Καλώς μας ήρθες, αννετά...κι

Την Άννα τη γνωρίσατε στο 20ο Συμπόσιο Ποίησης. Ήταν εκείνη που μας κράτησε σφιχτά το χέρι και μας έκανε να πετάξουμε ψηλά, μαζί της, ζυγιάζοντας τη συγκίνηση και την ευαισθησία με έναν διαφορετικό τρόπο.

Ούσα άστεγη καταληψίας, με καμία διάθεση ν' ανοίξει δικό της χώρο, αλλά με μπόλικη διάθεση να εξακολουθήσει να βρίσκεται ανάμεσά μας και να μοιράζεται το μέσα της, αποφάσισα να της βγάλω αντικλείδι και να... συγκατοικήσουμε. Καταλαβαίνετε τώρα... Έπρεπε να πάρω κάποιον να βάζει μία σκούπα, να κάνει ένα φαγητό, να πλύνει κάνα πιάτο... νισάφι... βαρέθηκα να τα κάνω όλα μόνη μου. Εφεξής θα τη βρίσκετε -και θα σας βρίσκει- εδώ, λοιπόν.

Κρυφοχαμογελώ, ξέρετε, μη σας πω με το χαμόγελο της προξενήτρας, που ξέρει εκ των προτέρων πως θα 'ναι πετυχημένο το σμίξιμο που κανονίζει στα μουλωχτά, καθώς βρίσκομαι στη πλεονεκτική θέση να γνωρίζω κείνη (8 χρόνια, παρακαλώ!) και να γνωρίζω εσάς (άλλους περισσότερο, άλλους λιγότερο, μα όλους σίγουρα με πολλή συμπάθεια κι εκτίμηση!). Οπότε με χαρά και δίψα θα στέκομαι από μια γωνιά, να βλέπω αυτές τις πρώτες, δειλές στιγμές γνωριμίας σας, οι οποίες στη συνέχεια θα έχουν τη σιγουριά που έχουν κείνες, αυτές που στάζουν ομορφιά συναισθημάτων - γιατί, τα είπαμε, θα 'ναι πετυχημένο το προξενιό.

Να σημειώσω μόνο το πώς θα μας αναγνωρίζετε, επειδή τούτο το template δεν διαθέτει αναγνωριστικό για το ποιος γράφει...

α) Στη λίστα ανάγνωσης, με τις τρέχουσες αναρτήσεις, θα φαίνεται ποια γράφει
β) Ετοίμασα κι αναγνωριστικά, για να τα βάζουμε εντός ανάρτησης, οπότε δεν θα υπάρχουν ερωτηματικά

Σας φιλώ και σας αφήνω να γνωριστείτε!

Καλωσόρισες, φιλενάδα μου! 

❤️ 

Read More »

Το λάγγεμα του αψεντιού

24 Days Challenge: 'Λ'

Το λάγγεμα του αψεντιού

Το χέρι του, ψηλαφιστά, έφτασε μέχρι το μπουκάλι. Όσο αδύναμα το έψαχναν τα δάχτυλά του, τόσο αποφασιστικά το έπιασαν από τον λαιμό του κι έχυσε το σμαραγδί υγρό μες στο ποτήρι του. Σαν μουσική ήχησε ο ήχος του· εκμαυλιστικά έτρεξε η ηδονή μέσα του. 

Άρπαξε μηχανικά το πακέτο με τα τσιγάρα του κι οδήγησε το τελευταίο τσιγάρο στο ξερό του στόμα. Μάταια τα δάχτυλά του κινήθηκαν πάνω στη πέτρα τού αναπτήρα. Μια, δυο, τρεις φορές. Γι' άλλη μια φορά μουγγάνισε η πέτρα, ξερνώντας τις τελευταίες της σπίθες. Το χρώμα τού αναμμένου άκρου βυθίστηκε ανακουφιστικά μες στα μάτια του. Ρούφηξε ξανά και ξανά το τσιγάρο του, αφήνοντας να βγει αργά ο καπνός απ' το στόμα του. 

