Τρίτη, 4 Ιουνίου 2019

Το χαμομήλι

Επιλεγμένη λέξη "Χαμομήλι"



Σάββατο, 1 Ιουνίου 2019

«Η μέρα μας» όπως λέμε συνωμοτικά μεταξύ μας. Η ημέρα τής βδομάδας που οι ενοχές μου συρρικνώνονται και κρύβονται μες στην ντουλάπα, αφού μπορώ να μείνω σπίτι και να κάνουμε πράγματα μαζί. Πώς φωτίζεται το πρόσωπό σου κείνες τις μέρες, πάντα.

Σε πήρα και πήγαμε να περπατήσουμε. Λατρεύεις να καταγράφεις τα τοπία, τους περαστικούς, τ' αυτοκίνητα... Και μένα μ' αρέσει να καταγράφω εσένα· την έκπληξη που σου αφήνει το καθετί, την έκπληξη και τον ενθουσιασμό που -στον κόσμο των μεγάλων- το χρώμα τους είναι ξεθωριασμένο. 

«Μία, δύο, τρεις...» ακούγεται η φωνούλα σου, σαν τιτίβισμα, όσο μετράς τις πλάκες τού πεζοδρομίου, χοροπηδώντας πάνω τους. Και στη σχισμή του φυτρωμένο ένα χαμομήλι. Μια αφανής λεπτομέρεια για μένα, για σένα κάτι άλλο, μεγαλύτερο· σου δίνει χαρά. Κόβεις δυο - τρία απ' τα λουλούδια του και τρέχεις να μου τα δώσεις, με τον σταθερό ενθουσιασμό στη φωνή σου να λέει ένα μακρόσυρτο «μαμάαα» με το «ήλιοι με άσπρες αχτίδες» να το ακολουθεί. 

Οι ασπροκίτρινοι ήλιοι σου, γεμάτοι υπενθυμίσεις. 






Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στη 3η φωτο-συγγραφική σκυτάλη
που διοργανώνει η Μαίρη μας με την Γήινη ματιά της. 

Η φωτογραφία κι η επιλεγμένη λέξη είναι απ' τη Μαρία Νικολάου
στην οποία αφιερώνω και την ανάρτηση. 

Νομίζω πως παρόμοια συναισθήματα γεννούν αυτά τα χεράκια
-φορτωμένα λουλούδια- 
που τρέχουν στην μανούλα τους, ε, Μαρία; :)  

Με τη σειρά μου αφήνω στη Μαρίνα μας αυτή τη φωτογραφία, με την λέξη «ελπίδα».

Νομίζω είναι πολύ σε σένα, Μαρινάκι μου.
Καλή έμπνευση!




Κυριακή, 19 Μαΐου 2019

3ο Δρώμενο Χαϊκού


 
Κλωστές κόπηκαν,
λύθηκαν οι αρθρώσεις·
κομματιάστηκε.

Δηλητήριο· 
το σώμα του βρύση πια,
κατεστραμμένη.
 
 
 
   Το Χαϊκού (ιαπ.: 俳句"αστείος στίχος") είναι μια ιαπωνική ποιητική φόρμα. Παραδοσιακά αποτελείται από τρεις ομάδες των 5, 7, 5 συλλαβών, οι οποίες τοποθετούνται σε τρεις στίχους για έμφαση ή σε έναν, χωρισμένο με κενά. Το χαϊκού είναι με συνολικά 17 συλλαβές η πιο σύντομη μορφή ποίησης στον κόσμο. (πηγή)
 
  
 
 Άλλη μια εύγλωττη φωτογραφία απ' την Μαρία Νικολάου, απ' το Κείμενο
που έδωσε το σύνθημα για να μαζευτούν δεκαπέντε υπέροχα χαϊκού. 
 
Η δική μου ερμηνεία πήρε ως αφορμή τ' απομεινάρια σύρματος ή περικοκλάδας (?) στο συρματόπλεγμα και μεταπήδησε -μεταφορικά- σε ό,τι καταντάει παρασιτικά τοξικό.
 
