Κυριακή, 15 Ιουλίου 2018

2ο Δρώμενο Χαϊκού



Απομεινάρια·
οι ξυπόλητες στάχτες
κλαίν' ικετικά. 

Τα μοιρολόγια·
εμβατήριο σκιών
εγκλωβισμένων.

Το Χαϊκού (ιαπ.: 俳句"αστείος στίχος") είναι μια ιαπωνική ποιητική φόρμα. Παραδοσιακά αποτελείται από τρεις ομάδες των 5, 7, 5 συλλαβών, οι οποίες τοποθετούνται σε τρεις στίχους για έμφαση ή σε έναν, χωρισμένο με κενά. Το χαϊκού είναι με συνολικά 17 συλλαβές η πιο σύντομη μορφή ποίησης στον κόσμο. (πηγή) 

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 2ο Δρώμενο Χαϊκού, που διοργανώνει η Μαρία Νικολάου απ' το blog «Το Κείμενο». Με κίνητρο την ανωτέρω φωτογραφία, μας έδωσε τη δυνατότητα να σκαρώσουμε δύο χαϊκού, που, νοητικά, το ένα συμπληρώνει το άλλο. Πρώτη μου απόπειρα για δημιουργία χαϊκού, και σίγουρα δίχως τη παραμικρή ιδέα για το εάν πάτησα σωστά στη φόρμα τους (να τα λέμε κι αυτά!) - ήταν μια απολαυστική διαδικασία, όμως.

Μαρία μου, σ' ευχαριστούμε που πάντοτε μας δίνεις αφορμές για έμπνευση και δημιουργία, και μάλιστα με ένα κίνητρο που -κάθε φορά- αφήνει τη σκέψη μας να ξεχυθεί σε πολλές και διαφορετικές γωνιές.

(*)Συγχαρητήρια στην Άννα Πάρος που πρώτευσε, όπως και σε όλους όσοι έγιναν από ένας κρίκος στην ιδέα τής Μαρίας μας. 


Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2018

2ο Δρώμενο Χαϊκού

                                         

- ΕΞΑΦΑΝΙΣΟΥ!

... μαθημένοι σε σκότη,
νυχτοκόλακες,

διαλυόμαστε
όταν αχνοφεγγίζει
Μιας Ελπίδας Φως.

Η πρώτη από/πειρα ποίησης χαϊκού στο κείμενοτης φίλης Μαρίας Νικολάου  με πείρα καμιά .
Η προσπάθεια  και μπόλικος ενθουσιασμός είναι αυτά που μετρούν. Η συμμετοχή!
Σε ευχαριστούμε Μαρία που μας δίνεις  τη δυνατότητα και το έναυσμα💕💕
 ⇑  πάντα διακρίσεις και πρωτιές Άννα Πάρος και στο χαρτί και στη ζωή ! 🏆








20ό συμπόσιο ποίησης

Πετάς ψηλά



Η ματιά σου απλή
Δεν είναι η ματιά αυτή που απογυμνώνει,
είναι το βλέμμα που ρουφά τα χρώματα
το βλέμμα που δεν έμαθε να κρίνει.
Βυθίζει, μα δε βυθίζεται

Αφουγκράζεσαι
Συλλέγεις ήχους σ΄ ένα κόσμο εκκωφαντικά κακόφωνο
και τους τραγουδάς μ΄ αλανιάρικο σαξόφωνο.
Πώς τα κάνεις όλα τραγούδια;  
Μάθε με.....
Μαζεύεις εικόνες και τις ντύνεις φως,
Πώς συλλέγεις έτσι τον ήλιο; 
Μάθε με....
Δεν ξέρω να ερμηνεύω σαν και σένα τα πράγματα απλά, 
στροβιλίζομαι  στους κύκλους μου. 

Βάζεις κόκκινο και γαλάζιο και ροζ 
σε άχρωμο φόντο.
Κλείνεις το μαύρο ερμητικά απ' έξω,
γιατί σε τρομάζει η σκοτεινιά.
Αφού γύρω σου βάφουνε τα γκρι
πώς έμαθες ξεκάθαρα να ζωγραφίζεις τη χαρά;

Τα θέλω σου συλλαβές καθάριες 
και τα διεκδικείς τίμια.
Δε τα συμβίβασες ποτέ.
Πώς μπορείς να εκφράζεσαι τόσο δυνατά;

Ταξιδεύεις σε γέφυρες υπέργειες,
για τους δικούς σου παραδείσους.
Ταξιδεύω σ' αγωγούς υγρούς,
γεμάτους τρωκτικά.
Οι διαδρομές σου γραμμές ευθείες
και πάντα κατεβαίνεις εκεί που θες
μοναχικός, μα όχι μόνος
κι εμείς συντροφικοί, μα μόνοι.
Πώς το κάνεις;
Μάθε με να χαράσσω ευθείες διαδρομές.

