Ο ιαβέρειος αντίπαλος

 24 Days Challenge: 'Ι'

Ένιωθα καθημερινά την σουβλερή της ματιά, το εξεταστικό της βλέμμα, και μου προκαλούσε άγχος μετά εφίδρωσης. Με ακολουθούσε και με παρακολουθούσε ανελλιπώς.

Θα την χαρακτήριζε κανείς αντιπαθητική, μ' αυτά τα μονίμως ξινισμένα μούτρα. Σου προκαλούσε αποστροφή!  

Όλο απαιτήσεις και παρατηρήσεις, εκφραζόμενες μέσα απ' το ανικανοποίητο ύφος της, με μια φωνή ειρωνικά κακόηχη και τσιριχτή, σαν ξεκούρδιστη κιθάρα. Παρόλο που ήμουν σωστή, κατέβαλα φιλότιμες προσπάθειες κι ήμουν συνεπής, δεν άκουσα ποτέ γλυκιά κουβέντα. 

Δεν έχανε ευκαιρία να μου κλείνει τον δρόμο, να μου βάζει τρικλοποδιές, να με εξευτελίζει και να σνομπάρει τις προσπάθειές μου. 

Κατείχε μια υποχθόνια πειθώ, που με υπνώτιζε. Με είχε πείσει για την ανικανότητά μου, είχα χάσει κάθε αυτοσεβασμό, αυτοπεποίθηση και πίστη στις ικανότητές μου και το Είναι μου. Είχα πέσει στον ιστό της, και το μυαλό μου, μεθυσμένο, έπεφτε στην παγίδα τής συνεχούς σύγκρισης με τους άλλους, που -με μαθηματική ακρίβεια- κατέληγε σε έναν καταιγισμό αρνητικών σκέψεων. Καταβαράθρωνα τους στόχους μου, τα όνειρά μου, τις επιθυμίες μου, τις προσπάθειές μου... την ίδια μου την ύπαρξη. Συμβιβαζόμουν με τα λίγα και τα ανάξια, επαναλαμβάνοντας στον ίδιο μου τον εαυτό πως "μόνο αυτά μου πρέπουν". 

Οι προσπάθειές της να με αλλοτριώσει ήταν συνεχείς κι αδιάκοπες, αφού ήμουν στην αιχμαλωσία της. Με είχε μεταβάλει σε μαριονέτα της. Σε έναν στρατιώτη που εκτελούσε τις επιθυμίες της, σα να ήταν δικές του. 

Ένας ψίθυρος, μα πολύβουος, μου υπεδείκνυε ασταμάτητα να μέμφομαι, να χλευάζω, να κουτσομπολεύω, να περιγελώ, και να μειώνω τους άλλους και τις προσπάθειες αυτών. Να τους ζηλεύω, να επιρρίπτω ευθύνες μόνο σ' αυτούς. Να τους εκμεταλλεύομαι και να τους χαλιναγωγώ.

Και να σκεφθείτε πως μόνο εμένα έχει ως συντροφιά, μα αυτό δεν την φρενάρει απ' το να μου σκιάζει την χαρά, να μου εξαφανίζει το χαμόγελο απ' τα χείλη και να ξεσπά σε χάχανα, βλέποντάς με σκυφτή κι ηττημένη. Γνωρίζει την αδυναμία μου, την δειλία μου και την παθητική μου στάση, και το εκμεταλλεύεται στο έπακρο, το κάθαρμα. Κι εγώ, η αφελής, δεν παύω να ελπίζω στη συμφιλίωση και στο νέο ξεκίνημα, και της φέρομαι με τον πιο ανθρώπινο τρόπο. Αλλά, μου ανταποδίδει με περιφρόνηση, με τον πιο σκληρό και πανούργο τρόπο. 

Βράδυ! Πάλι εδώ, ο σατανάς! Μόνο που αυτή την φορά δεν μπόρεσε να μου ξεγλιστρήσει. Την στρίμωξα στην γωνία, πιάνοντας και σφίγγοντας τον λαιμό της, για να την ακινητοποιήσω. Με μια κίνηση τής έβγαλα την μάσκα. Πάγωσα αντικρίζοντας το είδωλό μου!

Ο ιαβέρειος αντίπαλος 

Εμπνεόμενη απ' την ανάρτηση της Αριστέας

-----------------

 

To 24 Days Challenge είναι μια ιδέα-πρόκληση του mystickland. Πρωταγωνιστούν 24 γράμματα, 24 λέξεις σε 24 ημέρες. Μόνο που εγώ το υλοποιώ κάπως άναρχα στη σειρά των γραμμάτων και στις ημέρες πραγματοποίησής τους.  