Πολλά συγχαρητήρια κι από εδώ στην Ελευθερία Έρη που πρώτευσε και στις κυρίες που συμπλήρωσαν την τριάδα. Αννούλι, Αριστάκι & Μαρία, μπράβο σας! 
 
 
 
 

Τετάρτη, 15 Μαΐου 2019

χαϊκού



Αφηρημένη
ήσουν άνοιξη φέτος
σαν τις πλάνες μας∙

… να καρφιτσώνεις
σημείωμα στο σύρμα
ότι πέρασες.



Το 3ο δρώμενο χαϊκού υπό τη διοργάνωση και επιμέλεια της φίλης Μαρίας Νικολάου έφτασε όμορφα στο τέλος του και την ευχαριστούμε πάλι και πάντα για τη φιλόξενη και φιλότεχνη στέγη της.




Ξέρουμε τι είναι το χαϊκού; Ούτε εγώ ήξερα αλλά είναι πάντα νωρίς να μαθαίνουμε κάτι παραπάνω. Τρεις στίχοι των 5,7,5 συλλαβών μέσα από επιλεγμένη φωτογραφία αποδίδουν λιτά και συμπυκνωμένα το μέγιστο για τον καθένα νόημα. Ποιητική, ιαπωνική τεχνική του 11ου αιώνα  "το λίγο που το καθιστά περισσότερο"  επεξηγεί ο Robert Browning χαρακτηριστικά.
(
πηγήλέξημα)


Επειδή
όμως ένα χαϊκού δεν είναι ποτέ αρκετόεδώ απολαμβάνουμε όλες τις υπέροχες συμμετοχές που πήραν μέρος στο γλυκό κουτούκι της Μαρίας κι εδώ δύο εκπρόθεσμες ακόμη. Καλή ανάγνωση !

Πέμπτη, 2 Μαΐου 2019

Άλωση. Ανάλωση. Κατανάλωση.






Άλωση. Ανάλωση. Κατανάλωση. 
Εκ του «εάλω» όλα.

-Πόση ζωή έχω ;
-Το προσδόκιμο σε αυτές …
-Περίπου.
-Η νωτιοθαλαμική οδός…
-Περίπου.
-Λίγους…
Η πόρτα έκλεινε πριν ειπωθούν οι μήνες.
Λοιπόν, ναι. Ήθελε να πεθάνει.
Χωρίς μνήμες.
Χωρίς αποσκευές.
Μια δέσμευση ολάκερη η ζωή 
μια φλούδα γη εδώ, μια φλούδα γη εκεί
να πόσο κάνει η ανταρσία.
Πρώτη του βουτιά στο ποτάμι
χωρίς σωσίβιο.
Χωρίς επιστροφή.
Να μην ήταν άνυδρο μόνο
- ή απόβλητο ποτάμι.
Οι ζωντανοί σιωπηλά κι ενδόμυχα
θα ανακουφίζονταν για την προσωρινή τους ασηψία.
Το χαρτομάντιλο ελαφρώς νωπό
από το κομψό τους δάκρυ
κι ελαφρώς ελαφρύ
σαν το χώμα που, υπάκουο στη χημεία του
θα τον αποσάρθρωνε στις αρχικές του ύλες.
Το βράδυ θα έβλεπαν στο BBC
«Ο Θεός σώζει τη Βασίλισσα».
«Ο Θεός σώζει την Αμερική».
(και τους παρίες σώζει Τι; )
γελώντας καταλήγει:
« τελικά ο θάνατος δεν έχει καμία εξουσία. »
Έξω από το ιατρείο
η ματιά του σκόνταψε στην ξεχαρβαλωμένη μάντρα 
με μόνους καταπατητές
μισοσβησμένα συνθήματα ρετάλια
- για αγάπες παντοτινές μιλούσαν 
με αισιοδοξία σαν μπαλόνια νέον φίσκα
και για ονείρων τάματα 
στα ζευγαράκια, στα παιδιά πετούσαν σφαίρες μαργαρίτες.
Κι αν τις συλλέξεις τρυφερά
για μια ιδέα  παράταση παράστασης
κι αν το νερό τους καθημερινά αλλάζεις;
Κι άπαξ εβδομαδιαίως ασπιρίνη;
Ήταν κατανάλωση κατά προτίμηση πριν από αυτές.
«Πόσο και σένα σου΄μεινε  να ζήσεις δύστυχέ μου Μαξ…  
Κι αδέσποτος ακόμα, μην ξεχνάς 
ό,τι σου έμαθα κόσμιο στον κόσμο

