Τετάρτη 7 Μαρτίου 2018

Μυθολογία: Το πουλί που έκλεψε τις νότες

24 Days Challenge: 'Μ'


Μυθολογία:
Το πουλί που έκλεψε τις νότες



Η αφήγηση θα μπορούσε να ξεκινήσει με τη φράση «μια φορά κι έναν καιρό...», μόνο που κάποιες φορές η ιστορία ξεφεύγει απ' τα πλαίσια του παραμυθιού, αφού διεκδικεί το πραγματικό που της έχει δώσει το μυαλό κι η φαντασία σου. Έτσι, αυτός ο τόπος, που θα περιγράψουμε, υπάρχει κι είναι ολοζώντανος, μόνο που είναι μακρινός κι αθέατος στα πολλά τ' ανθρώπινα μάτια.

Ο τόπος αυτός δεν είναι παρά η καρδιά τής Φύσης. Η παρουσία τού νερού είναι έντονη, και το κελάρυσμά του σε καλεί να το αφουγκραστείς. Το έντονο πράσινο στιλβώνει το γρασίδι και τα φυλλαράκια λουλουδιών και δένδρων. Όλη η εικόνα είναι ζωοδότρα, όπως είναι η φύση την άνοιξη, που αναγεννάται, μόνο που σ' αυτό το κομμάτι γης είναι το σύνηθες, είναι μία μόνιμη άνοιξη. 

Κι αυτό είναι αποτέλεσμα των κατοίκων αυτού του τόπου. Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά όταν αποτελεί το κρησφύγετο τής ανθρωπόμορφης θεότητας που είναι συνυφασμένη με τη πανίδα, η προσωποποίηση της γενετικής δύναμης της ζωής· αυτού που γνωρίζουμε ως Παν. Άλλος ένας κάτοικος είναι ο Μαρσύας, ένας νέος που 'χει μεράκι τη μουσική κι είναι δεξιοτέχνης στον αυλό. Βγάζει τον αγέρα από μέσα του, και καθώς περνά μέσα απ' τις τρύπες τού αυλού αφήνονται νότες πανέμορφες κι υπέροχες μελωδίες. 

Ο Μαρσύας ήταν ο διασκεδαστής τού Πάνα, κι ήταν τόσο καλός που ο Παν είχε σταματήσει εδώ και καιρό να φέρνει μουζικάντηδες, για να τον συνοδεύουν στο κρασί και το γλέντι του. 

Οι μελωδίες του ήταν μαυλιστικές, που συχνά έκαναν τις νύμφες να εμφανίζονται, γοητευμένες απ' το παίξιμό του κι αφήνονταν να σιγομουρμουρούν μελωδίες, σαν απόκριση σε κείνες τού Μαρσύα.

Αυτό ήταν κάτι που εξόργισε τον Πάνα, μιας και τον άφηνε έκθετο της προσοχής τους, ιδίως της νύμφης που η ομορφιά της είχε κλέψει την καρδιά του, και την έλεγαν Σύριγγα. Έτσι, προτίμησε να τη καταδιώξει, αλλά δίχως αποτέλεσμα, αφού η Σύριγγα πρόλαβε να μεταμορφωθεί σε καλαμιά. Στη προσπάθειά του να ξεχωρίσει ποια ήταν, άρχισε να κόβει καλάμια διαφορετικού μεγέθους, φυσώντας στο εσωτερικό τους. Ο ήχος που βγήκε ήταν πανώριος, όσο θελκτική μπορεί να είναι η ωραιότητα που κρύβει το δραματικό στοιχείο, μες στη θλίψη του, κι αυτό δεν ήταν άλλο απ' το «κύκνειο άσμα» της νύμφης. Για χάρη της κόλλησε τ' ασύμμετρα καλάμια το ένα δίπλα στο άλλο, κι έδωσε σ' αυτό το μουσικό όργανο τ' όνομά της. 

Έτσι, ο Παν, βουτηγμένος στη στενοχώρια της απώλειάς του, προτιμούσε να περνά μοναχικά τις ώρες του, έχοντας ως παρέα την αγαπημένη του, που τώρα μπορούσε να κρατά στα χέρια του χωρίς να φοβάται πως θα τη χάσει από κοντά του. 