«Έφτασα μόνο μέχρι να σκεφτώ την εικόνα ενός σιγανού ποταμιού ανάμεσα στα πόδια σου. Αναρωτιέμαι πώς είναι όταν το προκαλείς και το βοηθάς να ξυπνήσει - ή μάλλον όχι να το προκαλείς, εγώ να το προκαλώ κι εσύ να μην έχεις επιλογή» 

«Αναρωτιέμαι ποια θα είναι η χροιά τής φωνής σου» 

«Αναρωτιέμαι τι γεύση έχει ο λαιμός σου»

«Αναρωτιέμαι πόσο αλμυρό θα είναι το ποταμάκι σου, όταν βουτήξω τη γλώσσα μου μέσα του»

«Αναρωτιέμαι τι τόξο θα σχηματίζει το κορμί σου, όταν άθελά του τεντώνεται για να ξεφύγει απ' τα βασανιστήριά μου» 

«Αναρωτιέμαι πώς θα είναι ν' ακουμπούν τα βογκητά σου στ' αυτί μου, όταν θ' ακουμπά το κορμί μου το δικό σου, κολλητά, αναγκαστικά» 

Πάλι οι ίδιες σκέψεις κάθονταν στο ίδιο τραπέζι μαζί του, στη διπλανή θέση. Οι ίδιες σκέψεις για κείνη. Για κείνη που δεν έχανε ραντεβού μαζί του ούτε αργούσε· αρκούσαν μερικά ποτήρια και βρισκόταν εκεί - γυμνή, ερωτική, αισθησιακή. 

Τον είχε κάνει δικό της, χωρίς καν να τον αφήσει να τη κάνει δική του. Είχε το πάνω χέρι σ' αυτό το παιχνίδι τής αποπλάνησης.  

Κείνη, η πράσινη νεράιδα. 

Γουλιά με τη γουλιά ήταν δικός της. 

Τη γύρισε μπρούμυτα πάνω στο τραπέζι. Η γλώσσα του έπαιξε με τον λοβό του αυτιού της και τα χείλη του τον μάγκωσαν ελαφρώς. Δάγκωσε τον ώμο της. Η ανάσα του ζωγράφιζε ήδη την ηδονή στο κορμί της. Τα δάχτυλά του διέτρεξαν τη πλάτη της, τη σπονδυλική της στήλη με αργό ρυθμό. Ένιωθε τη στύση του στα γυμνά της οπίσθια, και σε λίγο τα χέρια του που την θώπευαν με μανία. Τη γύρισε και τη κοίταξε, στα μάτια. Το βλέμμα της, χαυνωμένο από ερωτικό πάθος, βούλιαξε στο δικό του. Τα χείλη της μισάνοιχτα, προσκαλούσαν τα δικά του σε σμίξιμο. Οι γλώσσες τους έπαιξαν αργά, ενώ τα χέρια του έπαιζαν με το στήθος και τις ρώγες της. Το χέρι του κατέβηκε αργά... Άνοιξε τα πόδια της. Έμεινε να κοιτάει το αιδοίο της, που γυάλιζε ήδη απ' τα υγρά του. Το ακροδάχτυλό του το διέτρεξε απαλά, ίσα να αισθανθεί το άγγιγμά του, σε όλο του το μήκος. Οι αναστεναγμοί της γέμισαν τ' αυτιά του. Το χέρι της έπιασε το δικό του κι ανάγκασε τα δάχτυλά του σε ακόμη μία διαδρομή, αφήνοντάς το τελικά στην άκρη. Τώρα τα δικά της δάχτυλα ήταν που σκορπούσαν την ηδονή στο κορμί της, οδηγώντας τα μπροστά στα χείλη της και με τη γλώσσα της να τα γλείφει, καρφώνοντάς τον στα μάτια. Τέντωσε το χέρι της στο πρόσωπό του, με τα υγρά της δάχτυλα μπροστά στο στόμα του. Τα χείλη του σούφρωσαν σε ένα αργό, ερωτικό φιλί πάνω τους. 

Τα μάτια του εξακολουθούσαν να είναι σε επαφή με τα δικά της. 

Με τα δάχτυλα και το στόμα του είχε καταφέρει να απομνημονεύσει κάθε εκατοστό τού κορμιού της.

Την είχε κάνει να τον ποθήσει, την είχε φέρει στο σημείο που περίμενε να τη πηδήξει, κοιτώντας τον στα μάτια με τη λύσσα που της είχε δημιουργήσει.  

Έκανε μερικά βήματα πίσω. 

Την άφησε εκεί, πεινασμένη.

Το χέρι του έριξε κάτω το μπουκάλι με το αψέντι. 

Οι δυο τους είχαν πια τελειώσει.

Ο πίνακας λέγεται "Absinthe Drinker" (Ο πότης του αψεντιού) 

και τον έχει φιλοτεχνήσει ο Τσέχος ζωγράφος Viktor Oliva, το 1901

❈❈❈❈❈ 

To 24 Days Challenge είναι μια ιδέα-πρόκληση του mystickland. Πρωταγωνιστούν 24 γράμματα, 24 λέξεις σε 24 ημέρες. Μόνο που εγώ το υλοποιώ κάπως άναρχα στη σειρά των γραμμάτων και στις ημέρες πραγματοποίησής τους.

