Ο μάγος με τον αυλό

Είναι ένας μάγος πιτσιρικάς
και σκορπάει αλόγιστα τα "μη ρωτάς". 
Απ' τα μανίκια βγάζει ήλιους
και πότε ζεσταίνει και πότε πληγώνει με τρόπους χίλιους. 
Στην πλάτη φορά φτερά
για να μπορεί να φτάνει μακριά. 
Ξέρει να παίζει και αυλό 
για να ημερεύει της λογικής το φίδι το κολοβό. 
Να παραληρεί και να χορεύει
και τον κόσμο να μαγεύει. 
Να τους οδηγεί σε εμπειρίες πρωτόγνωρες και λυτρωτικές
μεταφέροντάς τους σε πολιτείες ερωτικές.
Ρίχνει αυλαία στις πρότερες τις μνήμες
ανοίγοντας το κλουβί στις ελπίδες εκείνες.
Κι αυτές βγαίνουν και πετούν σαν πουλιά
και τα ζηλεύει του φιδιού η ματιά. 
Το στόμα του ανοίγει για να τα κάνει μια χαψιά
και το θανατώνει του Έρωτα η σαϊτιά.

/* Συμπόσιο Ποίησης: Δεύτερος γύρος. Με την Αριστέα να βάζει τον καμβά και τα χρώματα, κι εμείς να την συμπληρώνουμε με την έμπνευση της δημιουργίας. Αποτέλεσμα υπέροχο και μεθυστικό. Ένας πίνακας, με θέμα τον Έρωτα, που περιείχε όλες του τις αποχρώσεις. 

Αριστέα μου, γι' άλλη μια φορά ήσουν υπέροχη, άψογη και Κυρία!!
Σ' ευχαριστούμε για όλα, μα για όλα!! */

Read More »

Για σένα τραγουδάω

Για σένα τραγουδάω, που ζεις στο δάσος των σκιών
και σε τρομάζει ο ήχος των τροχών.
Έμαθες να ζεις στης σιωπής τ' απόκοσμα τα μέρη
με μόνη μουσική το ψιθύρισμα απ' τ' αγέρι.

Για σένα τραγουδάω, που μετράς σημάδια
και κάθεσαι σε θρύψαλα τα βράδια.
Κι όσο μεγαλώνει του μυαλού σου η ρωγμή
η καρδιά σου σκιαγραφείται με άγονη γραμμή.

Για σένα τραγουδάω, για να νιώσεις γαλήνη
και να ξεφύγεις απ' το νοητό καμίνι.
Δεν είναι η ζωή για χάσιμο
φόρα το χαμόγελο παράσημο.

Σκέψου, καραβάνι είν' η ζωή
κι άσε τα γιατί.

Καραβάνι είν' η ζωή, ψυχή μου, καραβάνι που πηγαίνει.

 

Ρίχνοντας τις νοητές φυλακές

/* Αυτή είναι η συμμετοχή μου στον διαγωνισμό που διοργανώνει 

το Δελφινάκι, με θέμα την Γαλήνη. */

Read More »

Απολογισμός ζωής

Απ' το εκτυφλωτικό φως, που πήγαζε απ' το λευκό τούνελ, και διέλυε το πυκνό σκοτάδι που επικρατούσε, άρχισαν να ξεπροβάλλουν δύο αστραπόμορφοι με μακριά χρυσά μαλλιά. Απαράμιλλη ανέκφραστη ωραιότητα. Ωστόσο ξεχείλιζαν αγάπη, η αγαθότητά τους παρέλυε και μετάγγιζε ζεστασιά. Ήταν ο Προστάτης Άγγελος κι ο Άγγελος Υποδοχής, που ζύγωσαν κοντά στην ψυχή του κεκοιμημένου, κι έδιναν την δική τους υπερπροσπάθεια, να την προστατεύσουν και να την σώσουν απ' τα δαιμόνια.

