Πέμπτη, 2 Μαΐου 2019

Άλωση. Ανάλωση. Κατανάλωση.






Άλωση. Ανάλωση. Κατανάλωση. 
Εκ του «εάλω» όλα.

-Πόση ζωή έχω ;
-Το προσδόκιμο σε αυτές …
-Περίπου.
-Η νωτιοθαλαμική οδός…
-Περίπου.
-Λίγους…
Η πόρτα έκλεινε πριν ειπωθούν οι μήνες.
Λοιπόν, ναι. Ήθελε να πεθάνει.
Χωρίς μνήμες.
Χωρίς αποσκευές.
Μια δέσμευση ολάκερη η ζωή 
μια φλούδα γη εδώ, μια φλούδα γη εκεί
να πόσο κάνει η ανταρσία.
Πρώτη του βουτιά στο ποτάμι
χωρίς σωσίβιο.
Χωρίς επιστροφή.
Να μην ήταν άνυδρο μόνο
- ή απόβλητο ποτάμι.
Οι ζωντανοί σιωπηλά κι ενδόμυχα
θα ανακουφίζονταν για την προσωρινή τους ασηψία.
Το χαρτομάντιλο ελαφρώς νωπό
από το κομψό τους δάκρυ
κι ελαφρώς ελαφρύ
σαν το χώμα που, υπάκουο στη χημεία του
θα τον αποσάρθρωνε στις αρχικές του ύλες.
Το βράδυ θα έβλεπαν στο BBC
«Ο Θεός σώζει τη Βασίλισσα».
«Ο Θεός σώζει την Αμερική».
(και τους παρίες σώζει Τι; )
γελώντας καταλήγει:
« τελικά ο θάνατος δεν έχει καμία εξουσία. »
Έξω από το ιατρείο
η ματιά του σκόνταψε στην ξεχαρβαλωμένη μάντρα 
με μόνους καταπατητές
μισοσβησμένα συνθήματα ρετάλια
- για αγάπες παντοτινές μιλούσαν 
με αισιοδοξία σαν μπαλόνια νέον φίσκα
και για ονείρων τάματα 
στα ζευγαράκια, στα παιδιά πετούσαν σφαίρες μαργαρίτες.
Κι αν τις συλλέξεις τρυφερά
για μια ιδέα  παράταση παράστασης
κι αν το νερό τους καθημερινά αλλάζεις;
Κι άπαξ εβδομαδιαίως ασπιρίνη;
Ήταν κατανάλωση κατά προτίμηση πριν από αυτές.
«Πόσο και σένα σου΄μεινε  να ζήσεις δύστυχέ μου Μαξ…  
Κι αδέσποτος ακόμα, μην ξεχνάς 
ό,τι σου έμαθα κόσμιο στον κόσμο

-  ... Θα βρω και τη μάνα!  και τον Παρασκευά!
Μια χαραμάδα ουρανός στη συννεφιά  
τον πυροβόλησε με μπλε ανάμεσα στα μάτια.

-όλοι να ξανανταμώναμε Άνθρωπε 
για τη μία έστω από εκεί 
Δεύτερη Ευκαιρία ! 
Γιατί εδώ ήταν μόνο η δοκιμαστική. Η δοκιμασία» .

-Στην οδό Φυλής παρακαλώ.
Μηδενίζει η ταρίφα.
Στο ραδιόφωνο ένα κορίτσι 
έβγαζε από τις τσέπες φλούδες μανταρίνι 
και του έριχνε σαρδόνια στα μάτια να πονά 
κι εκείνο να γελά
και φιλόξενο φάντασε ξαφνικά το Μεταξουργείο.
Οι κόκκινες λάμπες σειροθετημένες 
τον περίμεναν για μία και μόνη φορά.
Νότισε τη ροζ λατέξ καλτσοδέτα 
Και ένα συριγμό τύπου "φοβάμαι"
κανένας τοίχος δεν είπε ότι άκουσε με σιγουριά 
πως ξεστομίστηκε.
Ήταν η αποδοχή και η αποκοπή του
φτάνοντας στου συρματόσχοινου την άκρη. 