Read More »

Το γεννηταρούδι

Ο γυρίνος έκανε ταμπούρλο

το καβούκι μιας χελώνας, 

η φάλαινα έδινε ρυθμό

χτυπώντας την ουρά της, 

οι λιττορίνες ξεβίδωσαν τα καβούκια τους, 

 τα έκαναν μεγάφωνα

και ανακοίνωσαν το σημαντικό γεγονός:

«Γεννήθηκε!»

Η ματιά σου έπεφτε στο μωρουδιακό κορμί,

άντυτο ακόμα·

όπως γυμνό σε άφηνε η άδολη ματιά του. 

Το ονόμασαν Φιλία·

έμελλε να είναι το μελιχρό φιλί στους ανθρώπους. 

Γελούσε 

για να σκοτώσει φόβους,

αφουγκραζόταν 

όταν ο θόλος της λύπης βάραινε ολοένα και περισσότερο, 

γινόταν άνεμος

για να σφουγγίσει το δάκρυ. 

Γινόταν ήλιος

για να λάμψει το πρόσωπο πιότερο στη χαρά,

ο πιο γλυκός ήχος

για να δώσει θάρρος για το βήμα προς τα εμπρός,

ένα χνάρι

ανεξίτηλο μες στη ψυχή.



✼❀ヅ❤♫✼❀ヅ❤♫✼❀ヅ❤♫ 

Το γεννηταρούδι έμελλε να γεννηθεί και να χαρίσει το μελιχρό του φιλί σε όσους παρακολούθησαν το 20ο Συμπόσιο Ποίησης. Ως θεματική λέξη ήταν η εμβληματική ψυχή, και πώς θα μπορούσα να τη τιμήσω καλύτερα; Θεώρησα πως έπρεπε να γράψω για τη Φιλία - που τη λουλουδίζει ξανά και ξανά.

Αφιερωμένο σ' αυτούς τους λίγους, 

ξέρουν ποιοι είναι, 

που κάνουν τη ψυχή μου να λουλουδίζει ξανά και ξανά με τη φιλία τους.

Read More »

25 λέξεις #11

(1)

«Φτου! Και βγαίνω...»

φώναξε η Αλήθεια στο σαλόνι τού Ψεύδους.

❈❈❈❈

(2)

Βαθύ, πυκνό σκοτάδι παντού!

Μα τα πουλιά κάποτε ξυπνούν,

ανοίγουν τα μάτια τους

και τινάσσουν και πάλι τα φτερά τους. 

❈❈❈❈ 

(3)

Η αυγή ήρθε γλυκά-γλυκά και πάλι.

Όμως, η αιχμάλωτη καρδιά μου ξεσκίστηκε από τα άγρια σύρματα της αιχμαλωσίας.

Μάτωσε σιωπηλά και δάκρυσε πικραμένη προσμένοντας...

Η Μαρία, απ' το Κείμενο, 

έδωσε το σύνθημα κι εμείς ανταποκριθήκαμε με τις ολιγόλεκτες αποκρίσεις μας. 

Προσωπικά, το να κοιτάω μια φωτογραφία και να προσπαθώ να προσδιορίσω αυτό που μου βγάζει είναι για μένα ένα είδους φετίχ, οπότε, αναπόδραστα, αυτό το παιχνίδι-δρώμενο το 'χω λατρέψει. Ακονίζεις το μυαλό σου για το πώς θα χωρέσεις τη σκέψη και τα συναισθήματά σου σε μόνο λίγες λέξεις, και συνάμα βλέπεις πως μία μόνο φωτογραφία, κοινή για όλους, μπορεί να γίνει τελικά τόσο διαφορετική και πολύσημη. 

Η (1) ήταν η συμμετοχή που έστειλα στη Μαρία, ενώ η (2) αυτή που γράφτηκε πρώτη, αλλά δεν έμελλε να ταξιδέψει ποτέ και να βρεθεί με τις υπόλοιπες εμπνεύσεις. Η (3) ανήκει σε μία φίλη, την οποία προέτρεψα να πάρει μέρος και το έκανε με μεγάλη χαρά. Ελλείψει δικού της χώρου, η συμμετοχή της φιλοξενείται από μένα. 

*Συγχαρητήρια στη Κατερίνα, που έλαμψε ανάμεσά μας.