Στην ασχήμια σφραγίζεις αυτιά και μάτια 
και πηδάς σ' ένα μεγάλο, κίτρινο ταξί.
Γελάς στον οδηγό -
κραυγές που κελαρύζουν ενθουσιασμό.
Τα χέρια χτυπάς
και σκανάρεις τη ζωή από το παράθυρο.
Χρεώνει το κοντέρ -
ποιος νοιάζεται για τα λεφτά;
Ζηλεύω την επιλογή σου να πετάς 
όπου θες,
για όσο θες.
Έχεις διέξοδο τη φυγή με το ταξί,
έχω αδιέξοδα σε σύνθετη ζωή.
Πόσο θα 'θελα να ξέρω κι εγώ να πηδάω σ' ένα μεγάλο, κίτρινο ταξί...
να γυρνάω άσκοπα
όπου θέλω,
για όσο θέλω.
Βαρέθηκα τους προορισμούς,
βαρέθηκα τους εγκλωβισμούς.

Βυθίζομαι στη σιωπηλή μορφή σου.
Γυρνάς, με κοιτάς διαπεραστικά, καθάρια.
Φτιάχνεις τις δικές σου λέξεις και με γδύνεις.
Τον φθόνο δεν τον ξέρεις.
Ψέματα ποτέ δε θα μου πεις.
Εγώ όμως ξέρω καλά να αφηγούμαι παραμύθια...
τα δικά μου παραμύθια,
τα δικά τους παραμύθια.

Το Λευκό της ψυχής σου με γέμισε άξαφνα ντροπή.


Η σημαντικότερη ίσως συμμετοχή μου σε δρώμενο αφού ήταν η πρώτη στο χορό των άλλων που θα ακολουθήσουν. Δεν μπορεί παρά να είναι αφιερωμένο στο λυσιππάκι που με πείσμα και επιμονή ήθελε να συμμετάσχω ειδικά και  να παραμείνω γενικότερα. Μεγάλο μερίδιο της αφιέρωσης έχει και η Αριστέα μας που μας τονίζει πόσο ωραία μπορεί να είναι η ζωή και μας προκαλεί για εμπνευσμένα ταξίδια. Μεγάλο μερίδιο αφιέρωσης έχουν και οι φίλοι που με τα λόγια τους μου έδωσαν το σήμα να συνεχίσω . Χωρίς αυτό τον υπέροχο Χορό με καίρια πρόσωπα, Θέατρο πώς να υπάρξει; 



Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2018

SALUTO


                SALUTO

       