Φεύγοντας στο τραπέζι άφησε είκοσι ευρώ,
το φιλντισένιο κομπολόι του κι έναν ζίπο αναπτήρα.




Η συμμετοχή μου σε ένα ακόμη δυνατό δρώμενο της παρέας ( και της Αριστέας), το 23ο συμπόσιο ποίησης με βασικό θέμα το Θάνατο. Δύσκολο θέμα που σηκώνει σεβασμό και δέος με τη βαρύτητά του, περισυλλογή κι ενσυναίσθηση.
Ξαναθυμόμαστε εδώ το ποίημα του φίλου Γιάννη Pit που αγαπήθηκε και πρώτευσε στη μικρή μας κοινότητα.
Ευχαριστούμε θερμά και τους δυο που μας χάρισαν όμορφες στιγμές όπως και τους φίλους που πάντα βρίσκουν χρόνο γι΄αυτό το -πολυαγαπημένο πλέον- τελετουργικό.

~~~~~ . ~~~~~
Σε αναλώσιμη τροχιά όλοι μας και ουδείς ανεπιβίβαστος στο τρένο αυτό.
Αγάπησα αυτόν το γεροντάκο μου, που, περιθωριοποιημένος, έρχεται αντίκρυ στην ανελέητη πραγματικότητα: αυτή της εκπνεόμενης ζωής του. Ένα κομπιασμένο ιατρικό ανακοινωθέν του δίνει λίγο χρόνο να τακτοποιήσει το χάος των συναισθημάτων του.
Στοχαστικά παρατηρεί όσα συμβαίνουν και θα συμβαίνουν εν παρουσία και απουσία του. Αέναη η ζωή στροβιλίζεται σε ανέμελους, χορευτικούς ρυθμούς ενόσω διαπιστώνει την παροδικότητά τους.
Αγάπησα αυτή τη μοναχική φιγούρα με μόνο φίλο ένα σκύλο και είναι γύρω μας πολλοί. Ποιος να παρηγορήσει, πόσο και πώς όταν σώνεται το λαδάκι στο καντήλι...
Φοβάται.
Κανείς δεν μπορεί να του υποδείξει να μη φοβάται. Σε μίξη τρόμου-ελπίδας για τη μεγάλη μετάβαση ακροβατεί και παραπαίει. Μια φτηνή πόρνη θα δεχτεί την ανθρώπινή του πλευρά χωρίς ερωτήσεις, χωρίς εξηγήσεις για το δάκρυ του φόβου, τη γυμνή πλευρά του φόβου. Πληρώνει το αντίτιμο για το ξέντυμα της ψυχής του, αφήνει το ευτελές περιεχόμενο της τσέπης που δεν μπορεί ο ίδιος να πετάξει και ασήμαντο σε κάποιον να χαρίσει  και περήφανα, με αξιοπρέπεια, με  στωικότητα χάνεται στο σκοτάδι.
Δεν είναι δα ο πρώτος, δε θα΄ναι ο τελευταίος....
Όλοι, διακεκριμένοι και μη, οικογενειάρχες και όχι, κοινωνικοί και ακοινώνητοι, μια σφραγίδα στο Ληξιαρχείο τελικά,  όπως  συγκινητικά μας είπε και η φίλη Γιούλη στην Τελεία της.
Σας ευχαριστώ! 

23 σχόλια:

  1. Αννέτα μου, αν κάτι μου άρεσε στο συγκεκριμένο συμπόσιο, είναι που ο καθένας έδωσε στον Θάνατο, μια άλλη οπτική.
    Σάμπως ο καθένας μόνος του δεν φεύγει; Για εμένα είναι λογικό ο θάνατος, να έχει μια μοναχικότητα.
    Πάντα όμως πίστευα, πως παίρνουμε αποσκευές μαζί μας. Όσα είδαμε, όσα νιώσαμε, όσα μάθαμε!
    Πολλά συγχαρητήρια για τη συμμετοχή σου.
    Με το καλό να ανταμώσουμε και στο επόμενο δρώμενο μας! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πράγματι Μαρίνα μου! Πόσοι θάνατοι μεγάλοι και μικροί, μεταφορικοί και κυριολεκτικοί πριν τον βιολογικό! Και βέβαια όπως μονάχοι ήρθαμε, θα φύγουμε μονάχοι. Ως τότε όμως έχουμε πολλά να πούμε, να δώσουμε, να χαρούμε, να αποχαιρετίσουμε και να ζήσουμε!
