Το δώρο που κανείς δεν ήθελε

 

 

 

 

Ημερομηνία: 22 Απριλίου 2039
Καθεστώς: Υπό επιτήρηση

Η δόνηση της οθόνης με ξύπνησε πριν από το πρώτο φως του ηλίου. Τα δάχτυλά μου σύρθηκαν στο γυαλί κι έκλεισαν την ειδοποίηση. Με βήμα ράθυμο ξεκίνησα την ιεροτελεστία της ημέρας: πλύσιμο, ντύσιμο, καφές, τσιγάρο. Μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη· ίσιωσα το barcode στον λαιμό μου σαν να έστρωνα γραβάτα. Το κλειδί γυρίζει και μ’ αναγκάζει ν’ αφήσω τον –επίπλαστα- δικό μου ασφαλή χώρο.

Βγαίνοντας στον δρόμο, βλέπω βιαστικές φιγούρες να κινούνται προς πάσα κατεύθυνση. Γκρίζες, αγέλαστες, με μάτια καρφωμένα χαμηλά. Γίνομαι άλλη μια σκιά ανάμεσά τους. Το μόνο φωτεινό μας γνώρισμα είναι το barcode που κρέμεται στον λαιμό μας.

Στριμωχνόμαστε στον συρμό του μετρό. Τσάντες και ώμοι με σκουντούν. Πόδια με πατούν. Βλέμματα κολλημένα στο πάτωμα και χείλη σφραγισμένα, δίχως ν’ αφήνουν να περάσει ούτε μια συγγνώμη. Μόνη έγνοια, ποιος θα προλάβει να σκανάρει πρώτος τον λαιμό του για να περάσει από το στενό άνοιγμα της πόρτας.

Βγάζω απ’ την τσέπη το κομμάτι χαρτί που ετοίμασα χθες αποβραδίς: «Χαρίζονται: Δέκα λεπτά αληθινού χρόνου» και με ψιλότερα γράμματα από κάτω «Δώρο σε όποιον αντέχει να με κοιτάξει στα μάτια».

Το ανέκφραστο στα πρόσωπα των διπλανών μου έδωσε ακαριαία τη θέση του στον φόβο.

 

 

 

 

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο δρώμενο «σε 200 λέξεις», 

που διοργανώνει η Μαρία Νικολάου στο blog της «Το Κείμενο».

 

Όλες οι συμμετοχές, εδώ. 

 

Τ' αποτελέσματα της ψηφοφορίας, εδώ.  

 

Συγχαρητήρια στον φίλο μας Giannis Pit. 

για την κατάκτηση της πρώτης θέσης.