Ο Μαρσύας πλέον του φαινόταν άτεχνος, ακατάλληλος να εκτελεί συνθέσεις που μπορούν να τον εκφράσουν. Και, πράγματι, οι νότες τής αγαπημένης του είχαν κάτι το θεσπέσιο, θαρρείς εξωπραγματικό. Αφού κι οι νότες τώρα πια μπορούσαν να διαφαίνονται στο παίξιμό τους, τον κύκλωναν κι ήταν η παρέα του σ' αυτό το γλεντοκόπι, που ήταν κάτι σαν κάθαρση γι' αυτόν.

Όμως, ο Παν είχε φτιάξει έναν χαρακτήρα που κανείς δεν μπορούσε να υποφέρει. Ήταν αυταρχικός και κακότροπος με όλους. Ως εκδίκηση, ένα ολόμαυρο πουλί πέταξε, την ώρα που η Σύραγγα έβγαζε τις νότες της, κι άρπαξε με το ράμφος του τον αρχηγό, με αποτέλεσμα ν' ακολουθήσουν κι οι υπόλοιπες νότες, αφήνοντας βουβή την αγαπημένη στα χέρια του. 

Το κοράκι φτερούγισε στο κοντινότερο χωριό, ρίχνοντας τη νότα πάνω στα μελαχρινά μαλλιά μιας φτωχής κόρης. Τ' όνομά της ήταν Ραμόνα. Από τότε η Ραμόνα ήταν η καλλίφωνη του χωριού, και σωρεία μουζικάντηδων έσπευδε να τη συνοδεύει στις μπαλάντες της. Στο τέλος, δημιούργησε συγκρότημα, δίνοντάς του τ' όνομα «Ραμόνες», το οποίο έμελλε να κάνει μεγάλη επιτυχία και να μείνει αναλλοίωτα χαραγμένο για την αξία του στον χώρο τής μουσικής. 


Κι αυτό ήταν το δικό μου γλεντοκόπι,
ένα γλεντοκόπι φαντασίας μετά τη βοήθεια της μυθολογίας.


--------


To 24 Days Challenge είναι μια ιδέα-πρόκληση του mystickland. Πρωταγωνιστούν 24 γράμματα, 24 λέξεις σε 24 ημέρες. Μόνο που εγώ το υλοποιώ κάπως άναρχα στη σειρά των γραμμάτων και στις ημέρες πραγματοποίησής τους.   






Πέμπτη 1 Μαρτίου 2018

Τα φαντασματάκια



Τα φαντασματάκια 


Από μικρά έχουμε εξοικειωθεί με την ύπαρξη των φαντασμάτων. Είναι κείνο το έμφυτο χάρισμα, αυτό της φαντασίας, που μας βοηθά να εξερευνούμε νέους κόσμους κι εμπειρίες, δίχως να χρειάζονται απαραίτητα οι υπόλοιπες αισθήσεις μας. Έτσι, παίρνουν υπόσταση στον κόσμο μας ακόμη και τα φαντάσματα. Μπορεί να είναι μικρά ή/και μεγάλα, με ακαθόριστο ίσως σχήμα, ενώ το χρώμα τους είναι σκούρο, τις περισσότερες φορές μαύρο. Μπορούν να χωρούν παντού και να μας παρακολουθούν, αν το θέλουν, δίχως διάλειμμα. Οι αγαπημένες τους κρυψώνες είναι μέσα στη ντουλάπα, κάτω απ' το κρεβάτι ή να παραμονεύουν πίσω από γωνίες, ξεπροβάλλοντας ελαφρώς - ίσα να τα βλέπουμε και να μας κάνουν να τρομάζουμε, για να διασκεδάζουν. Το δικό μας άσυλο: ένα αναμμένο φωτάκι ή/και το χέρι τής μαμάς. Βέβαια, υπάρχουν και τα καλοκάγαθα φαντάσματα, οπότε αυτά θα τα λέμε με αγαπησιάρικο τόνο «φαντασματάκια». Τα φαντασματάκια είναι παντελώς άκακα πλάσματα. Έχουν πάντοτε ωραία μορφή, δεν μας κάνουν να κυριευόμαστε από φόβο, και ω, τι τύχη, είναι στα δικά μας μέτρα και σταθμά - έχουμε κοινό κανάλι επικοινωνίας, που λένε. Είναι δεκτικά, μας καταλαβαίνουν, θέλουν να περνούν τον χρόνο τους μαζί μας και δεν παραπονιούνται ποτέ γι' αυτό. Κι εμείς αισθανόμαστε όμορφα, τους αποκαλούμε φίλους. 