-  ... Θα βρω και τη μάνα!  και τον Παρασκευά!
Μια χαραμάδα ουρανός στη συννεφιά  
τον πυροβόλησε με μπλε ανάμεσα στα μάτια.

-όλοι να ξανανταμώναμε Άνθρωπε 
για τη μία έστω από εκεί 
Δεύτερη Ευκαιρία ! 
Γιατί εδώ ήταν μόνο η δοκιμαστική. Η δοκιμασία» .

-Στην οδό Φυλής παρακαλώ.
Μηδενίζει η ταρίφα.
Στο ραδιόφωνο ένα κορίτσι 
έβγαζε από τις τσέπες φλούδες μανταρίνι 
και του έριχνε σαρδόνια στα μάτια να πονά 
κι εκείνο να γελά
και φιλόξενο φάντασε ξαφνικά το Μεταξουργείο.
Οι κόκκινες λάμπες σειροθετημένες 
τον περίμεναν για μία και μόνη φορά.
Νότισε τη ροζ λατέξ καλτσοδέτα 
Και ένα συριγμό τύπου "φοβάμαι"
κανένας τοίχος δεν είπε ότι άκουσε με σιγουριά 
πως ξεστομίστηκε.
Ήταν η αποδοχή και η αποκοπή του
φτάνοντας στου συρματόσχοινου την άκρη. 

Φεύγοντας στο τραπέζι άφησε είκοσι ευρώ,
το φιλντισένιο κομπολόι του κι έναν ζίπο αναπτήρα.