Δαιμόνια που άλλαζαν συνεχώς την μορφή τους, και φοβέριζαν την ψυχή. Πότε άγριοι λύκοι, που έτειναν λυσσασμένα. Πότε σκύλοι, που το γαύγισμά τους ξεκούφαινε. Πότε δίμετροι, γεροδεμένοι μελαμψοί άντρες, που προσπαθούσαν να κάνουν την ψυχή να χάσει κάθε ελπίδα για την σωτηρία της. Αδυσώπητες κατηγόριες, ψευδείς κι αληθινές. Κατηγόριες που ακούγονταν με γνώριμες φωνές "Επιτέλους, γλιτώσαμε απ' αυτό το ανηλεές αφεντικό. Καμιά μακροθυμία και καλοσύνη. Μόνο εξεταστικά βλέμματα, ανικανοποίητες απαιτήσεις κι αλλεπάλληλες προσβολές, θαρρείς και ηδονιζόταν να μας ταπεινώνει." "Πολύ σπάταλος, ρε παιδί μου. Καμιά εγκράτεια πια. Άγγιζε τα όρια της επιδειξιομανίας η ασυδοσία του φορές φορές." "Αυτό που δεν τον χαρακτήριζε στα σίγουρα ήταν η πραότητα. Ακροβατούσε στο σχοινί της ευερεθιστότητας. Μπορούσε να γίνει εξαιρετικά σαρκαστικός, και να κινεί με περισσή επιδεξιότητα τους σπάγκους, μεταβάλλοντας τον οποιονδήποτε σε μαριονέτα, οδηγώντας τον στην πλήρη αποστροφή και βγάζοντάς τον εκτός εαυτού." [...]

Μία στάλα δάκρυ λαμπύριζε στην κόχη του ματιού της ψυχής. Όχι επειδή την βάραιναν με ανυπόστατες δηλώσεις, μα επειδή ήξερε ότι -πολλά απ' αυτά- ήταν η πάσα αλήθεια.

 Ανυπολόγιστο το βάρος που απίθωνε στο ζύγι, αγνοώντας κώδωνες και προειδοποιήσεις. Μα τώρα ήταν αργά για αλάφρωμα της ζυγαριάς κι εξιλέωση μετά επανορθώσεων. Κι αυτό το γνώριζε καλά, και γι' αυτό... οδυρόταν.



Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 4ο (2ου κύκλου) παιχνίδι των λέξεων. Μια ιδέα της Φλώρας μας, που αυτή τη φορά φιλοξενήθηκε απ' την Αριστέα μας. Αριστέα μου, μπράβο και πάλι για την άψογη φιλοξενία κι οργάνωσή σου, και για την προσφορά σου να φιλοξενήσεις το παιχνίδι και να ξεκουράσεις την Φλώρα. Μπράβο και στον Ανταίο, που με τις λέξεις που επέλεξε έθεσε ψηλά τον πήχη. Μπράβο και σε όσους ξεπέρασαν το αρχικό σοκ (:P) και μας έδωσαν τόσο όμορφες ιστορίες.

Read More »

Στα βήματα του τανγκό

Χέρια σφιχτοπλεγμένα και κορμιά που έρχονται κοντά, ηλεκτρισμένα, αφιονισμένα και μεθυσμένα απ' την μουσική. Βλέμματα μπλεγμένα, που πότε προκαλούν κι απειλούν, και πότε κάνουν πίσω κι επιστρέφουν με περισσότερη ένταση. Κορμιά ενωμένα, που στροβιλίζονται σε μία έκρηξη ξέφρενου πάθους και δύναμης.

Τα βήματά σου γρήγορα, κοφτά, δυναμικά, ευέλικτα με άψογα σταματήματα. Να είναι γρήγορα κι αποφασιστικά, προς τα εμπρός, στην αγάπη και την ευτυχία. Πλαγιαστά, σα να βγάζουν γλώσσα, στη λύπη, και να συνεχίζουν προς την κορύφωση της υπομονής και του θάρρους, όχι της λιποψυχίας.

Για το Μιραντάκι, που έχει σήμερα τα γενέθλιά του. :)

Read More »

Θυμάσαι;

Θυμάσαι;

Σ' ένα κοχύλι συναντηθήκαμε.
Το κάναμε βάρκα και γυρίσαμε όλο τον ωκεανό.
Και καντάδα μας... το τραγούδι των κοραλλιών.
Θυμάσαι;

Μου βαστούσες την χούφτα και χανόμασταν στους γαλαξίες.
Μου έδειχνες έναν έναν τους πλανήτες.
Να η Αφροδίτη, να ο Πλούτωνας. Να κι ο Δίας.
Θυμάσαι;

Γινόσουν φάρος για να μην χαθώ στο έρεβος.
Γινόσουν βροντή για να με ξυπνάς απ' τον παρατεταμένο ύπνο.
Με έλουζες με όλα τ' αστέρια τ' ουρανού, για να λάμπω, όταν ήμουν σκυθρωπή.
Θυμάσαι;