      ... στο επόμενο συμπόσιο εννοώ :)

      Διαγραφή
  2. Για εκείνη τη ματιά στην ξερχαβαλωμένη μάντρα...
    Για τα μισοσβησμένα συνθήματα...
    Για τον Μαξ...
    Για τη Μάνα και τον Παρασκευά που καρτερούν...
    Για τη μία έστω από εκεί δεύτερη ευκαιρία...
    Για τα κορίτσια της οδού Φυλής...
    Για το φιλντισένιο κομπολόι και τον ζίπο αναπτήρα...!

    Αννέτα! είναι απίστευτο. Ακόμα και τώρα δακρύζω με αυτό σου το ποίημα.
    Ένα Γ Α Μ Α Τ Ο ποίημα! με πατήματα σε μονοπάτια διαφορετικά, ένα ποίημα που ψηλαφίζει την αντίστροφη πορεία στο θάνατο αλλά και σε μικρές προσωπικές στιγμές που αποκτούν τέτοια τεράστια όψη και σημασία που συγκλονίζουν.

    Και έρχεται και το τελικό σου "χτύπημα". Ο Επίλογός σου. Ένας επίλογος που φορτίζει ακόμα περισσότερο. Δεν ξέρω, ίσως είναι η δύσκολή μου μέρα, αλλά δεν μπορείς να διανοηθείς πόσο ακόμα με "πονάει" και με "ταράζει" αυτό σου το ποιητικό οδοιπορικό.

    Σε ευχαριστώ για αυτό που ένιωσα Αννέτα! σε ευχαριστώ απ την καρδιά μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ... δεν είμαι καθόλου σίγουρη πως μας καρτερούν όσοι έφυγαν από τη ζωή μας Γιάννη. Μήπως είναι δική μας ελπίδα αυτή και όχι η αλήθεια; Θα μάθουμε όμως πού καταλήγει το οδοιπορικό της ζωής. Next time!
      Εγώ σε ευχαριστώ για την ευγενική σου παρουσία...
      Μελίρρυτο φιλί!

      Διαγραφή
  3. Είναι απόλυτα ρεαλιστικό και βαθιά "ψαγμένο" το ποίημα σου.
    Μιλώ μέσα από τις δικές μου εμπειρίες και σε διαβεβαιώ πως δεν έχει τύχει μέχρι τώρα να διαβάσω κείμενο που να φωτίζει με τόση λεπτότητα την τραγικότητα του αναπόδραστου τέλους!
    Είναι τόσο όμορφο που ξεχνώ τη μαυρίλα και το φόβο.
    Αλλά γι'αυτό άλλωστε δεν κάνουν Τέχνη οι άνθρωποι;
    Για να ξορκίζουν μέσα από την ομορφιά το θάνατο;
    Σε υπολήπτομαι βαθιά Αννετά...κι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου! ( ε, ναι, ναι, ο έρωτας, ο βήχας, τα λεφτά και η συμπάθεια δεν κρύβονται, κρατάς το τελευταίο. )
      Με τιμά ιδιαίτερα η γνώμη σου. "Σε υπολήπτομαι", πόσο μαγική φρασούλα αυτή! Σαν αναμνηστικό στο κουτάκι την κρατώ με την ελπίδα να ανταποκρίνομαι επαρκώς και εσαεί στη σημασία της.
      Με αμοιβαία συναισθήματα... χμ.. τι άλλο; συμπορευόμαστε! :)

      Διαγραφή
  4. Πολλοί γράφουν όμορφα, γλαφυρά, εντυπωσιακά αλλά δεν ξέρω κανέναν άλλον που να δίνει τέτοια πνοή στο γραπτό του. Καθετί που γράφεις στέκεται ως δημιούργημα, ως κάτι που ζει κι αναπνέει. Δεν ξέρω πώς να χωρέσω αυτή την αίσθηση σε λέξεις, μα αυτό που μπορώ να πω σίγουρα είναι πως θαυμάζω τόοοσο πολύ την ικανότητά σου να εισχωρείς μέσα σε διάφορες καταστάσεις και να τις περιγράφεις σαν άλλο κυτταράκι τους - με τέτοια ταύτιση. Έτσι, κατάφερες να νιώσουμε τον γεροντάκο σου και του κρατήσαμε το χέρι μέχρι το τέλος.