Read More »

Ο θελξίνους Εαυτός

24 Days Challenge: 'Θ'

 Ο θελξίνους Εαυτός

Μαύρο πηχτό το σκοτάδι. Κι εγώ καθισμένη κάτω, να ξεκουράσω τα πληγιασμένα μου πόδια. Πότε μουτζουρώνοντας με μια πέτρα άνοστες ζωγραφιές στο χώμα, και πότε να προσπαθώ να ψαύσω νοερώς τα κλαδιά των δέντρων, που υψώνονται αγέρωχα, σαν δαίμονες, ενδυόμενοι τον σκούρο σταχτένιο μανδύα της νυχτιάς. 

Και τότε ακούγεται, σαν κελάρυσμα, η φωνή σου. Το πρόσωπό σου ξεπροβάλλει παιχνιδιάρικο και καταυγαζόμενο πίσω απ' τον κορμό του δέντρου, σωστό κρησφύγετο για τ' αστέρια που κρύφτηκαν πίσω απ' το χαμόγελό σου -αχνό σημάδι ελπίδας, καθιστώντας με το αλγεινό ασπρόμαυρό σου. 

Κουράστηκα να τρέχω ξοπίσω απ' τις μέρες μ' ένα μισοφαγωμένο παπούτσι, σου λέω. Κι εσύ, ευθύς αμέσως, μου μιλάς για μέρες φωτεινές του παρελθόντος, του τώρα και γι' αυτές που έπονται, μπολιάζοντας μέσα μου την φιλοδοξία και τις λαμπερες επιθυμίες, που επιφέρουν έκρηξη σχεδίων... αντίδοτο στην λέπρα της παράδοσης, που σ' αφήνει κινούμενο κουρέλι. 

Χαμογελάω από αμηχανία, κι αρχίζω να σκαρφαλώνω στα δέντρα, για να χαζέψω τον στρατηλάτη Φεγγάρι και την διασκορπισμένη στρατιά των Αστεριών του, φύλακες χαμένοι μέσα στον χρόνο. Εσύ φοβάσαι μην χτυπήσω, μα δεν με σταματάς. Πώς να με σταματήσεις, άλλωστε; Με βλέπεις να παλεύω, να προσπαθώ και να φτάνω στο ψηλότερο κλαδί, νικώντας τους φόβους μου, παρόλο που από μέσα σου το βάφτισες εύκολο, λίγο κι εφησυχαστικό. 

Άντε και στις πραγματικές νίκες, ψελλίζω, σα να έχω διαβάσει την σκέψη σου, γνωρίζοντας κατά βάθος πως για να φτάσεις σ' αυτές, πρέπει να διαβείς την ατραπό των Αλλαγών. Κι αυτό πραγματοποιείται αισίως μόνο όταν είσαι αποφασισμένος να ενδώσεις και να τις θρέψεις μ' ένα κομμάτι από σένα. 

Είναι μια ακριβοπληρωμένη απάτη, που η γυαλάδα της θαμπώνει το βλέμμα, το να πιστεύεις ότι δεν θα πληρώσεις το αντίστοιχο αντίτιμο, παρά θα αρκέσει το να αλλάξεις όλα τα υπόλοιπα, όταν δεν μπορείς ή δειλιάζεις να αλλάξεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Ένα θέσφατο, που πάντα εκπληρώνεται και βγαίνει αληθινό, αφήνοντάς σε μετέωρο στην αρχή του ταμπλό του παιχνιδιού. Τούτη την φορά, θα παίξεις σωστά την ζαριά;  

---------------

To 24 Days Challenge είναι μια ιδέα-πρόκληση του mystickland. Πρωταγωνιστούν 24 γράμματα, 24 λέξεις σε 24 ημέρες. Μόνο που εγώ το υλοποιώ κάπως άναρχα στη σειρά των γραμμάτων και στις ημέρες πραγματοποίησής τους.  

Read More »

Το crescendo των λέξεων

Θα ΄θελα να 'χα έναν άγγελο

να κάθεται στην άφωτη πλευρά του φεγγαριού

καιροφυλακτώντας για τους δραπέτες της μέγγενης του πόνου

και να τους δροσίζει με κρυστάλλινες σταγόνες.

Θα 'θελα να 'χα έναν δράκο

που με το πύρινο άνθος του θα σακατεύει την αναλγησία

και θ' αφήνει τα χέρια της κατάφορτα με ματωμένα άστρα

τρεμοπαίζοντας την αδήριτη ανάγκη της αίσθησης της υπαρξιακής αναγέννησης.