Πάντα προλάβαινες ν' αγκαλιάσεις την σκιά μου πριν εξαφανιστεί.
Και την έντυνες με το βαθύ κόκκινο των κλειστών πετάλων ενός τριαντάφυλλου.
Τότε η επιθυμία γινόταν κανίβαλος και μας κυρίευε αχόρταγα.
Θυμάσαι;

Με ξυπνούσες με λόγια που ακούγονταν σα προσευχή.
Κι οι λαλιές μας μεταμορφώνονταν σε τραγούδι αηδονιού.
Τότε ανοίγαμε φτερούγες και πετούσαμε στον δικό μας κόσμο, έναν κόσμο αυστηρά για δύο.
Θυμάσαι;

Κι όταν κοιμόσουν φρόντιζα τα όνειρά σου, τα έκανα γλυκά.
Εξομολογούμενη τα όσα ένιωθα με την πιο κελαρυστή κι αέρινη φωνή μου.
"Ένα αστέρι χάραξε κάποτε ένα νοητό μονοπάτι κι, επιτέλους, με οδήγησε στην δική μου Βηθλεέμ".
Θυμάσαι;

Πες μου, θυμάσαι;

--> ♪ ♫ ♩ ♬<--


Αυτή ήταν η δική μου συμμετοχούλα για το Συμπόσιο Ποίησης, που ήταν ιδέα του αριστακίου. Αριστέα μου, μπράβο για την όμορφη και πρωτότυπη ιδέα. Και σ' ευχαριστούμε για την άψογη οργάνωση & διεκπεραίωση και που μας έδωσες την ευκαιρία να πιούμε και να μεθύσουμε από ποίηση, μέσα από τις ομορφιές που μαζεύτηκαν. 

2019: Το «Θυμάσαι;» συμμετέχει και στην Ερωτική Υμνωδία. 

Read More »

Σαν σήμερα σε βρήκα και με βρήκες

 Η πιο όμορφη διαδικτυακή τούρτα που έχω λάβει ποτέ, 

δια χειρός του γλυκύτερου Κούνελου της Μπλογκοχώρας.

Σ' ευχαριστώ πολύ!!!

Γενέθλια. Γιορτές. Ξανά γενέθλια. Ξανά γιορτές. Άλλη δουλειά δεν έχουμε, δηλαδής; Άιντε να μοιράζει αυτόγραφα πάλι και να κάνει δηλώσεις... ώχουυυ και βαριέται!...  γιατί δεν σου το είπα αλλά σα σήμερα γεννήθηκε. Για 21 χρόνια ομορφαίνει (γκούχου γκούχου!! -χριστούλης και παναγίτσα) τον πλανήτη Γη. Πάει κι η Λυσίππη. Έκλεισε τα 21 και μπήκε στα γηρατειά οριστικά (κλαυθμός & οδυρμός μετά στηθοκοπημάτων -πλανταμός, όχι αστεία!).

Και μυστήηηρια;; Μυστήρια;;; Και παράααξενη;; Παράξενη;;; Ποτέ δεν της άρεσαν αυτές οι μέρες. Κι όχι μόνο δεν χαίρεται, αλλά ίσως να την πιάνει και μια θλίψη (είπαμε(!) παράξενη, τι δεν καταλλλαβαίνεις;;). Αυτό που την κάνει να χαμογελάει, όμως, είναι που -σα τέτοια μέρα- συναντήθηκε, στο σταυροδρόμι της ζωής, με τη μαμά της. Που βρήκε αυτή τη μαμά της, κι η μαμά της αυτήν!

Ουράνιο τόξο την προσφωνεί όλο γλύκα κι ενθουσιασμό. Γι' αυτήν είναι η γέφυρα κι ο θησαυρός μαζί. Κι όχι επειδή το επιτάσσει η κοινωνία, λόγω της γονεϊκής σχέσης. Η Λυσίππη δεν δίνει σημασία σ' αυτά, μιας κι οι ταμπέλες δεν λένε τίποτα από μόνες τους -και το έχει μάθει πολύ καλά αυτό.