    -Σ' ευχαριστώ που είσαι εδώ και γεμίζεις το ηλεκτρονικό μας τεφτέρι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χμ... νομίζω πως ξόδεψα μια ζωή παρατηρώντας κι αποτυπώνοντας αναστασάκι μου. Κάπως έτσι ανοίγει κάποτε το σεντούκι και ξερνάει όλο αυτό που νομίζουμε άχρηστο υλικό. Όμως κι εσύ το κάνεις αυτό. Συλλέγουμε στιγμές κι έτσι νομίζω εξηγείται η σύγκλισή μας στα γραπτά.
      Σε ευχαριστώ που με έφερες!
      Φιλί σκαστό στο μαγουλάκι :)

      Διαγραφή
  5. Ευλογημένη η γραφή σου Αννέτα μου. Είναι απ' τα αναγνώσματα που σου κόβουν την ανάσα, απογειώνουν τη φαντασία και τις αισθήσεις και σίγουρα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο. Άψογα σκηνοθετημένο με τις χαρακτηριστικές πινελιές... ο ζίπο, το κομπολόι, οι φλούδες μανταρίνι και η οδός Φυλής, με την ιστορία και τους συνειρμούς που κουβαλάει αυτή η περιοχή.
    Να είσαι καλά Αννετάκι μου!...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαράκι γλυκό! :)
      Η γνώμη σου έχει βάθρο, βάση και υπόσταση γι΄αυτό την αποθηκεύω με πλατύ χαμόγελο και σε ευχαριστώ.
      Δεν ξέρω πια τι κάνει καλύτερο έναν άνθρωπο... Ξέρω όμως πως η αγάπη είναι το ίαμα των πάντων!

      "Οι ώρες πετούν,
      τα λουλούδια ξεψυχούν˙
      νέες μέρες,
      νέες ιδέες˙
      περνούν!
      Η αγάπη μένει.

      ***

      Ο χρόνος είναι
      πολύ αργός γι’ αυτούς που περιμένουν,
      πολύ γρήγορος γι’ αυτούς που φοβούνται,
      πολύ μακρύς γι’ αυτούς που θρηνούν,
      πολύ σύντομος γι’ αυτούς που ευτυχούν,
      μα γι’ αυτούς που αγαπούν,
      χρόνος δεν είναι"
      Χένρυ Τζάκσον Βαν Ντάικ, "Για το ηλιακό ρολόι της Κατρίνα"

      Φιλιά, συμπόρευση κι αγάπη, αγάπη κι αγάπη!

      Διαγραφή
  6. Έγραψες σαν άντρας Αννετάκι μας! Μεγάλη μαγκιά!
    Πολύ μεγαλύτερη δε η δυναμική της πένας σου!
    Έβλεπα μπροστά μου τις εικόνες που κατέγραφες, άκουγα, μύριζα, μα κυρίως ένιωθα, γιατί μάλλον η ενσυναίσθηση είναι μία ακόμα από τις ικανότητες που σε διακρίνουν!
    Ήρθες στο Συμπόσιο αθώα και διστακτικά ίσως, μα τελικά είσαι αυτή (προβλέπω) που θα ταρακουνάει πολλά μέσα μας και ίσως λίγο αιρετικά, λίγο επαναστατικά θα μας δίνεις Ωραίες "γεύσεις"!
    Πόσα ευχαριστώ ακόμα να πω για τη γνωριμία μας; (για να σε πείσω; ☺Ξέρω, κουνάς το κεφάλι και αναρωτιέσαι... "Μα για μένα τα γράφει όλα τούτα;" ☺☺☺)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αλήθεια είναι αριστάκι πως ήρθα διστακτικά κι ανασφαλής και φοβισμένη για το πώς θα στεκόμουν στο ύψος σας. Πριν δέκα μήνες μόλις και με το "πετάς ψηλά", την πρώτη μου συμμετοχή που με αγάπη θυμάμαι:)
      Δεν σκόνταψα πουθενά γιατί αυτή είναι η ικανότητα της αμοιβάδας (κι ουχί ανθρωποφάγας):
      να εγκολπώνει τρυφερά, να αφομοιώνει! Εγώ να δεις πόσα ευχαριστώ έχω για τη γούνα σας !!