Μεγαλώνοντας η φαντασία μας αρχίζει ν' ατονεί, να φθίνει. Εάν δεν προσπαθήσουμε να τη καλλιεργήσουμε και να της δίνουμε τροφή, τότε αυτή πεθαίνει. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, μας αφήνει κάποιες γνώριμες υπάρξεις απ' το παρελθόν, τα φαντάσματα. Τώρα πια δεν τους αρέσει να κρύβονται σε ντουλάπες, κάτω από κρεβάτια και γωνίες. Έχουν μεγαλώσει κι αυτά μαζί μας, κι έτσι έχουν μάθει κι αυτά καλύτερα: η καλύτερη κρυψώνα είναι μέσα μας. Εάν καταφέρουν να μας πιάσουν σε στιγμή αδυναμίας και μας ξεγελάσουν, πάει, αυτό ήταν, δεν μπορούμε να τα ξεφορτωθούμε εύκολα, και, μάλιστα, καθώς βρίσκονται μέσα μας μπορούν να μας κουμαντάρουν αποτελεσματικότερα από πριν. Τώρα το φωτάκι είναι άχρηστο κι εμείς πολύ μεγάλοι για να ζητήσουμε μία αγκαλιά ή να κρατήσουμε ένα χέρι. Έτσι, κηρύσσεται πόλεμος που κρίνεται στις λεπτομέρειες. Και δεν είναι πια εδώ και τα φαντασματάκια, να μας βοηθήσουν. Βρίσκονται θαμμένα δίπλα απ' τη φαντασία. 

Μη ξεχνάμε, όμως, πως τα φαντασματάκια έχουν καλή ψυχή. Μπορεί να έχουν πάψει να βρίσκονται κοντά μας, αλλά έχουν στείλει διαφορετικά φαντασματάκια στη θέση τους. Η κενή θέση που άφησαν γεμίζει, και μαζί μ' αυτή γεμίζει και το μέσα μας ξανά. Αυτή τη φορά δεν τους δίνουμε εμείς ονόματα, έχουν δικά τους. Μπορούν να έχουν οποιοδήποτε όνομα. Ονόματα που μέχρι πριν μπορεί να μας φαίνονταν αδιάφορα, αλλά μέσα απ' τα φαντασματάκια αποκτούν δικό τους χαρακτήρα, τ' αγαπάμε αυτά τα ονόματα. Όπως και τα προηγούμενα φαντασματάκια, έτσι κι αυτά, είναι εκεί για εμάς, ταιριάζουμε μαζί τους και μας κάνουν να χαμογελάμε. Μπορεί να μη κάθονται στη διπλανή μας θέση, αλλά νιώθουμε τη ζεστασιά τους. Ίσως κάποτε αυτά τα φαντασματάκια αποκτούν σχήμα, ξεκάθαρα χαρακτηριστικά και μπορούμε να τ' αγγίξουμε με τ' ακροδάχτυλά μας, να τ' αγκαλιάσουμε δυνατά ως ένα σθεναρό ευχαριστώ για τις στιγμές που ήταν κοντά μας, ακόμη κι αν δεν μπορούσαμε να τα δούμε με τα μάτια μας. Τότε η ευτυχία χωρά σε στιγμές που δεν χωρούν σε λέξεις, όταν βλέπουμε πως το φαντασματάκι μας είναι το ίδιο από κοντά και δεν αλλάζει τίποτα στην επικοινωνία και τα συναισθήματά μας - μη πούμε πως τώρα το αγαπάμε ακόμη περισσότερο, δηλαδή. Μ' αυτά στο πλάι μας ίσως καταφέρουμε να πολεμήσουμε πίσω και τα φαντάσματα· τα φαντασματάκια μας είναι πολεμοφόδια, μας χαρίζουν τα πολεμοφόδια. 