Read More »

Ψυχεδέλεια

24 Days Challenge: 'Ψ'

 

Ψυχεδέλεια

(LSD)

Νομίζεις πως παίρνεις τον έλεγχο, 

πραγματοποιώντας ένα ταξίδι,

που θα απαλύνει τη ψυχή, 

για έναν κόσμο που ονομάζεις «δικό σου». 

Η πραγματικότητα, σου απαντάει, 

τοποθετεί ένα σκοτεινό δωμάτιο μπροστά σου.

Στέκεις μπροστά του·

κοιτάς μέσα του και βλέπεις ό,τι εσύ θέλεις.

Όπως όλοι!

❈❈❈❈❈

To 24 Days Challenge είναι μια ιδέα-πρόκληση του mystickland. Πρωταγωνιστούν 24 γράμματα, 24 λέξεις σε 24 ημέρες. Μόνο που εγώ το υλοποιώ κάπως άναρχα στη σειρά των γραμμάτων και στις ημέρες πραγματοποίησής τους.

 

Read More »

Όταν σε τυλίγει το λευκό

Λευκό: χρώμα το οποίο έχει υψηλή φωτεινότητα, αλλά μηδενική απόχρωση. Πιο συγκεκριμένα, περιέχει όλα τα χρώματα στο ορατό φάσμα, μολονότι μερικές φορές περιγράφεται ως αχρωματικό χρώμα.

Ένα χρώμα που περικλείει μέσα του το αγνό τής αθωότητας, που είναι παραστάτης στις ανεξίτηλα ομορφότερες στιγμές μας. Πράγματι, θα μπορούσαμε να πούμε πως η χρωματική επισώρευση εντός του είναι γεγονός, ακόμη και σε μεταφορικά πλαίσια. Όμως, μια ατυχής στιγμή αρκεί για να τα πάρει όλα πίσω· ν’ απορροφήσει όλα αυτά τα χρώματα, αφήνοντας εντέλει ένα αχρωματικό κάδρο. Κοντολογίς, είναι ένα νόμισμα με δύο όψεις.

Λευκά τοιχώματα, λευκά σεντόνια, λευκός ιματισμός ασθενών και προσωπικού. Μια εικόνα που αρχίζει να σου σφίγγει ελαφρώς το στομάχι, αρχίζεις να μη νιώθεις καλά. Είναι η περίπτωση που η αντανάκλαση του λευκού αρχίζει να σ’ αρρωσταίνει αντί να σου προκαλεί αρμονικά συναισθήματα. Άνθρωποι συνεχώς στους διαδρόμους, σαν μέλισσες που δουλεύουν ακατάπαυστα μέσα σε κυψέλη, κι άνθρωποι ξαπλωμένοι σε κρεβάτια. Απ’ τη μια, πρόσωπα με σφιγμένα χαρακτηριστικά, που σπεύδουν για ανεκλάλητη παροχή. Απ’ την άλλη, πρόσωπα ρουφηγμένα και χωρίς μαλλιά, κορμιά καχεκτικά που μαίνονται σεισμό: ξερνούν ταλαιπωρία, συμπτώματα της αρρώστιας και παρενέργειες θεραπευτικής αγωγής. Φράσεις μετέωρες μεταξύ αγκομαχητών, που δεν μπορούν να παραμείνουν άλλο μέσα κι εξωτερικεύονται από χαραμάδες κλειστών σιαγόνων: «είναι νωρίς ακόμα για να πεθάνω», «μη με κοιτάς, δεν θέλω να με βλέπεις έτσι».

-«Αδελφή, είστε η καινούρια;» ακούγεται βιαστικά από μια παλαιότερη.

-«Ναι, σήμερα ξεκίνησα τη πρακτική μου» απάντησα ήδη ξέπνοα από τις εικόνες που πρόλαβαν να με βομβαρδίσουν και να μ’ αφήσουν ένα κινούμενο κουφάρι. «Με λένε Αγαθή» πρόσθεσα.

-«Προσπάθησε να δείχνεις ανεπηρέαστη, Αγαθή. Είναι ο χώρος και τέτοιες οι συνθήκες, που, άθελά μας, η συγκατάβαση μπορεί ν’ αποκτά προσβλητικές διαστάσεις.» μου είπε μειλίχια και συμβουλευτικά.

Προτίμησα ν’ ανταπαντήσω μ’ ένα χαμογελαστό νεύμα, προκειμένου να κρύψω την αμηχανία μου.

-«Παρατήρησα πως οι άνδρες έχουν τη συμπαράσταση των γυναικών τους, ενώ πολλές γυναίκες είναι μόνες τους» είπα αλλάζοντας τη κουβέντα.

