Ο μάγος με τον αυλό

Είναι ένας μάγος πιτσιρικάς
και σκορπάει αλόγιστα τα "μη ρωτάς". 
Απ' τα μανίκια βγάζει ήλιους
και πότε ζεσταίνει και πότε πληγώνει με τρόπους χίλιους. 
Στην πλάτη φορά φτερά
για να μπορεί να φτάνει μακριά. 
Ξέρει να παίζει και αυλό 
για να ημερεύει της λογικής το φίδι το κολοβό. 
Να παραληρεί και να χορεύει
και τον κόσμο να μαγεύει. 
Να τους οδηγεί σε εμπειρίες πρωτόγνωρες και λυτρωτικές
μεταφέροντάς τους σε πολιτείες ερωτικές.
Ρίχνει αυλαία στις πρότερες τις μνήμες
ανοίγοντας το κλουβί στις ελπίδες εκείνες.
Κι αυτές βγαίνουν και πετούν σαν πουλιά
και τα ζηλεύει του φιδιού η ματιά. 
Το στόμα του ανοίγει για να τα κάνει μια χαψιά
και το θανατώνει του Έρωτα η σαϊτιά.

/* Συμπόσιο Ποίησης: Δεύτερος γύρος. Με την Αριστέα να βάζει τον καμβά και τα χρώματα, κι εμείς να την συμπληρώνουμε με την έμπνευση της δημιουργίας. Αποτέλεσμα υπέροχο και μεθυστικό. Ένας πίνακας, με θέμα τον Έρωτα, που περιείχε όλες του τις αποχρώσεις. 

Αριστέα μου, γι' άλλη μια φορά ήσουν υπέροχη, άψογη και Κυρία!!
Σ' ευχαριστούμε για όλα, μα για όλα!! */

Read More »

Για σένα τραγουδάω

Για σένα τραγουδάω, που ζεις στο δάσος των σκιών
και σε τρομάζει ο ήχος των τροχών.
Έμαθες να ζεις στης σιωπής τ' απόκοσμα τα μέρη
με μόνη μουσική το ψιθύρισμα απ' τ' αγέρι.

Για σένα τραγουδάω, που μετράς σημάδια
και κάθεσαι σε θρύψαλα τα βράδια.
Κι όσο μεγαλώνει του μυαλού σου η ρωγμή
η καρδιά σου σκιαγραφείται με άγονη γραμμή.

Για σένα τραγουδάω, για να νιώσεις γαλήνη
και να ξεφύγεις απ' το νοητό καμίνι.
Δεν είναι η ζωή για χάσιμο
φόρα το χαμόγελο παράσημο.

Σκέψου, καραβάνι είν' η ζωή
κι άσε τα γιατί.

Καραβάνι είν' η ζωή, ψυχή μου, καραβάνι που πηγαίνει.

 

Ρίχνοντας τις νοητές φυλακές

/* Αυτή είναι η συμμετοχή μου στον διαγωνισμό που διοργανώνει 

το Δελφινάκι, με θέμα την Γαλήνη. */

Read More »