     Mετά από μία εγκάρδια φιλοξενία και θερμή υποδοχή έχω την ανάγκη να φλυαρήσουμε και τώρα και στο μέλλον για όσα μας ενώνουν και για όσα μας χωρίζουν και που θα μας ενώνουν ακόμη πιο πολύ.  Αθεράπευτα ρομαντική, πιστεύω στο Άτομο και στη Συλλογικότητά του. Πιστεύω στην Αγάπη και αξιώνω να υπηρετείται από τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος από αυτή. Σε αυτά  έχει τεράστια δύναμη ο λόγος . Όχι μόνο στα κακά. Την ίδια τεράστια δύναμη έχει και για τα καλά. Υπηρέτρια του χρέους, όποιο, όσο κι αν είναι  και όποτε προκύψει, το χαρακτηριστικό αυτό γεννήθηκε μαζί μου και παρέα θα θαφτούμε. 
Οι της συνομοτ-αξίας αυτής πνιγόμαστε με το  άδικο, ερωτευόμαστε χωρίς αύριο, παθιαζόμαστε, κραυγάζουμε, διαδηλώνουμε, φωνάζουμε, γελάμε, κλαίμε, σιωπούμε. Και Γράφουμε. Σε μια προσπάθεια αυτοψυχανάλυσης πατάμε rec  και καλλιγραφούμε  το  ολέθριο συναίσθημα της κάθε φοράς. Γράφει όποιος  ακροβατεί αδιάλειπτα ανάμεσα στον ορθολογισμό και το συναίσθημά  του, όποιος προσλαμβάνει, εμποτίζεται  και μεταδίδει ταυτόχρονα. Γράφει, ζωγραφίζει, χορεύει, τραγουδά, συνθέτει, σμιλεύει, ο ακροβάτης ανάμεσα στη Μοίρα και στη Μήτρα Του.  Είναι μεγάλο το βάρος του συναισθηματισμού για να εσωκλειστεί. Ευτυχώς στην καλλιτεχνία ζυγίζει  παραπάνω το έσω και δεν είναι απαραίτητο να είμαστε αναγνωρισμένοι κι επαγγελματίες   σ΄αυτή.                                                                Στις   συγγραφικές απόπειρες αυτής της κοινότητας μόνο τρυφερότητα μπορώ να νιώσω. Είναι μεγαλειώδες χάρισμα η ικανότητα έκφρασης και  επιστέγασμα, η ικανότητα να αφομοιωθεί. Όποια προσπάθεια από τον καθένα μας για έκφραση,  αξίζει χειροκρότημα γιατί βγήκε υπό φορτίο και τέλεσε τον σκοπό της  απελευθερώνοντας, ήταν - δεν ήταν αρεστή.      Σε συμπιεσμένο φάκελο δυο λόγια , αφορμές για σπουδαίες ελπίζω συζητήσεις. Εδώ τελειώνει το τυπικό μέρος μιας πρώτης παρουσίασης του « πούθε κρατάει η σκούφιας της αυτής»  με λόγια που συνηθίζονται  και επιδοκιμασίες ανάλογες συνήθως , ξέρετε , εκεί που όλοι ρίχνουμε μέσα από τα δόντια επιδέξια κρυφά χασμουρητά, - και περνάμε στην ……..



                           Πραγματικότητα. ( ή ουσία; Χμ. ) Στην πραγματική ουσία.

- Το αναστασάκι το συναπάντησα τυχαία στους αχανείς διαδικτυακούς νευρώνες το ΄10 και από την πρώτη στιγμή μιλήσαμε με άνεση χρόνων . Έχει τα μισά μου χρόνια με εσωτερικότητα όμως υπερήλικη και σοφή. Όσο το ζεις τόσο το αγαπάς. Μετά από ( αποτυχημένη) απόπειρα να την κάνω νύφη μου αποφάσισα να την κάνω γιαγιά μου, όπως και της καταχωρήθηκε επίσημα ο τίτλος. ( όσο και να φτάσω πάντα λείπει το παιδικό κάδρο που είχε μέσα και νονά και γιαγιά γιατί από καιρό είναι λειψό).
Δεν ήταν ρίσκο η απόφασή της,  της συγκατοίκησης γιατί ξέρει πως η μία συμπληρώνει την άλλη σαν σε μουσική συμφωνία. Η μία έχει το χαρακτηριστικό στίγμα της νιότης και της αναπόφευκτης αισιοδοξίας. Της ανεπιτήδευτης φρεσκάδας. Η άλλη έχει ένα μόνιμο γαμώτο , μια  ελπίδα ρεαλιστική και βγάζει αυτό το βρασμό με γέλιο ( συχνά πυκνά.) Με την Αναστασία γελάμε και εγκάρδια και πολύ. Έρωτας με την πρώτη ματιά; Μπορείς κι έτσι να το πεις αρκεί να καταγραφτεί στα πρακτικά  ως συμβολική έκφραση ! Αυτά τα δυσεύρετα δεν αλλάζουν στο χρόνο αλλά ομορφαίνουν ακόμη παραπάνω. Είμαι το κάρμα της και είναι η πηγή μου.
        Από την Αναστασία άκουσα την μία από τις δύο ωραιότερες κουβέντες στη ζωή μου και ως γυναίκα προς γυναίκα μετράει αλλιώς:  « Υπάρχεις. Αλλά ακόμη κι αν δεν υπήρχες θα έπρεπε να εφευρεθείς». Αυτή την κουβέντα της, που ποτέ δεν θα ξεχάσω , θέλησα   αρκετές φορές στο μέλλον να την εκτυπώσω και να την τρίψω στα μούτρα κάποιων που αμφισβητούν. Είναι στίγμα, η πινέζα στο χάρτη και δεν το ξέρει.

