Το κουρδιστό στρατιωτάκι

 24 Days Challenge: 'Σ'

 

 Το κουρδιστό στρατιωτάκι
 

 

Το δωμάτιο μοσχοβολάει ακόμη αθωότητα. Τα πάντα σιωπούν γύρω απ' την κούνια, για να μην ταράξουν τη γαλήνη της Ανθρωπότητας που έπεσε στον βαθύ, πρώτο της ύπνο. Λένε πως τα μωρά χαμογελούν στον ύπνο τους. Δεν ισχύει, όμως, το ίδιο και για εκείνη. Το πρώτο της όνειρο δεν λάμπει από αστέρια και ήλιους. Είναι σκοτεινό· θαρρείς μια προφητεία και καταδίκη μαζί.

Η αναπνοή της γίνεται ρηχή, κοφτή, απόλυτα εναρμονισμένη με το ονειρικό της περιβάλλον. 

 

Ο καπνός κι η σκόνη δεν κατακάθονται πουθενά. Βλέπει πως δεν έχει πια ανθρώπινη σάρκα. Το κορμί της, ψυχρό και μεταλλικό, στέκεται αγέρωχο μες στην κάπνα και τη σκουριά. Στην πλάτη της, καρφωμένο ένα κλειδί κουρδίσματος. Γύρω της μόνο άψυχα κορμιά, ουρλιαχτά απελπισίας και πόνου. Κι ένας βουβός φόβος σε παιδικά μάτια, που την κοιτούν κρυμμένα μέσα στα χαλάσματα. 

 

Εκείνη, όμως, δεν αντιδράει σε όσα βλέπει. Συνεχίζει να κινεί τα πόδια της μ' έναν εκκωφαντικό, μεταλλικό γδούπο. Ένας οδοστρωτήρας που ισοπεδώνει κάθε χαρά, ανίκανος ν' ακούσει τις κραυγές και να νιώσει τον πόνο. Ένα "ζόμπι" καταδικασμένο να επαναλαμβάνει τον ίδιο αφανισμό, ξανά και ξανά. 

 

Κι όσο εμείς απορούμε για μια Ανθρωπότητα που ραγίζει και καταρρέει, ξεχνάμε πως τα δικά μας δάχτυλα είναι αυτά που, κάθε πρωί, στρίβουν με μανία το κλειδί του κουρδίσματος.

 

 

 Αφορμή γι' αυτό το κείμενο στάθηκε το τραγούδι των Cranberries. 

Κι είπα να το στριμώξω στο 24 Days Challenge, 

που δεν λέω να τ' ολοκληρώσω, το καημένο.  

 

 

 

 

 

--------

 

 

 

To 24 Days Challenge είναι μια ιδέα-πρόκληση του mystickland. Πρωταγωνιστούν 24 γράμματα, 24 λέξεις σε 24 ημέρες. Μόνο που εγώ το υλοποιώ κάπως άναρχα στη σειρά των γραμμάτων και στις ημέρες πραγματοποίησής τους.