Η συμμετοχή μου σε ένα ακόμη δυνατό δρώμενο της παρέας ( και της Αριστέας), το 23ο συμπόσιο ποίησης με βασικό θέμα το Θάνατο. Δύσκολο θέμα που σηκώνει σεβασμό και δέος με τη βαρύτητά του, περισυλλογή κι ενσυναίσθηση.
Ξαναθυμόμαστε εδώ το ποίημα του φίλου Γιάννη Pit που αγαπήθηκε και πρώτευσε στη μικρή μας κοινότητα.
Ευχαριστούμε θερμά και τους δυο που μας χάρισαν όμορφες στιγμές όπως και τους φίλους που πάντα βρίσκουν χρόνο γι΄αυτό το -πολυαγαπημένο πλέον- τελετουργικό.

~~~~~ . ~~~~~
Σε αναλώσιμη τροχιά όλοι μας και ουδείς ανεπιβίβαστος στο τρένο αυτό.
Αγάπησα αυτόν το γεροντάκο μου, που, περιθωριοποιημένος, έρχεται αντίκρυ στην ανελέητη πραγματικότητα: αυτή της εκπνεόμενης ζωής του. Ένα κομπιασμένο ιατρικό ανακοινωθέν του δίνει λίγο χρόνο να τακτοποιήσει το χάος των συναισθημάτων του.
Στοχαστικά παρατηρεί όσα συμβαίνουν και θα συμβαίνουν εν παρουσία και απουσία του. Αέναη η ζωή στροβιλίζεται σε ανέμελους, χορευτικούς ρυθμούς ενόσω διαπιστώνει την παροδικότητά τους.
Αγάπησα αυτή τη μοναχική φιγούρα με μόνο φίλο ένα σκύλο και είναι γύρω μας πολλοί. Ποιος να παρηγορήσει, πόσο και πώς όταν σώνεται το λαδάκι στο καντήλι...
Φοβάται.
Κανείς δεν μπορεί να του υποδείξει να μη φοβάται. Σε μίξη τρόμου-ελπίδας για τη μεγάλη μετάβαση ακροβατεί και παραπαίει. Μια φτηνή πόρνη θα δεχτεί την ανθρώπινή του πλευρά χωρίς ερωτήσεις, χωρίς εξηγήσεις για το δάκρυ του φόβου, τη γυμνή πλευρά του φόβου. Πληρώνει το αντίτιμο για το ξέντυμα της ψυχής του, αφήνει το ευτελές περιεχόμενο της τσέπης που δεν μπορεί ο ίδιος να πετάξει και ασήμαντο σε κάποιον να χαρίσει  και περήφανα, με αξιοπρέπεια, με  στωικότητα χάνεται στο σκοτάδι.
Δεν είναι δα ο πρώτος, δε θα΄ναι ο τελευταίος....
Όλοι, διακεκριμένοι και μη, οικογενειάρχες και όχι, κοινωνικοί και ακοινώνητοι, μια σφραγίδα στο Ληξιαρχείο τελικά,  όπως  συγκινητικά μας είπε και η φίλη Γιούλη στην Τελεία της.
Σας ευχαριστώ! 

Σάββατο, 27 Απριλίου 2019

Πρόβα μπαλέτου


Προσδιορισμός θέσης σε καθρέφτη
Dèboulès - Developpé - Arabesque
Υπακοή στην υποβολή κινήσεων
Ξανά
Dèboulès - Developpé - Arabesque
Παιδικά κελαηδίσματα
Φτου και βγαίνω
Γέλια, ανεμελιά
Ξανά
Dèboulès - Developpé - Arabesque
Πιο 'κει σβησμένο το δωμάτιο
Δυο μάτια κρυφοκοιτούν από βρόμικο τζάμι
Ξανά
Dèboulès - Devel...
Πέφτω κάτω
Ραγισμένος αγκώνας
Ξανά
Dèboulès - Developpé - Arabesque
Φωνές από λαρύγγια ενήλικα
Ελαφάκι στριμωγμένο σε γωνία
Βρισιές, ξύλο
Ξανά
Dèb...
Πέφτω κάτω
Σπασμένο χέρι
Ξανά
Dèboulès - Developpé - Arabesque
Δάκρυα στάζουν υποδόρια
"Μη", "Σταμάτα", "Μαμά, πού είσαι, μαμά" σχίζουν τον αέρα
Νεκρά πουλιά αθωότητας
Ψυχή λεηλατημένη
Ξανά
Dèboulès - Developpé - Arabesq...