Δεν ήταν στα σχέδιά μου η προβολή (
καθ΄ότι ασταθής) αλλά με το ……


πες πες πες πες πες
 θα πειστεί κι ο καναπές. 


Έτσι βρέθηκα συστεγαζόμενη και σήμερα τριγυρισμένη από μια γλυκύτατη παρέα που από αυτήν έχω να μάθω πολλά. Είχε δίκιο η μικρή.

-έπρεπε να συμφωνήσω αφού δέχτηκε πρόσφατα να γράψει τον επικήδειό μου ! ( άμα διαφωνούσα και διαφωνούσε;  Α μπα ). Σε κανέναν άλλο δεν δίνω την αποκλειστικότητα  αυτή ._
- κι αφού πήρε κάπου το μάτι μου ότι ήθελε ( η ακαμάτα αλεπού ) οικιακή βοηθό με υπενοικίαση παρακαλώ ! …..
.....και μετά από μιάμιση σελίδα Α4, 


κλείνω το χαιρετισμό μου με ένα αληθινότατο ευχαριστώ που σπρωχτήκατε να μπει μια καρέκλα παραπάνω . Χωράνε ακόμη πολλές !

( και βουρρρ πριν ζητήσει λόγω χώρου τα διπλάσια κοινόχρηστα. Ήτοι όλα. Ξανθιά είμαι αλλά μια βασική αριθμητική την ξέρω ! )


   💗  Καλά συναπαντήματα στα δρώμενα τα διαδικτυακά και της ζωής 💗


Σάββατο, 30 Ιουνίου 2018

Καλώς μας ήρθες, αννετά...κι


Την Άννα τη γνωρίσατε στο 20ο Συμπόσιο Ποίησης. Ήταν εκείνη που μας κράτησε σφιχτά το χέρι και μας έκανε να πετάξουμε ψηλά, μαζί της, ζυγιάζοντας τη συγκίνηση και την ευαισθησία με έναν διαφορετικό τρόπο.

Ούσα άστεγη καταληψίας, με καμία διάθεση ν' ανοίξει δικό της χώρο, αλλά με μπόλικη διάθεση να εξακολουθήσει να βρίσκεται ανάμεσά μας και να μοιράζεται το μέσα της, αποφάσισα να της βγάλω αντικλείδι και να... συγκατοικήσουμε. Καταλαβαίνετε τώρα... Έπρεπε να πάρω κάποιον να βάζει μία σκούπα, να κάνει ένα φαγητό, να πλύνει κάνα πιάτο... νισάφι... βαρέθηκα να τα κάνω όλα μόνη μου. Εφεξής θα τη βρίσκετε -και θα σας βρίσκει- εδώ, λοιπόν.

Κρυφοχαμογελώ, ξέρετε, μη σας πω με το χαμόγελο της προξενήτρας, που ξέρει εκ των προτέρων πως θα 'ναι πετυχημένο το σμίξιμο που κανονίζει στα μουλωχτά, καθώς βρίσκομαι στη πλεονεκτική θέση να γνωρίζω κείνη (8 χρόνια, παρακαλώ!) και να γνωρίζω εσάς (άλλους περισσότερο, άλλους λιγότερο, μα όλους σίγουρα με πολλή συμπάθεια κι εκτίμηση!). Οπότε με χαρά και δίψα θα στέκομαι από μια γωνιά, να βλέπω αυτές τις πρώτες, δειλές στιγμές γνωριμίας σας, οι οποίες στη συνέχεια θα έχουν τη σιγουριά που έχουν κείνες, αυτές που στάζουν ομορφιά συναισθημάτων - γιατί, τα είπαμε, θα 'ναι πετυχημένο το προξενιό.

Να σημειώσω μόνο το πώς θα μας αναγνωρίζετε, επειδή τούτο το template δεν διαθέτει αναγνωριστικό για το ποιος γράφει...

α) Στη λίστα ανάγνωσης, με τις τρέχουσες αναρτήσεις, θα φαίνεται ποια γράφει
β) Ετοίμασα κι αναγνωριστικά, για να τα βάζουμε εντός ανάρτησης, οπότε δεν θα υπάρχουν ερωτηματικά



Σας φιλώ και σας αφήνω να γνωριστείτε!