 
Η ανάρτηση αφιερώνεται στις διαδικτυακές φιλίες (ή ακόμη και στους έρωτες που βρήκαν γόνιμο έδαφος και πέταξαν βλαστό κατ' αυτόν τον τρόπο), σ' αυτά τα φαντασματάκια, που μπορεί να αντίκρυσαν τα δικά μας μάτια κι εμείς τα δικά τους, αλλά και στα φαντασματάκια που μπορεί να παραμένουν ακόμα "άυλα", χωρίς ωστόσο αυτό να τα έχει εμποδίσει να παραμένουν κοντά μας. 

Αφιερώνεται στα δικά μου φαντασματάκια που κατάφεραν και πήραν μορφή, τη Κατερίνα και τη paloma, με την τελευταία που, λόγω συνθηκών, να παίρνει την υλική της εμφάνιση πιο συχνά και τα λέμε από κοντά. Αυτό το φαντασματάκι-παλομιτάκι, που δεν μιλούσαμε συχνά και δεν είχαμε στενότερη επικοινωνία, χωρίς να στερείται εκτίμησης, και που η αρχική συνάντηση ήταν καταλύτης για να υπάρξουν κι επόμενες, στις οποίες η εκτίμηση έγινε ακόμα ισχυρότερη κι εμπλουτίστηκε και με άλλα συναισθήματα. 

Στα φαντασματάκια μας, λοιπόν! 
Cheers!

Παρασκευή 23 Φεβρουαρίου 2018

Ματωμένη φιέστα: ο Ταύρος

24 Days Challenge: 'Τ'

Ματωμένη φιέστα
Ο Ταύρος


Σκοτάδι. Ο γρήγορος χτύπος τής καρδιάς μου. Και σκοτάδι. Είμαι κλεισμένος ημέρες ολάκερες μέσα σ' ένα μαύρο κουτί. Φοβάμαι, νιώθω στρεσαρισμένος. Είμαι μόνος μου, αλλά άξαφνα έρχονται άνθρωποι και μ' επισκέπτονται. Δεν έχουν καλές διαθέσεις, όμως. Μου φωνάζουν και με κακομεταχειρίζονται. Δεν καταλαβαίνω γιατί είναι τόσο βίαιοι μαζί μου, δεν έκανα κάτι. Κάθομαι στριμωγμένος στη γωνία, χωρίς να επιτίθεμαι, αλλά δεν βλέπω να βοηθάει αυτό. Συνεχίζουν να με τιμωρούν και να με κρατούν νηστικό. Ούτε που θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που με τάισαν. Διψάω. Νιώθω οι δυνάμεις μου να μ' εγκαταλείπουν ημέρα με την ημέρα, και κυρίως να εξαντλούμαι ψυχικά. Είναι πολλοί οι τρόποι που με τιμωρούν, κάθε φορά εφευρίσκουν και νέους τρόπους. Είναι κάτι που με κρατά σε ένα μόνιμο στρες. Με χτυπούν, μου βάζουν υγρές εφημερίδες μες στ' αυτιά, μου βάζουν βαζελίνη στα μάτια, τα ρουθούνια μου είναι γεμάτα βαμβάκι και στα γεννητικά μου όργανα έχουν τοποθετήσει βελόνα. Δεν είμαι επιθετικός, αλλά όλα αυτά με θυμώμουν. Όπως λένε: «η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση». Τουλάχιστον, εδώ ισχύει. Άλλωστε, δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά. Βέβαια, αυτό τους πωρώνει ακόμα πιο πολύ και συνεχίζουν να είναι βάναυσοι. 

Μακάρι να τελείωνε το μαρτύριό μου. Δεν αντέχω άλλο. Δεν ξέρω πόσο θα μπορώ να το αντέχω ακόμα. Το ίδιο μονολογώ συνέχεια κλεισμένος εδώ μέσα, και συνέχεια ζω το ίδιο σκηνικό.