-«Πολλές γυναίκες έρχονται με τις φίλες τους» είπε κοφτά κι έστρεψε τη ματιά της αλλού, αλλά πρόλαβα να πιάσω το σκοτείνιασμα στο βλέμμα της. «Αυτό ίσως να ‘ναι το λιγότερο, βλέποντας άλλους να πολεμάνε την αρρώστια τους μόνοι. Έπειτα απ’ τη σκληράδα της συνειδητοποίησης και την αδυναμία να μιλήσουν ανοιχτά γι’ αυτό που τους συμβαίνει, θα δεις πως όλοι στο τέλος παραδέχονται πως στο μαζί είναι η αξιοπρέπεια. Οπότε, ακόμη κι αν λείπει η συζυγική υποστήριξη, υπάρχει κείνη η ευλογία τής ακλόνητης παρουσίας, που ενδύεται τα ρούχα της φιλίας, και δεν θα πρέπει να υποτιμούμε τη δυναμική της.» πρόσθεσε χαμογελαστά και κίνησε να συνεχίσει τη δουλειά της, απαλείφοντας την αμηχανία απ’ το χαμόγελό μου αυτή τη φορά.



 Γι' άλλη μια φορά, το αγαπημένο μας παιχνίδι ολοκληρώθηκε, μετρώντας βλέμματα σε χρώματα έντονα, με παραστάτη τη φιλία και με ένα νόμισμα να δείχνει συγκινητικά χαρούμενες και στενάχωρες καταστάσεις. Το δικό μου νόμισμα έδειχνε τις στενάχωρες καταστάσεις. Αφορμή ήταν το ότι βρέθηκα μάρτυρας στο τι σημαίνει όταν σε τυλίγει το λευκό (ευτυχώς όχι στη περίπτωση του καρκίνου, που εκφράζει το κείμενό μου) και τη "μαρτυρία" κυρίας που ζει καταστάσεις εκ των έσω, εκφράζοντας τη διαπίστωση που θέλησα να υπογραμμίσω σοκαρισμένη: η γυναικεία συζυγική στήριξη που θεωρείται σχεδόν πάντα δεδομένη, ενώ η αντρική όχι και τόσο. Σε τέτοιες τραγικές καταστάσεις, που βρίσκεσαι πελαγωμένος και μετέωρος, πόσο σημαντικός φαίνεται ο άνθρωπος που στέκεται βράχος δίπλα σου; Θεωρώ πως είναι απ' τις περιπτώσεις που υμνείται η φιλία.

Θα ήθελα να πω κι από εδώ ένα μεγάλο μπράβο στη Μαρία Κανελλάκη, που πρώτευσε, χαρίζοντάς μας απλόχερα το γέλιο, στον Γιάννη και τις φίλες που ακολούθησαν, όπως και στην οικοδέσποινα, τη Μαρία, που διοργανώνει και φιλοξενεί ακούραστα το παιχνίδι που τόσο έχουμε αγαπήσει. 

Read More »

Κυνηγητό

Κυνηγητό

του Vasko Popa 

 Κάποιοι δαγκώνουν κάποιους

Τους κόβουν χέρι ή πόδι ή οτιδήποτε

Στα δόντια το κρατάνε

Τρέχουνε έξαλλοι
Το θάβουνε στη γη

Ξεχύνονται οι άλλοι παντού
Οσφραίνονται ψάχνουν οσφραίνονται ψάχνουν
Όλη τη γη ξεσκάβουν

 Αν βρουν οι τυχεροί το χέρι τους
Είτε το πόδι τους είτε το οτιδήποτε
Είναι η σειρά τους να δαγκώσουν

Το παιχνίδι συνεχίζεται ζωηρά

Όσο υπάρχουν χέρια
Όσο υπάρχουν πόδια
Όσο υπάρχει οτιδήποτε

(μετφρ. Έλλη Σκοπετέα), εκδ. Κέρδος 1979

 

 

----------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

Είναι απ' τα ποιήματα που είχα βρει τυχαία, κι έκτοτε γυρίζω, κατά καιρούς, να το διαβάσω ξανά. Όσες φορές και να το σαρώσουν τα μάτια μου, δεν παύω να θαυμάζω το πόσο σπουδαία και δυνατά χώρεσε το νόημα στην εικόνα τού "Κυνηγητού" - πόσο σπουδαία υπογραμμίζει κι αυτή την ανθρώπινη πλευρά, όταν «μυρίζεται αίμα». Πραγματικά, απ' τις λεκτικές χαραγματιές που ζηλεύω.

 

Το αφήνω εδώ, για όσους δεν το γνωρίζουν.  

 

 

Read More »