      Φιλί με acs μέχρι τον Πύργο! ♥

      Διαγραφή
  7. Εμπνέεις, δεν εμπνέεσαι απλά! Συγχαρητήρια! Και καλό μήνα! 😘

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. c' est moi? Oh no, no, no! c'est vous qui faites la poeme !!
      Eγώ μόνο να ακολουθώ μπορώ την ποιητική σας ευγένεια Αλεξάνδρα μου!
      Σε ευχαριστώ που πέρασες και άφησες κέρασμα το γλυκό σου λόγο.
      Καλό Μάη να έχουμε :)

      Διαγραφή
  8. Το Χάρο τον αντάμωσε σε μαρμαρένια αλώνια.

    Χωρίς αποσκευές - στο Θάνατο δε χωράνε ψευδαισθήσεις - γυμνός φεύγεις, όπως έρχεσαι."(...)σάν τό πράσινο φῶς ἑνός ἀθόρυβου τραίνου πού ἔρχεται νά μέ πάρει
    μέ τά μαντίλια μου, τά στραβοπατημένα μου παπούτσια, τή μαύρη
    τσάντα μου, τά ποιήματά μου,
    χωρίς καθόλου βαλίτσες — τί νά τίς κάνεις;(...)
    (Γιάννης Ρίτσος, από τη σονάτα του σεληνόφωτος)

    Κι η φύση, αδιάφορη, τη δουλειά της.("σαν το χώμα που, υπάκουο στη χημεία του θα τον αποσάρθρωνε στις αρχικές του ύλες.")

    Κι ο βουερός κόσμος, αδιάφορος, τη δική του ("Το βράδυ θα έβλεπαν στο BBC..")

    Κι η ζωή ανυποψίαστη στα παιδικά της χρόνια, αδιάφορη και προκλητική, παίζει πεσσούς ("Αιών παις έστι παίζων, πεσσεύων: παιδός η βασιληίη" - Ηράκλειτος)- να, διαβάζω: "για αγάπες παντοτινές μιλούσαν
    με αισιοδοξία σαν μπαλόνια νέον φίσκα
    και για ονείρων τάματα
    στα ζευγαράκια, στα παιδιά πετούσαν σφαίρες μαργαρίτες."

    την ώρα που παρήγορη ψευδαίσθηση κοιμίζει τις συνειδήσεις ("Οι ζωντανοί σιωπηλά κι ενδόμυχα
    θα ανακουφίζονταν για την προσωρινή τους ασηψία.")

    μια ψευδαίσθηση που δόγματα την καλλιεργούν ακόπως, σαν το εμπόριο να νικάει την ελπίδα ("όλοι να ξανανταμώναμε Άνθρωπε
    για τη μία έστω από εκεί
    Δεύτερη Ευκαιρία !
    Γιατί εδώ ήταν μόνο η δοκιμαστική. Η δοκιμασία")

    Πόσο κάνει η ζωή; Εκείνη την ώρα τίποτα. Ό,τι έχουν οι τσέπες μας. Έναν αναπτήρα και ένα κομπολόι που, επιτέλους, μέτρησε το χρόνο, έκλεισε τη δουλειά του. Απογύμνωση. Απονοηματοδότηση. Τέλος.

    Βυθίζεσαι στις στιγμές, στα πρόσωπα, στα πράγματα, στις σχέσεις και τις καταστάσεις, Αννετάκι, και "βγαίνουν" τόσο δυνατά κείμενα. Κι ας πονάνε. "Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις", που έλεγε κι ένας άλλος ποιητής.

    Κρατάω τον πυροβολισμό. Εκείνον του ουρανού, με μπλε, ανάμεσα στα μάτια. Και στήνομαι στον τοίχο της εκτέλεσης, προκαλώντας τον καθημερινά. Προτιμώ, απ' όλο το αληθινά μαύρο του ποιήματός σου τη μπλε του στιγμή να κρατήσω, αυτή έχω ανάγκη και σ' ευχαριστώ (και) γι' αυτό.