Καλωσόρισες, φιλενάδα μου! 
❤️ 

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018

Το λάγγεμα του αψεντιού

24 Days Challenge: 'Λ'


Το λάγγεμα του αψεντιού


Το χέρι του, ψηλαφιστά, έφτασε μέχρι το μπουκάλι. Όσο αδύναμα το έψαχναν τα δάχτυλά του, τόσο αποφασιστικά το έπιασαν από τον λαιμό του κι έχυσε το σμαραγδί υγρό μες στο ποτήρι του. Σαν μουσική ήχησε ο ήχος του· εκμαυλιστικά έτρεξε η ηδονή μέσα του. 

Άρπαξε μηχανικά το πακέτο με τα τσιγάρα του κι οδήγησε το τελευταίο τσιγάρο στο ξερό του στόμα. Μάταια τα δάχτυλά του κινήθηκαν πάνω στη πέτρα τού αναπτήρα. Μια, δυο, τρεις φορές. Γι' άλλη μια φορά μουγγάνισε η πέτρα, ξερνώντας τις τελευταίες της σπίθες. Το χρώμα τού αναμμένου άκρου βυθίστηκε ανακουφιστικά μες στα μάτια του. Ρούφηξε ξανά και ξανά το τσιγάρο του, αφήνοντας να βγει αργά ο καπνός απ' το στόμα του. 

«Έφτασα μόνο μέχρι να σκεφτώ την εικόνα ενός σιγανού ποταμιού ανάμεσα στα πόδια σου. Αναρωτιέμαι πώς είναι όταν το προκαλείς και το βοηθάς να ξυπνήσει - ή μάλλον όχι να το προκαλείς, εγώ να το προκαλώ κι εσύ να μην έχεις επιλογή» 

«Αναρωτιέμαι ποια θα είναι η χροιά τής φωνής σου» 

«Αναρωτιέμαι τι γεύση έχει ο λαιμός σου»

«Αναρωτιέμαι πόσο αλμυρό θα είναι το ποταμάκι σου, όταν βουτήξω τη γλώσσα μου μέσα του»

«Αναρωτιέμαι τι τόξο θα σχηματίζει το κορμί σου, όταν άθελά του τεντώνεται για να ξεφύγει απ' τα βασανιστήριά μου» 

«Αναρωτιέμαι πώς θα είναι ν' ακουμπούν τα βογκητά σου στ' αυτί μου, όταν θ' ακουμπά το κορμί μου το δικό σου, κολλητά, αναγκαστικά» 

Πάλι οι ίδιες σκέψεις κάθονταν στο ίδιο τραπέζι μαζί του, στη διπλανή θέση. Οι ίδιες σκέψεις για κείνη. Για κείνη που δεν έχανε ραντεβού μαζί του ούτε αργούσε· αρκούσαν μερικά ποτήρια και βρισκόταν εκεί - γυμνή, ερωτική, αισθησιακή. 

Τον είχε κάνει δικό της, χωρίς καν να τον αφήσει να τη κάνει δική του. Είχε το πάνω χέρι σ' αυτό το παιχνίδι τής αποπλάνησης.  

Κείνη, η πράσινη νεράιδα. 

Γουλιά με τη γουλιά ήταν δικός της. 

Τη γύρισε μπρούμυτα πάνω στο τραπέζι. Η γλώσσα του έπαιξε με τον λοβό του αυτιού της και τα χείλη του τον μάγκωσαν ελαφρώς. Δάγκωσε τον ώμο της. Η ανάσα του ζωγράφιζε ήδη την ηδονή στο κορμί της. Τα δάχτυλά του διέτρεξαν τη πλάτη της, τη σπονδυλική της στήλη με αργό ρυθμό. Ένιωθε τη στύση του στα γυμνά της οπίσθια, και σε λίγο τα χέρια του που την θώπευαν με μανία. Τη γύρισε και τη κοίταξε, στα μάτια. Το βλέμμα της, χαυνωμένο από ερωτικό πάθος, βούλιαξε στο δικό του. Τα χείλη της μισάνοιχτα, προσκαλούσαν τα δικά του σε σμίξιμο. Οι γλώσσες τους έπαιξαν αργά, ενώ τα χέρια του έπαιζαν με το στήθος και τις ρώγες της. Το χέρι του κατέβηκε αργά... Άνοιξε τα πόδια της. Έμεινε να κοιτάει το αιδοίο της, που γυάλιζε ήδη απ' τα υγρά του. Το ακροδάχτυλό του το διέτρεξε απαλά, ίσα να αισθανθεί το άγγιγμά του, σε όλο του το μήκος. Οι αναστεναγμοί της γέμισαν τ' αυτιά του. Το χέρι της έπιασε το δικό του κι ανάγκασε τα δάχτυλά του σε ακόμη μία διαδρομή, αφήνοντάς το τελικά στην άκρη. Τώρα τα δικά της δάχτυλα ήταν που σκορπούσαν την ηδονή στο κορμί της, οδηγώντας τα μπροστά στα χείλη της και με τη γλώσσα της να τα γλείφει, καρφώνοντάς τον στα μάτια. Τέντωσε το χέρι της στο πρόσωπό του, με τα υγρά της δάχτυλα μπροστά στο στόμα του. Τα χείλη του σούφρωσαν σε ένα αργό, ερωτικό φιλί πάνω τους. 