Φως, ΦΩΣ. Μη μου πεις πως τα μαρτύριά μου έλαβαν τέλος; Θα τρέξω! Γρήγορα - πριν προλάβουν να γυρίσουν αυτοί οι κακοί άνθρωποι και με ξαναφυλακίσουν. Πόσο χαίρομαι! Νιώθω τόσο κουρασμένος και ταλαιπωρημένος, αλλά πρέπει να το κάνω. Πονάω! Τα μάτια μου θολώνουν απ' τη βαζελίνη που μου έχουν βάλει και δεν μπορώ ν' αναπνεύσω καλά με το βαμβάκι μες στη μύτη. Δεν πρέπει να το βάλω κάτω, πρέπει να συνεχίσω. Λίγο ακόμα. Έφτασα! Νιώθω λίγο χαμένος. Είναι ανοιχτός χώρος, αλλά πάλι είναι περιορισμένος. Και γιατί ακούγονται αυτές οι ιαχές; Και τι θέλουν αυτοί οι άνθρωποι με τις κάπες κι αυτοί οι έφιπποι; Έχω αποπροσανατολιστεί. Δεν ξέρω τι να κάνω, αλλά σίγουρα δεν θέλω να γυρίσω πίσω, στο σκοτάδι. Θα τρέξω προς αυτούς με τις κάπες. Είναι έξυπνοι και μου ξεφεύγουν. Προσπαθώ ξανά και ξανά, μα μάταια. Ίσως να προσπαθούσα με τον έφιππο. Ας τρέξω κατά πάνω του. Κρατάει ένα ακόντιο, το οποίο βλέπω να το ρίχνει κατά πάνω μου με δύναμη. Η μεταλλική του άκρη βυθίζεται στη σάρκα μου. Δεν ήταν καλή ιδέα να τρέξω προς αυτόν. Είμαι περισσότερο εξαγριωμένος από πριν. Ας ξαναγυρίσω σ' αυτούς με τις κάπες. Εξακολουθούν να μου ξεφεύγουν, παρόλες τις προσπάθειες που κάνω. Ωπ! Κάποιος που δεν είναι πάνω σε άλογο κι ούτε κρατάει κάπα. Κρατάει δύο βέργες. Απροστάτευτος μου φαίνεται, ας δοκιμάσω τη τύχη μου μ' εκείνον. Πάλι δεν τα κατάφερα! Νιώθω τη μεταλλική άκρη των βεργών να 'ναι καρφωμένες πάνω μου. Μετά από λίγο κι άλλες βέργες κι άλλες λεπίδες. Πονάω, φοβάμαι και νιώθω απίστευτα κουρασμένος. Πρέπει, όμως, να παλέψω για να επιβιώσω. Αυτό λέει το ένστικτό μου. Συνεχίζω κι άλλο, αλλά αυτοί αποδεικνύονται πάντοτε καλύτεροι από μένα. Μου κατάφεραν ένα σημαντικό πλήγμα. Κι άλλα αίματα. Εξάντληση. Κι άλλο χτύπημα. Αυτή τη φορά στην καρδιά. Δεν μπορώ να παλέψω άλλο. Μου κόβουν την ουρά και τ' αυτιά, για να τα πάρουν ως έπαθλο. Νιώθω πλέον παράξενα ανακουφισμένος ή/και ασφαλής, παρόλο το χάλι μου. Ξέρω πως τώρα δεν μπορούν να μου κάνουν τίποτα περισσότερο. Κλείνω τα μάτια μου και δεν τ' ανοίγω πια. 



 Οι ταυρομαχίες, ένα βάρβαρο αγώνισμα, είναι βαθιά ριζωμένο στις συνειδήσεις πολλών. Στημένα "παιχνίδια", όπου η νίκη τους βασίζεται σε σημαδεμένα χαρτιά, αφού έχει προηγηθεί η σωματική και ψυχική εξάντληση του ζώου, το οποίο εν τέλει οδηγείται στον θάνατο. Τα έσοδα είναι μεγάλα, με την τοπική οικονομία να στηρίζεται σ' αυτά τα "θεάματα". 

Στις 28 Ιουλίου του 2010, το κοινοβούλιο της Καταλονίας ψήφισε την απαγόρευση των ταυρομαχιών στην περιφέρεια, με νόμο που μπήκε σε ισχύ τον Ιανουάριο του 2012. Από την άλλη πλευρά, οι οπαδοί των ταυρομαχιών υποστηρίζουν πως δεν πρόκειται για ένα άθλημα, αλλά για μία καλλιτεχνική τελετουργία, με βαθιές ρίζες στην ισπανική παράδοση. Για το λόγο αυτό περισυνέλεξαν 600,000 υπογραφές που παραδόθηκαν στο ισπανικό κοινοβούλιο τον Μάρτιο του 2012, ζητώντας να προστατευτούν οι ταυρομαχίες σαν άϋλη πολιτιστική κληρονομιά. 