Πέφτω κάτω
Πρόσωπο κομματιασμένο
Ακινησία


 

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 23ο Συμπόσιο Ποίησης,
που διοργανώνει η Αριστέα μας,
έχοντας αυτή την φορά την επιλογή ανάμεσα στις λέξεις:  
θάνατος, πεθαίνω, πεθαμένος και νεκρός.

29 συμμετοχές, 29 μπράβο 
για όσους καταπιάστηκαν μ' αυτό το θέμα,
και ένα μεγαλύτερο στον Γιάννη μας 
που κατάφερε να τραβήξει τα περισσότερα βλέμματα. 


*********
Εδώ, εδώ κι εδώ μπορείτε να διαβάσετε ξανά όλες τις συμμετοχές
κι από εδώ μπορείτε να μεταφερθείτε στην λήξη και την γιορτή μας.

*********

Να πω πως η εκπληκτική φωτογραφία που συνοδεύει την "Πρόβα μπαλέτου" 
είναι στιγμιότυπο από την σειρά Tabula Rasa

Σε ένα απ' τα επεισόδια συμβαίνει ακριβώς αυτό: η κοπέλα εκτελεί τις κινήσεις μπαλέτου μπροστά στον καθρέφτη και πέφτει συνεχώς κάτω σπάζοντας ξανά και ξανά. Πρώτα τον αγκώνα της, μετά όλο της το χέρι μέχρι που πέφτει κάτω και ραγίζει το πρόσωπό της - σπάει σαν πορσελάνινη κούκλα. 

Αυτή η σκηνή μού έκανε μεγάλο κλικ! 
Κι όταν μου κάνει κάτι κλικ, θέλω να το κάνω δικό μου. Κι αυτό γίνεται μόνο όταν βάλεις κάτι από σένα μέσα του. Είναι σαν την άμορφη πλαστελίνη που την παίρνεις στα χέρια σου, την ζεσταίνεις και της δίνεις μορφή. Κάπως έτσι έγινε κι εδώ, λοιπόν. Αυτό το στιγμιότυπο και η θανατερή θεματική αυτού του Συμποσίου με οδήγησε στην κακοποίηση - εδώ στην παιδική, που είναι το βαρύτερο πλήγμα/φορτίο στο πρωτοξεκίνημα της ζωής μας. Κακοποίηση σωματική (σεξουαλική, ξύλο κλπ), κακοποίηση ψυχολογική. Κακοποίηση άμεση, κακοποίηση έμμεση. 
Όλες καταλήγουν στο ίδιο: το ράγισμα των κομματιών μας.

Για κάθε φόνο, για κάθε μετέπειτα αυτοκτονία, για κάθε βλέμμα ενηλίκου μέσα σε ανήλικα μάτια, για κάθε εξέλιξη ζωής με έναν μεγάλο κόμπο, είτε ζώντας με αυτόν (με ό,τι συνεπάγεται) είτε καταβάλλοντας υπέρμετρες δυνάμεις για να τον λύσεις, και για κάθε "για κάθε". 

Εν ολίγοις, ένα δικό μου γαμώτο, ρε γαμώτο!
Και χαίρομαι που βρέθηκε το Συμπόσιο ως αφορμή για να βγει, τελικά, από μέσα μου. 

********* 
 
Καλή Ανάσταση & Καλό Πάσχα, φίλοι μου!





Κυριακή, 7 Απριλίου 2019

Μέρα με τη μέρα ξεχειλώνω

24 Days Challenge: 'Ξ'


Μέρα με τη μέρα ξεχειλώνω

Δεν περνούσε μέρα που να μην διαπιστώσω μέσα μου πικρά πως μέρα με τη μέρα ξεχειλώνω. Ώσπου μια μέρα η ζημιά ήταν ανεπανόρθωτη, και να 'μαι τώρα στο κρεβάτι τής εντατικής μετρώντας τις τελευταίες μου στιγμές. Τις τελευταίες μου, ναι. Βλέπω την απογοήτευση και τον οίκτο στα βλέμματα των γιατρών και των νοσοκόμων, κάθε φορά που έρχονται να δουν πώς τα πηγαίνω. Αλλά, κακά τα ψέματα, αισθάνομαι κι η ίδια πως σώθηκε το λάδι στο καντήλι μου. Όταν έρχεται η ώρα, το καταλαβαίνεις.

