συμμετοχή μου στο 18ο Συμπόσιο Ποίησης. 

Read More »

Άτιτλο

Μήτρα 

αενάως κυοφορούσα 

αγάπη: Μητέρα 

Η συμμετοχή μου για το 16ο Συμπόσιο Ποίησης, 

με υποχρεωτική λέξη μάνα - μητέρα - μαμά

Read More »

Κοντσέρτο

Κρόσσια πήρες του φεγγαριού

Και του ήλιου αχτίδες, στο χρώμα του κεχριμπαριού.

Κι έπλεξες σελαγισμό,

Ως σινιάλο ν' ακουμπήσει στου παραθυριού μου τον λογισμό.

Έφτασες στο κατώφλι τής σκέψης μου κι ακούμπησες απαλά,

Σαν πέταλα λουλουδιού π' αγγίζεις σιγά και τρυφερά.

Σαν παιδί εκστατικό με μάτια φωτερά σε ψάχνω,

Για ταξίδι αλαργινό, για τ' άγνωστο, τ' απατηλό, το λάγνο.

Τα χέρια μου πείθω πως είναι τα δικά σου,

Πως σου δίνομαι κι ας είμαι μακριά σου.

Στο πέρασμά τους αρχίζουν να νοτίζουν,

Ν' αφήνουν νότες, το κορμί μου να πορίζουν.

Το σολ να ξεκλειδώνει τις αισθήσεις,

Και του πάθους να ξυπνά τη λαχτάρα για κατακτήσεις.

Το φα να γρηγορεύει την αναπνοή στου πόθου τη ματιά,

Ν' αφήνει το κόκκινο της ηδυπάθειας να τρέχει και να βάφει με βια.

Το λα να γλιστράει με λαγνεία στον λαιμό,

Και να χάνεται σε κοφτές ανάσες π' αποζητούν την κορύφωση, τον λυτρωμό.

Κι όταν οι νότες γυρίζουν σε μένα,

Φτιάχνουν κοντσέρτο για δυο κορμιά, σ' ένα όνειρο κρυμμένα. 

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 12ο Συμπόσιο Ποίησης,

 με υποχρεωτική λέξη το ταξίδι/ταξιδιάρης/ταξιδευτής.

edit. 2019 και το κοντσέρτο ετοιμάζεται για ένα ακόμη ταξίδι, 
στα νερά της Ερωτικής Υμνωδίας.  

Οπότε τα σχόλια ανοίγουν
για όσους επιθυμούν ν' αφήσουν κάποιο σχόλιο. 

Read More »

Φύλαγμα

Κείτομαι
κυρτωμένος δείκτης,
με την άκρη του
αβυσσαλέο κεντρί
- αιώνιος φρουρός,
φυλάττει το παιδί που έχω μες στα σωθικά μου
απ' των ετών το δηλητήριο που στάζει.

Αυτή ήταν η δική μου συμμετοχή για το 11ο Συμπόσιο Ποίησης,

που διοργανώνει η Αριστέα στο η ζωή είναι ωραία.  

Read More »