    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Για μια στιγμή σκέφτηκα να μετα-ποιήσω ελαφρά τον Mario Raul de Morais Andrade βάζοντας αυθαίρετα πληθυντικό στο σοφό του εγωισμό:
    "Οι άνθρωποι δεν συζητούνε πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.
    Ο χρόνος μ α ς είναι λίγος, για να συζητ ά μ ε για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλ ο υ μ ε την ουσία, η ψυχή μ α ς βιάζεται… Μ α ς μένουνε λίγες καραμέλες στην σακούλα…
    Θέλ ο υ μ ε να ζήσ ο υ μ ε δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
    Που μπορούνε να γελάνε με τα λάθη τους.
    Που δεν επαίρονται για τον θρίαμβό τους.
    Που δε θεωρούνε τον εαυτό τους εκλεκτό πριν από την ώρα τους.
    Που δεν αποφεύγουνε τις ευθύνες τους.
    Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
    Και που το μόνο, που επιθυμούν, είναι να βαδίζουνε μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια... "
    Άστο, ξέχνα το όμως. Έχεις δίκιο για την παλέτα. Τσάκω κι άρπα στον αέρα το δίστιχο του Πλιάτσικα για να βρούμε τον τρόπο να ξαναβάψουμε γαλάζια τη θάλασσα. Όχι; Ας γεμίσουμε τότε νεροπίστολα με μπλε μέχρι θανάτου! Να μη χρειάζεται να προκαλούμε καθημερινά αυτό τον σνομπ τον ουρανό.
    Έλειψες Δγιονύση! ( Ή μήπως έλειπα εγώ; οφού! όλα περίπλοκα είναι αδελφέ ♥ )

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Δυνατό, δύσκολο. Πολλά νοήματα, άλλα χυμα άλλα έντεχνως κρυμένα.
    Καταπιάστηκες με τον έμμεσο λόγο σε σμίξιμο με τον ευθύ, ένα ταιριασμα που άλλοι ίσως δεν το κατάλαβαν αλλά και σε κάποιους θα άρεσε πολύ.
    Μου άρεσε πολύ το φινάλε. Κατάλαβα τα περι Μαξ.
    Ξεχώρισα όμως το παρακάτω :
    "Μια χαραμάδα ουρανός στη συννεφιά
    τον πυροβόλησε με μπλε ανάμεσα στα μάτια".
    Έγραψες !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Το κατά δύναμιν φίλε μου. Σε ευχαριστώ για τη ζεστή παρουσία και τον καλό σου λόγο.Να΄σαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. -όλοι να ξανανταμώναμε Άνθρωπε
    για τη μία έστω από εκεί
    Δεύτερη Ευκαιρία !
    Γιατί εδώ ήταν μόνο η δοκιμαστική. Η δοκιμασία» .

    ποσο θελουμε να την πιστεψουμε αυτην την δευτερη ευκαιρία σαν τον γεράκο σου Αννετα-κι μου..!! και αυτο το προσδόκιμο..ποσο να το προσδοκάς;
    Πολύ δυνατος ο στιχος σου σ αυτην την συμμετοχη σου Αννετακι μου μου αρεσε τοσο!!
    να είσαι καλα και να περνας ομορφα ... καλη κυριακη να εχεις φιλακιααα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. καλώς τη Ρούλα μας! Ναι κορίτσι μου, μια δεύτερη ευκαιρία να΄χαμε όλοι μας, η μέγιστη ελπίδα! Πόσο σοφότεροι θα ήμασταν και πιο ειρηνιστές με τον εαυτό μας και τους άλλους, ε;
      Σε ευχαριστώ με πλατύ πλατύ χαμόγελο, φιλιά :)

      Διαγραφή
  13. Εκπληκτική η συμμετοχή σου, Αννετάκι μου. Τα φιλιά μου σε σένα και την Αναστασία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα φιλιά πισωγυρίζονται. Άρα τα παίρνεις πίσω διπλά και από τις δυο μας και ολόφρεσκα σαν ζεστά ψωμάκια. Σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου!

      Διαγραφή