Αναλυτική περιγραφή τού τελετουργικού των ταυρομαχιών


-------------------------------------


To 24 Days Challenge είναι μια ιδέα-πρόκληση του mystickland. Πρωταγωνιστούν 24 γράμματα, 24 λέξεις σε 24 ημέρες. Μόνο που εγώ το υλοποιώ κάπως άναρχα στη σειρά των γραμμάτων και στις ημέρες πραγματοποίησής τους.
  

Τετάρτη 7 Φεβρουαρίου 2018

Στα σκαλιά



Πρόλογος



Νιώθω ένα ελαφρύ αεράκι στο πρόσωπό μου. Ήχους φέρνει στ' αυτιά μου· όχι τους συνηθισμένους, όχι. Συλλαβίζει τα ονόματα όσων πέρασαν απ' τη ζωή μου, ή, αν θες, αυτών που πέρασα εγώ απ' τη δική τους. Γυρολόγοι σε αμοιβαία επικερδές αλισβερίσι. Τριγύρω μου είν' έντονα τα χρώματα, κυρίως όμως του λευκού, που βλέπω να σχηματίζει συμπαγείς μάζες, σα σύννεφα, γύρω απ' τα ξυπόλητα πόδια μου. 



Σκηνή Πρώτη



Η πυκνή ομίχλη αρχίζει να ξεθωριάζει σιγά-σιγά, αφήνοντας να εμφανιστεί μία σκάλα. Λουλούδια τη πλαισιώνουν δεξιά κι αριστερά. «Ίσως να 'ναι ζουμπούλια» σκέφτομαι. Τα σκαλοπάτια της είναι δυσανάλογα για τ' ανθρώπινο ύψος. Όμως, ακούω μια πράα φωνή να με παρακινεί να της δώσω το χέρι μου. Η φωνή έχει αφοπλιστικές επιδράσεις πάνω μου, μου βγάζει εμπιστοσύνη. Τείνω το χέρι μου. Το πιάνει σφιχτά και με τραβάει πάνω, λέγοντάς μου να προσέχω. Καθώς με τραβάει, τα μάτια μου προλαβαίνουν και διαβάζουν την επιγραφή τού μεγάλου σκαλοπατιού: «ΦΙΛΙΑ».



Σκηνή Δεύτερη



Βρίσκομαι στο πρώτο σκαλοπάτι και νιώθω να βρίσκομαι σε μπαλκόνι· τόσο ψηλά. Η παρουσία έχει εξαφανιστεί, είμαι πάλι μόνη μου. Το δεύτερο σκαλοπάτι με προσκαλεί να τ' ανέβω. Είναι τόσο χαμηλό που δεν χρειάζεται καμιά προσπάθεια από μέρους μου. Το ανεβαίνω, και πριν προλάβουν τα πόδια μου ν' ακουμπήσουν κάτω, νιώθω να με κατακλύζει το αίσθημα της ευφορίας. «ΧΑΡΑ» νομίζω πως γράφει κάτω. 



Σκηνή Τρίτη



Μπροστά στα πόδια μου βρίσκεται το τρίτο σκαλοπάτι. Δεν είναι σαν το δεύτερο. Αυτό έχει κοφτερές προεξοχές στην επιφάνειά του. Πατάω προσεκτικά στις προεξοχές κι αφήνω το σώμα μου ν' αφεθεί στην ώθηση του κορμιού μου, για ν' ανέβω. Ο αέρας τώρα λυσσομανά, σα τη φωνή δασκάλας που προσπαθεί να επιβάλει την ησυχία. Αρχίζω να νιώθω διαφορετικά. Οι παλμοί μου ανεβαίνουν και νιώθω πως θέλω να βάλω τις φωνές ή να σπάσω κάτι πάνω στο ξέσπασμά μου. Χάνω τον έλεγχο, ενώ νιώθω κάτι να γρατζουνάει τις πατούσες μου. Η ματιά μου πέφτει χαμηλά, και διαβάζω απ' άκρη σ' άκρη: «ΘΥΜΟΣ».