Θα 'θελα να 'χα μια νεράιδα

να ξεθωριάζει τις σκιές

να επουλώνει τις πληγές

και να σβήνει τον λεκέ της σήψης απ' τις ψυχές.

/* Άλλο ένα παιχνίδι "Παίζοντας με τις λέξεις" έφτασε επιτυχώς στο τέλος του, το 5ο του 2ου κύκλου. Μας ταξίδεψε μοναδικά και μας έδωσε τόσες όμορφες, έξυπνες κι εμνευσμένες συμμετοχές, βασισμένες στις πέντε λέξεις (τις κοκκινισμένες!!) που επιλέχθησαν απ' την Αριστέα, που στάθηκαν αφορμή για να διαμορφωθεί αυτός ο λεκτικός ιστός, πάνω σε λουλούδια πλεγμένος. 

 

Φλώρα μου, ήσουν άψογη οικοδέσποινα, 

και σου αξίζει κάθε μπράβο για την παρουσία και τον χρόνο σου!! 

Σ' ευχαριστούμε για όλα!! */

Read More »

Ο μάγος με τον αυλό

Είναι ένας μάγος πιτσιρικάς
και σκορπάει αλόγιστα τα "μη ρωτάς". 
Απ' τα μανίκια βγάζει ήλιους
και πότε ζεσταίνει και πότε πληγώνει με τρόπους χίλιους. 
Στην πλάτη φορά φτερά
για να μπορεί να φτάνει μακριά. 
Ξέρει να παίζει και αυλό 
για να ημερεύει της λογικής το φίδι το κολοβό. 
Να παραληρεί και να χορεύει
και τον κόσμο να μαγεύει. 
Να τους οδηγεί σε εμπειρίες πρωτόγνωρες και λυτρωτικές
μεταφέροντάς τους σε πολιτείες ερωτικές.
Ρίχνει αυλαία στις πρότερες τις μνήμες
ανοίγοντας το κλουβί στις ελπίδες εκείνες.
Κι αυτές βγαίνουν και πετούν σαν πουλιά
και τα ζηλεύει του φιδιού η ματιά. 
Το στόμα του ανοίγει για να τα κάνει μια χαψιά
και το θανατώνει του Έρωτα η σαϊτιά.

/* Συμπόσιο Ποίησης: Δεύτερος γύρος. Με την Αριστέα να βάζει τον καμβά και τα χρώματα, κι εμείς να την συμπληρώνουμε με την έμπνευση της δημιουργίας. Αποτέλεσμα υπέροχο και μεθυστικό. Ένας πίνακας, με θέμα τον Έρωτα, που περιείχε όλες του τις αποχρώσεις. 

Αριστέα μου, γι' άλλη μια φορά ήσουν υπέροχη, άψογη και Κυρία!!
Σ' ευχαριστούμε για όλα, μα για όλα!! */

Read More »

Για σένα τραγουδάω

Για σένα τραγουδάω, που ζεις στο δάσος των σκιών
και σε τρομάζει ο ήχος των τροχών.
Έμαθες να ζεις στης σιωπής τ' απόκοσμα τα μέρη
με μόνη μουσική το ψιθύρισμα απ' τ' αγέρι.

Για σένα τραγουδάω, που μετράς σημάδια
και κάθεσαι σε θρύψαλα τα βράδια.
Κι όσο μεγαλώνει του μυαλού σου η ρωγμή
η καρδιά σου σκιαγραφείται με άγονη γραμμή.

Για σένα τραγουδάω, για να νιώσεις γαλήνη
και να ξεφύγεις απ' το νοητό καμίνι.
Δεν είναι η ζωή για χάσιμο
φόρα το χαμόγελο παράσημο.

Σκέψου, καραβάνι είν' η ζωή
κι άσε τα γιατί.

Καραβάνι είν' η ζωή, ψυχή μου, καραβάνι που πηγαίνει.

 

Ρίχνοντας τις νοητές φυλακές

/* Αυτή είναι η συμμετοχή μου στον διαγωνισμό που διοργανώνει 

το Δελφινάκι, με θέμα την Γαλήνη. */

Read More »

Απολογισμός ζωής

Απ' το εκτυφλωτικό φως, που πήγαζε απ' το λευκό τούνελ, και διέλυε το πυκνό σκοτάδι που επικρατούσε, άρχισαν να ξεπροβάλλουν δύο αστραπόμορφοι με μακριά χρυσά μαλλιά. Απαράμιλλη ανέκφραστη ωραιότητα. Ωστόσο ξεχείλιζαν αγάπη, η αγαθότητά τους παρέλυε και μετάγγιζε ζεστασιά. Ήταν ο Προστάτης Άγγελος κι ο Άγγελος Υποδοχής, που ζύγωσαν κοντά στην ψυχή του κεκοιμημένου, κι έδιναν την δική τους υπερπροσπάθεια, να την προστατεύσουν και να την σώσουν απ' τα δαιμόνια.

