24 Days Challenge: 'Ε'
Πάλι την βρήκε το ξημέρωμα στο παράθυρό της. Της άρεσε να χάνεται στην παρατήρηση της βαθμιαίας εναλλαγής των σκοτεινών χρωμάτων του ουρανού, έως ότου εξασθενήσουν και χαθούν, δίνοντας την θέση τους στο φως της μέρας. Το φως της μέρας, που τρυπάει τον μαύρο μανδύα και κάνει μπορετή την φανέρωση και της παραμικρής λεπτομέρειας.
Φθινοπωρινή συννεφιασμένη μέρα, βουρκωμένη. Οι πρώτες ψιχάλες να πέφτουν εξαγνιστικά. Δειλές και σιγανές στην αρχή, και στην συνέχεια ολοένα να δυναμώνουν και να πέφτουν με ένταση στο έδαφος. Βίαιες, όπως οι σκέψεις που σιγοέτρωγαν και βασάνιζαν την Βάσω. Γιατί, παρά τα 32 της χρόνια, υπήρχαν υποψίες πως νοσούσε από μια σπάνια ασθένεια. Κι αυτό την είχε καταρρακώσει, παρότι βρισκόταν ακόμη στην ομίχλη της αβεβαιότητος και τίποτε δεν ήταν σίγουρο, πόσο μάλλον δε η κατάληξη. "Γιατί να μου συμβαίνει αυτό; Και τόσο νωρίς; Γιατί να στερηθώ τη χαρά του να αφήσω σε κάθε όνειρο - βουνό το σημαιάκι της επιτυχίας;" Αυτές οι σκέψεις βούιζαν συνεχώς στο μυαλό της και δεν την άφηναν σε ησυχία, όπως ο τσιριχτός ήχος, που βγάζει το μουσικό όργανο όταν πέφτει στα χέρια ατσούμπαλου κι ατζαμή μουσικού, που σου γρατσουνάει το μυαλό, καταλαμβάνοντάς το πιθαμή προς πιθαμή και σε τρελαίνει.