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα απ' την αρχή.

Κάθε που γεννιέται ένα μωρό, γεννιέμαι κι εγώ μαζί του· παίρνουμε την πρώτη μας ανάσα από κοινού. Έτσι, γεννήθηκα μικρόσωμη και πάλλευκη. Μόνη μου έγνοια, να 'μαι κολλημένη πάνω του, προστατευτικά. Δεν εφησυχαζόμουν ποτέ. Ακόμα κι όταν κείνο κοιμόταν, εγώ έγερνα πάνω του και φρόντιζα να 'χει τον πιο όμορφο και ήσυχο ύπνο.

Μεγάλωνε αυτό; Μεγάλωνα κι εγώ μαζί του, έτσι που να μην αφήνω εκτεθειμένο ούτε μισό πόντο απ' την σάρκα του.

Μέχρι ενός σημείου πήγαινε καλά. Πάντα πηγαίνει καλά. Συνυπάρχουμε ειρηνικά και ζούμε τις ευτυχέστερες στιγμές μας, μαζί. Το πρόβλημα βγήκε στην πορεία. Όταν άρχισε να μεγαλώνει και να σκέφτεται· όταν ήταν ένας μικρός άνθρωπος. Κι ο άνθρωπος συνηθίζει ν' αφήνει ευρύχωρο χώρο μέσα του για να φωλιάζει η πονηριά. Κι εγώ με την πονηριά είμαστε άσπονδοι εχθροί - ποτέ δεν καταφέραμε να φιλιώσουμε. Και πώς να φιλιώσουμε δηλαδή, όταν εκείνης ο νους είναι μονίμως στην ατιμία; Αγεφύρωτες οι διαφορές μας, βλέπεις. Έτσι, όταν έρχεται (αρμένικη) βίζιτα στον μικρό ανθρωπάκο, υπό μορφής σκέψεων, εγώ αρχίζω και χάνω την λευκότητά μου. Αρχίζω και γίνομαι γκρι, ακόμα κι εντελώς μαύρη σε κάποιες περιπτώσεις. Δεν μπορώ να σου περιγράψω πόσο πονάω τότε.

Τα χειρότερα, όμως, έρχονται ακόμα πιο μετά, όταν η πονηράδα σκανδαλίζει τον μικρό ανθρωπάκο και τον κάνει να προχωράει σε μια σωρεία από άσχημες πράξεις. Για κάθε άσχημη πράξη, που αρπάζει και κλείνει η χούφτα του και την βάζει κατάσαρκά του, ξεχειλώνω. Όσο και να ουρλιάζω σπαραχτικά, με τραβάει χωρίς συμπόνια από πάνω του για να με ξεκολλήσει και να κατοχυρώσει τα θέλω του στον κόρφο του. Το κορμί μου προσπαθεί να μαζέψει πάλι αλλά δεν τα καταφέρνει πάντα, και, εάν τα θέλω του ασχημονούν πολύ, τότε ξεχειλώνω ανεπανόρθωτα. Έτσι, αρχίζω να μην εφάπτομαι στο σώμα του, να μη με νιώθει πλέον όσο προηγουμένως. Κι όσο δεν με νιώθει, τόσο αρχίζουν να μας χωρίζουν κακόβουλα θέλω, ώσπου η γραμμή μου καταστρέφεται μια και καλή και με πετάει στον κάλαθο των αχρήστων.

Έτσι με πέταξε και τώρα ο κάτοχός μου και μετράω ώρες στο νεκροκρέβατό μου. Ελπίζω ο επόμενος να 'ναι πιο συμπονετικός μαζί μου. Αυτό να γράψετε στην ταφόπλακά μου, παρακαλώ: «η Συνείδηση δεν θα πάψει ποτέ να προσπαθεί και να ελπίζει», είπε με την τελευταία της ανάσα και ξεψύχησε.


Στην Γιούλη Β. 
που πυροδότησε την έμπνευσή μου 
με μια σκέψη της στο fb


 





❈❈❈❈❈ 




To 24 Days Challenge είναι μια ιδέα-πρόκληση του mystickland. Πρωταγωνιστούν 24 γράμματα, 24 λέξεις σε 24 ημέρες. Μόνο που εγώ το υλοποιώ κάπως άναρχα στη σειρά των γραμμάτων και στις ημέρες πραγματοποίησής τους.

Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2019

Να σου πω ένα μυστικό



Ε, κορίτσι ψιτ!
Πριν το ηλιοβασίλεμά μου σιμώνω να σου πω.
Είμαι ο κίτρινος σκαντζόχοιρος στην παλιά σου ζωγραφιά 
με ένα αδέξια γραμμένο "κυρία σ'  αγαπάω".
Είμαι αυτός που πριν το ξύπνημά σου 
την πάχνη διώχνω
και στα μονοπάτια φύκια  στρώνω, αστερίες και θαλασσινά φτερά.
Όσες οι γύρες τόση κι η σοφία μου 
σε τροχιά παντοτινά ζεμένος -πότε άρχισε;
-πότε θα τελειώσει;
αλλά σήμερα κορίτσι δεν είμαι το ζητούμενο, δεν ήμουνα ποτέ,
βλέπεις, βλέπω, καταγράφω
σαν στιγμολήπτης χωρίς σενάριο
και συνομωτικά στα κορακίστικα σου λέω μυστικό:
είναι παραπέρα μια παρέα 
στη λύρα  γρατζουνίζει άτεχνα Ξυλούρη
Χρώματα κι αρώματα γυρεύαν όλοι
στο φλάουτο ξομολογιέται τα μέλλοντά της, όσα'ρθούν κι όσα περάσουν.
Πόσο δε φοβούνται, δες! 
Κορίτσια με φούστες μακριές και ξυπόλητο το πέλμα 
πηδάνε με γέλια τις φωτιές
Τα αγόρια φτιάχνουν αυτοσχέδια έπη και φιλούν στο στόμα το όραμα.
Λίγα μα όλα τα παιδιά π΄ακούς λιγάκι παραπέρα 
ξαναρέουν τη Μεσόγειο  με δελφίνια εργολάβους,
μια πατρίδα τόσο μπλε όσο τα μάτια σου, τα μάτια τους. 
 Κάποιοι λίγοι μείναν να μυρίζουν τη μαστίχα 
να τρυγίζουνε το φως.
Κάπου στις φυλλωσιές ανάμεσα  μια αλεπουδίτσα 
θηλάζει τη Ζωή σε έξι στόματα και δεν σε εμπιστεύεται
- το΄ξερες;- 
Γίνε Εσύ η Ελπίδα που τους λείπει 
ερωτεύσου όσα είσαι, όσα ζεις και όσα ξέρεις
- φτάνουνε για αρχή-  
και με τούτα για εφόδια σύρσου στο χορό τους. 
Λίγοι απομείναν. Μην τους χάσεις.
Οι ηλίανθοι με αποδεικνύουν.
Μη νομίζεις κορίτσι, 
κι εγώ αμαθής τον έρωτά τους  πυξίδα είχα πάντα
και το δρόμο δεν τον έχασα ποτέ.
Με τόσα πού΄δα 
με τόσα που ακούω
μέχρι και χαφιέ με είπαν-
 σε τροχιά ζεμένος - πότε άρχισε;
-πότε θα τελειώσει; 
τους νομάδες τούτους τους ονειροπόλους σώνω 
σπέρνοντας στη στράτα τους μολόχες.
Μην τους χάσεις και χαθείς. 
Στο λιόγερμά μου προλαβαίνεις. 
Κάθε μου μέρα στη Μάνα Γη φωλιάζουν λίγα νιάτα  
και με αγάπης πλαστελίνη 
ξαναπλάθουν  την Υδρόγειο. 







  Η συμμετοχή μου στην  αγαπημένη  (3η) φωτο-συγγραφική σκυτάλη της φίλης μας Μαίρης μέσα από τη Γήινη ματιά της, που ακόμη μια φορά μας προκαλεί με το δρώμενό της να βγάλουμε από την πέτρα το ζουμί.
Η συμμετοχή μου είναι αφιερωμένη στο δελφινάκι με την ευχή να ονειρευτούμε πως μια μέρα ξυπνήσαμε και πως ο ήλιος κι η θάλασσα ένωνε κι εμάς και τη Γη μας όλη 💚💛💜. Πόσο κάνει το όνειρο;
Σε ευχαριστώ Μαίρη μου για την ευκαιρία της συμμετοχής.
Φιλιά, αγάπη κι όλα τα παρελκόμενα που κουμπώνουν  σε αυτή την παρέα.





Παραδίδω τη φωτό μου στην Anna Flo με την ελπίδα πώς  θα έχει κάτι να της πει, κάτι να μοιραστούνε με τη λέξη  "αγκαλιά".