Δαιμόνια που άλλαζαν συνεχώς την μορφή τους, και φοβέριζαν την ψυχή. Πότε άγριοι λύκοι, που έτειναν λυσσασμένα. Πότε σκύλοι, που το γαύγισμά τους ξεκούφαινε. Πότε δίμετροι, γεροδεμένοι μελαμψοί άντρες, που προσπαθούσαν να κάνουν την ψυχή να χάσει κάθε ελπίδα για την σωτηρία της. Αδυσώπητες κατηγόριες, ψευδείς κι αληθινές. Κατηγόριες που ακούγονταν με γνώριμες φωνές "Επιτέλους, γλιτώσαμε απ' αυτό το ανηλεές αφεντικό. Καμιά μακροθυμία και καλοσύνη. Μόνο εξεταστικά βλέμματα, ανικανοποίητες απαιτήσεις κι αλλεπάλληλες προσβολές, θαρρείς και ηδονιζόταν να μας ταπεινώνει." "Πολύ σπάταλος, ρε παιδί μου. Καμιά εγκράτεια πια. Άγγιζε τα όρια της επιδειξιομανίας η ασυδοσία του φορές φορές." "Αυτό που δεν τον χαρακτήριζε στα σίγουρα ήταν η πραότητα. Ακροβατούσε στο σχοινί της ευερεθιστότητας. Μπορούσε να γίνει εξαιρετικά σαρκαστικός, και να κινεί με περισσή επιδεξιότητα τους σπάγκους, μεταβάλλοντας τον οποιονδήποτε σε μαριονέτα, οδηγώντας τον στην πλήρη αποστροφή και βγάζοντάς τον εκτός εαυτού." [...]

Μία στάλα δάκρυ λαμπύριζε στην κόχη του ματιού της ψυχής. Όχι επειδή την βάραιναν με ανυπόστατες δηλώσεις, μα επειδή ήξερε ότι -πολλά απ' αυτά- ήταν η πάσα αλήθεια.

 Ανυπολόγιστο το βάρος που απίθωνε στο ζύγι, αγνοώντας κώδωνες και προειδοποιήσεις. Μα τώρα ήταν αργά για αλάφρωμα της ζυγαριάς κι εξιλέωση μετά επανορθώσεων. Κι αυτό το γνώριζε καλά, και γι' αυτό... οδυρόταν.



Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 4ο (2ου κύκλου) παιχνίδι των λέξεων. Μια ιδέα της Φλώρας μας, που αυτή τη φορά φιλοξενήθηκε απ' την Αριστέα μας. Αριστέα μου, μπράβο και πάλι για την άψογη φιλοξενία κι οργάνωσή σου, και για την προσφορά σου να φιλοξενήσεις το παιχνίδι και να ξεκουράσεις την Φλώρα. Μπράβο και στον Ανταίο, που με τις λέξεις που επέλεξε έθεσε ψηλά τον πήχη. Μπράβο και σε όσους ξεπέρασαν το αρχικό σοκ (:P) και μας έδωσαν τόσο όμορφες ιστορίες.

Read More »

Στα βήματα του τανγκό

Χέρια σφιχτοπλεγμένα και κορμιά που έρχονται κοντά, ηλεκτρισμένα, αφιονισμένα και μεθυσμένα απ' την μουσική. Βλέμματα μπλεγμένα, που πότε προκαλούν κι απειλούν, και πότε κάνουν πίσω κι επιστρέφουν με περισσότερη ένταση. Κορμιά ενωμένα, που στροβιλίζονται σε μία έκρηξη ξέφρενου πάθους και δύναμης.

Τα βήματά σου γρήγορα, κοφτά, δυναμικά, ευέλικτα με άψογα σταματήματα. Να είναι γρήγορα κι αποφασιστικά, προς τα εμπρός, στην αγάπη και την ευτυχία. Πλαγιαστά, σα να βγάζουν γλώσσα, στη λύπη, και να συνεχίζουν προς την κορύφωση της υπομονής και του θάρρους, όχι της λιποψυχίας.

Για το Μιραντάκι, που έχει σήμερα τα γενέθλιά του. :)

Read More »