Μέσα από αυτήν έγινε μάρτυρας και θαύμασε το μεγαλείο του πολύπλευρου ταλέντου και της εφευρετικότητας (μήπως ν' αρχίσει να την λέει Κύρο -Γρανάζη, you know;;;), την αίσθηση του σωστού, της δικαιοσύνης και της υπευθυνότητας, της αξιοπρέπειας, της υπομονής, της αισιοδοξίας, της ακούραστης μαχητικότητας, του πείσματος, της θυσίας και της αυταπάρνησης, της βαθιάς καλοσύνης κι αγάπης, της καταπάτησης του Εγώ... έμαθε τι πάει να πει να γεννιέσαι Κυρία, κι όχι να την παριστάνεις.
Κι όχι, δεν υπερβάλλει. Ούτε καθαγιάζει.

Συγκινείται που όλα αυτά τα χρόνια ήταν (και συνεχίζει να είναι) ουσιαστικά δίπλα της. Που επιλέγει να είναι Φίλη, αφήνοντας πίσω αυστηρά κι απόμακρα προσωπεία, μηδενίζοντας αποστάσεις. Κάνοντας έτσι χώρο για εξομολογήσεις, συζητήσεις επί συζητήσεων, απίστευτων γέλιων και διασκεδάσεων (γιατί ακόμα κι εκεί ταιριάζουν).

 "Όπως είσαι ήμουν, κι όπως είμαι θα γίνεις!" της έχει πει ουκ ολίγες φορές. (Γίνεται να μην χαμογελάς & να γεμίζεις μπροστά σε τέτοια ταύτιση;)

Ένα απ' τα τραγούδια μας, ουράνιο τόξο. 

Πάντοτε το ακούω με τέρμα την ένταση και σε θυμάμαι. 

Σαν πεταλούδα πετάς γύρω μου. 

Ανάλαφρο το πέταγμα και το ακούμπισμά σου πάνω μου. 

Έχεις πάντα τον απέραντο θαυμασμό & την αιώνια ευγνωμοσύνη μου! 

Δεν σ' αγαπώ, ούτε σε λατρεύω... αυτό που νιώθω δεν χωρεί σ' αυτές τις λέξεις, τις ξεπερνά. 

Και να σου πω πως δεν ξέρω αν είμαι η τέλεια κόρη 

(αλλά ξέρω πως για σένα είμαι -άλλωστε για την κουκουβάγια το κουκουβαγάκι της είναι το ομορφότερο και το καλυτερότερο!), μα ελπίζω να σου επιστρέφω όσο το δυνατόν πιο πολύ όλο αυτό που μου δίνεις εσύ με τόση ανιδιοτέλεια. Και μακάρι να σου μοιάσω, όχι μόνο σαν μάνα (αν και όταν) αλλά και σαν άνθρωπος!

Ακόμα θυμάμαι τότε που είχες έρθει εδώ και διάβαζες 
κλαίγοντας το Ε. Κι εγώ αναρωτιόμουν αν έκλαιγες σ' αυτό 

τι θα έκανες με το Ζ, με αποκορύφωση τη στιγμή που 

θα σου έλεγα ότι είχα Εσένα στο μυαλό μου όταν το έγραφα. 

Read More »

Ο διαβάτης

Ο διαβάτης

Υπάρχει ένας διαβάτης με χαμηλωμένο το κεφάλι του.

Το ντύσιμό του απλό.

Το περπάτημά του αργό, σχεδόν αέρινο. 

Ένας διαβάτης που αφοπλίζει το πέρασμά του.

Αφήνοντας κάτι το απόκοσμο, όμορφο απόκοσμο.

Αποπνέοντας γαλήνια τρυφερότητα.  

Οι κινήσεις του ξεχειλίζουν γλυκύτητα και κομψότητα. 

Ο λόγος του σκέτη μελωδία.

Μια παρουσία που σε κατακλύζει. 

Σε κάνει να νιώθεις οικεία. 

Σε κάνει να ανοίγεσαι. 

Ένας διαβάτης που ξέρει να παρατηρεί γύρω του. 

Ν' ακούει, ν' αφουγκράζεται. 

Που ξέρει ν' απλώνει το χέρι του -κάτι από βελούδο στο άγγιγμά του.

Να απαλύνει τον πόνο. 

Και να τον αντικαθιστά με όμορφα συναισθήματα. 

Ένας διαβάτης που το όνομά του είναι Αγάπη. 

When I feel alone I reach for you
And you bring me home
When I'm lost at sea I hear your voice
And it carries me

[They say in heaven love comes first]

Read More »