Τα μάτια του εξακολουθούσαν να είναι σε επαφή με τα δικά της. 

Με τα δάχτυλα και το στόμα του είχε καταφέρει να απομνημονεύσει κάθε εκατοστό τού κορμιού της.

Την είχε κάνει να τον ποθήσει, την είχε φέρει στο σημείο που περίμενε να τη πηδήξει, κοιτώντας τον στα μάτια με τη λύσσα που της είχε δημιουργήσει.  

Έκανε μερικά βήματα πίσω. 

Την άφησε εκεί, πεινασμένη.

Το χέρι του έριξε κάτω το μπουκάλι με το αψέντι. 

Οι δυο τους είχαν πια τελειώσει.



Ο πίνακας λέγεται "Absinthe Drinker" (Ο πότης του αψεντιού) 
και τον έχει φιλοτεχνήσει ο Τσέχος ζωγράφος Viktor Oliva, το 1901


❈❈❈❈❈ 



To 24 Days Challenge είναι μια ιδέα-πρόκληση του mystickland. Πρωταγωνιστούν 24 γράμματα, 24 λέξεις σε 24 ημέρες. Μόνο που εγώ το υλοποιώ κάπως άναρχα στη σειρά των γραμμάτων και στις ημέρες πραγματοποίησής τους.

Σάββατο, 2 Ιουνίου 2018

Το γεννηταρούδι



Ο γυρίνος έκανε ταμπούρλο
το καβούκι μιας χελώνας, 
η φάλαινα έδινε ρυθμό
χτυπώντας την ουρά της, 
οι λιττορίνες ξεβίδωσαν τα καβούκια τους, 
 τα έκαναν μεγάφωνα
και ανακοίνωσαν το σημαντικό γεγονός:
«Γεννήθηκε!»

Η ματιά σου έπεφτε στο μωρουδιακό κορμί,
άντυτο ακόμα·
όπως γυμνό σε άφηνε η άδολη ματιά του. 

Το ονόμασαν Φιλία·
έμελλε να είναι το μελιχρό φιλί στους ανθρώπους. 

Γελούσε 
για να σκοτώσει φόβους,
αφουγκραζόταν 
όταν ο θόλος της λύπης βάραινε ολοένα και περισσότερο, 
γινόταν άνεμος
για να σφουγγίσει το δάκρυ. 
Γινόταν ήλιος
για να λάμψει το πρόσωπο πιότερο στη χαρά,
ο πιο γλυκός ήχος
για να δώσει θάρρος για το βήμα προς τα εμπρός,
ένα χνάρι
ανεξίτηλο μες στη ψυχή.



✼❀ヅ❤♫✼❀ヅ❤♫✼❀ヅ❤♫ 



Το γεννηταρούδι έμελλε να γεννηθεί και να χαρίσει το μελιχρό του φιλί σε όσους παρακολούθησαν το 20ο Συμπόσιο Ποίησης. Ως θεματική λέξη ήταν η εμβληματική ψυχή, και πώς θα μπορούσα να τη τιμήσω καλύτερα; Θεώρησα πως έπρεπε να γράψω για τη Φιλία - που τη λουλουδίζει ξανά και ξανά.

Αφιερωμένο σ' αυτούς τους λίγους, 
ξέρουν ποιοι είναι, 
που κάνουν τη ψυχή μου να λουλουδίζει ξανά και ξανά με τη φιλία τους.