Σκηνή Τέταρτη



Μ' ένα σάλτο βρίσκομαι στο τέταρτο σκαλοπάτι. Τα μάτια μου γεμίζουν απ' το κόκκινο και νιώθω το κορμί μου να ιδρώνει. Ακούγονται ξέπνοοι ψίθυροι, σαν αναστεναγμοί. Σκιές διαγράφονται μπροστά μου, που ενώνονται σε μία, και νιώθω ασυγκράτητη ηδονή. «ΠΑΘΟΣ» διαβάζω. 



Επίλογος



Η ανάβαση κάπου εδώ τελειώνει. Οι περίεργοι μπορούν ν' ανέβουν κι αυτοί τη σκάλα, κι ίσως συναντηθούμε σε κάποιο σκαλοπάτι - γιατί επιστολές, που εξιστορούν τη συνέχεια, δεν στέλνω. 



Η δεύτερη συμμετοχή μου στο 13ο Παίζοντας με τις λέξεις
Κι εδώ η βράβευση 

Το ποίημα της φτωχολογιάς



Πάν' οι παλιοί καλοί καιροί 
που πέφταν' οι μισθοί,
που τρώγαμε αρνί και κοτολέτες,
γλυκά και σοκοφρέτες. 
Τώρα στους δρόμους τριγυρνώ
με το στομάχι μου αδειανό - 
πάνω στης πείνας μου το μεράκι
χθες στον ύπνο μου μασουλούσα εικονικό σουβλάκι. 
Να βγω να το φωνάξω από μπαλκόνι
ή να στείλω επιστολή στης βουλής το σκυλολόι;
Να πω πώς μας καταντήσανε, τσίπα δεν έχουν πάνω;
Τι φάση είν' αυτή; Βαρέλι δίχως πάτο!
Καλά μου τα 'λεγε η μάνα κι ο πατέρας:
«μάθε γράμματα, μη γένεις της ζωής ο δεκανέας».
Μα δεν άκουα εγώ, το βιολί μου
και να σου σήμερα να βαρώ τη κεφαλή μου. 
Δεν έγινα δασκάλα, δεν έγινα γιατρός
μήτε αξιώθηκα να δω τα γράμματα αλλιώς. 
Πότε γυρολόγος, πότε πουλώ ζουμπούλια
και πότε καθαρίστρια με τα χέρια μου καρούλια. 
Μα δεν έχω παράπονο, κάτι κερδίζω
ίσα να μη λέω αντίο, για να 'μαι 'δώ και να σας καλοκαρδίζω.

Η πρώτη μου συμμετοχή στο 13ο Παίζοντας με τις λέξεις
Κι εδώ η βράβευση 

Παρασκευή 12 Ιανουαρίου 2018

Πάθια γονυκλινή





Θα 'θελα ν' άνοιγα για μια ημέρα
του Παραδείσου τη πόρτα πέρα ως πέρα.
Τη σκοτεινιά να έλουζε το θεϊκό φως
- σε όλα τα μήκη και τα πλάτη σαφώς.

Τα Σεραφείμ
ν' αφουγκραστούν τον φόβο, τις τύψεις, τους λυγμούς και τις κραυγές
και τα Χερουβείμ
να δουν τ' απομεινάρια αρρώστων που σκαλίστηκαν με νυχιές.

Παιδιά άρρωστα και πονεμένα
να νιώσουν έστω για μια στιγμή λατρεμένα.
Ρυτιδιασμένα πρόσωπα από γηρατειά
να μη βλέπουν τη φρίκη στης αφοσίωσης τη ματιά.

Κάτι τσαλακωμένοι κι αποκαΐδια
να μεταλάβουν φως από άστρα πατημένα
και να πετάξουν το καρτελάκι θανάτου στα σκουπίδια
που 'χει επιγραφή «ακρωτηριασθείς - αποθέματα ψυχής διαμελισμένα».


Η συμμετοχή μου στο 19ο Συμπόσιο Ποίησης

Στον ιστό



 Άνθρωποι
με μαύρο λάδι
στη ψυχή·
παγιδευμένοι
στη σφαλαγγουδιά.
Δεν θα γνωρίσουν ποτέ
τη θέωση. 

Η συμμετοχή μου στο 19ο Συμπόσιο Ποίησης